Książki są lustrem.

Ogłoszenie

2012-02-19T07:11:00.000-08:00

Witam wszystkich serdecznie.

Na starcie przepraszam za brak recenzji - mam ostatnio zastój czytelniczy, jak zwykle zresztą o tej porze roku. Trzymajcie kciuki, aby szybko minęło:)

Zapraszam również do zajrzenia na nowego bloga o fotografii - Wxa photography . Byłoby miło, gdybyście powiedzieli znajomym, rodzinie o tej stronie - uważam, iż dziewczyna, która go prowadzi, naprawdę ma talent:) To tak niewiele, a jak cieszy.

Pozdrawiam serdecznie!

Top 10: ulubieni bohaterowie

2012-01-27T05:15:00.000-08:00

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu na blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień.

Dziś przyszła pora na... Dziesięciu ulubionych bohaterów!

W poprzednim tygodniu pojawiło się top 10 ulubionych bohaterek literackich. Wybór był trudny, bo zdecydowanie bardziej w książkach urzekają mnie mężczyźni. Okazuje się, że jednak nie jest tak łatwo, jak myślałam. Kolejność przypadkowa:

Alexander z trylogii ,,Jeździec miedziany" P. Simons

Książka jeszcze nieprzeczytana, recenzja nienapisana, a ja już uwielbiam tego bohatera! Troskliwy, czuły, rozważny, opiekuńczy, dobrze wychowany - chciałabym mieć takiego męża! Niestety tacy mężczyźni rzadko się zdarzają w obecnych czasach, więc tym bardziej lubię Alexandra.

Przy okazji zdradzę Wam, iż książka ta jest rewelacyjna i bezkonkurencyjna. Jestem w niej zakochana i codziennie siedzę w nocy i czytam. Więcej w recenzji :)

Alek, Rudy i Zośka z ,,Kamieni na szaniec" Aleksandra Kamińskiego

Czy jest w Polsce ktoś, kto nie zna tych bohaterów? W dodatku - bohaterów nie tylko literackich, ale i krajowych! Ci młodzi chłopcy dumnie i odważnie walczyli za swoją ojczyznę w czasie II wojny światowej, nie zważając na przeciwności, na śmierć, na ryzyko. Co najlepsze - oni istnieli naprawdę!

Syriusz Black z cyklu ,,Harry Potter" J. K. Rowling

Czy jest wśród fanów Harry'ego Pottera ktoś, kto nie lubi tego długowłosego pana? To jedna z moich ulubionych postaci z tej serii. Wprowadził w życie Harry'ego wiele zamętu, ale jako jedyna prawdziwa rodzina tego chłopca był najbliższy jego sercu. W dodatku szlachetny, odważny i... nie mogę przeboleć zakończenia. No po prostu nie mogę!

Gilbert Blythe z cyklu o Ani L. M. Montgomery

W tamtym tygodniu była Ania, jak mogłoby dziś nie być Gilberta! Ten psotnik, łobuziak, zaczepny urwis podbił moje serce na zawsze. Uwielbiałam, gdy robił psikusy swoim koleżankom z klasy.

Potem, niestety bądź na szczęście, Gilbert wyrósł z dowcipkowania i stał się mądrym, poważnym mężczyzną, który również zdobył moją sympatię.

Stefano Mancini z ,,Trzy metry nad niebem" i ,,Tylko ciebie chcę" F. Moccia

Gdy tylko ten bohater pojawił się w ,,Trzy metry nad niebem", od razu go pokochałam. Zdradzę Wam sekret - lubię chłopców takich jak on. Nic na to nie poradzę, a poza tym w wersji filmowej (rewelacyjnej) był obrzydliwie przystojny - dziewczyny, tylko spójrzcie lub wpiszcie sobie to w Google. ;)

Step to łobuz, chuligan, który swoje problemy rozwiązuje pięścią. Do czasu, kiedy poznaje Babi - wówczas się zmienia na lepsze.

Nie mogę tylko pogodzić się z zakończeniem powieści...

Chuck Bass z cyklu ,,Plotkara" C. v Ziegesar

W poprzednim top 10 była Blair Waldorf, teraz czas na Chucka Bassa ;) Uwielbiam, po prostu uwielbiam tego człowieka. Wyrafinowany, pokrzywdzony przez los, ale nie daje tego po sobie poznać. Zresztą, ktoś nieznajomy nie wyczyta z niego nic. A poza tym... w serialu jest naprawdę bardzo urodziwy. ;)

Komisarz Kurt Wallander z cyklu o Wallanderze H. Mankella

Niestety serialu nie oglądałam, bo została wprowadzona już ACTA i megavideo zostało zablokowane. Nic to, na początek wystarczyły mi książki, abym polubiła tego bohatera do granic możliwości. To po prostu zwykły, szary człowiek, któremu bardzo często zdarza się popełnić błąd. Niewyidealizowany, nieperfekcyjny. W śledztwie zdarza mu się męczyć i kombinować. Poczciwy, nieco już przestarzały.

Myron Bolitar i Win z książek Harlana Cobena

Obydwoje są świetnymi detektywami, facetami i przyjaciółmi. To prawda, że Coben stworzył te dwie postacie jako typowo amerykańskie z książek kryminalnych, ale i tak ich lubię. Myron - spokojniejszy niż swój towarzysz, rozważniejszy, poważniejszy i częściej pakujący się w tarapaty. Win to jego dobra wróżka, która wybawia go z opresji, a przy tym typowy casanova, od którego kobiety wręcz nie mogą się oderwać. Przy tym uwielbiam ich pogawędki.

Eric Northman z cyklu ,,True Blood" Charlaine Harris

Okej, przyznaję bez bicia, że nie czytałam tej serii. Jestem za to wielką fanką serialu i myślę, że gdybym miała czytać książkową wersję, również polubiłabym Erica. W ekranizacji dodatkowym plusem jest wygląd ;)

Eric - chłodny, opanowany, zagadkowy, intrygujący długoletni wampir. Nie wiemy o nim praktycznie niczego i to mi się najbardziej podoba.

Mam nadzieję, że wybaczycie, ale jest tylko dziewięć postaci. Trudno mi się było zastanowić i wybrać jeszcze jednego, dziesiątego bohatera.

Rosamunde Pilcher: ,,Ostatnie dni lata"

2012-01-26T10:25:00.000-08:00

Wydawnictwo: Książnica

Język oryginału: angielski

Tytuł oryginału: ,,The End of Summer"

Przekład: Pankiewicz Ewa

Czas trwania: 4h 32 min

Czyta: Olga Sawicka

O angielskiej autorce, Rosamunde Pilcher, pisałam w mojej poprzedniej recenzji. ,,Kwietniowy śnieg" to była książka łatwa i przyjemna, w sam raz na wakacje lub mroźny, zimowy wieczór pod kocem. Powieść spodobała mi się na tyle, iż ściągnęłam kolejne dzieło Pilcher.

Jane mieszka w Kalifornii wraz z ojcem, scenarzystą filmowym. Jeszcze kilka lat wcześniej żyła, wychowywała się w Szkocji - spędziła tam dzieciństwo wraz z babcią i kuzynem Sinclairem. Chłopak ten zachował się w jej sercu na zawsze, przez jakiś czas nawet chciała wyjść za niego za mąż. Jane, gdyby mogła, wróciłaby do swojego rodzinnego domu, jednakże bała się zostawić ojca samego i bez opieki. Jak by sobie poradził?

Wszystko się zmienia, gdy pewnego letniego popołudnia do kalifornijskich drzwi Jane i jej taty puka pewien mężczyzna. Okazuje się, iż jest adwokatem jej babki i gorąco namawia ją do odwiedzin szkockiej rodziny. Nieoczekiwana decyzja ojca przekonuje ją, żeby pojechać do Anglii. Nie może się doczekać nie tylko na spotkanie z babcią, ale też z ulubionym kuzynem...

,,Ostatnie dni lata" to lekka i sympatyczna powieść poruszająca temat tęsknoty, powrotów i starej miłości, która podobno nie rdzewieje. Ukazuje, jak człowiek w ciągu kilku lat może się radykalnie zmienić, niekoniecznie na dobre. Przygody dwudziestojednoletniej Jane zostały opisane w ciekawy sposób.

Słuchałam audiobooka pt. ,,Ostatnie dni lata" z ogromną przyjemnością. Momentami nudna, lecz barwna i wciągająca powieść spodobała mi się bardziej niż poprzednia podpisana nazwiskiem Rosemunde Pilcher. Przy tej lekturze zarówno domowe czynności, jak i tworzenie figurek z masy solnej stały się dla mnie czystą rozkoszą. Z pewnością sięgnę po kolejne książki tej autorki.

Rosamunde Pilcher: ,,Kwietniowy śnieg"

2012-01-21T17:32:00.000-08:00

Wydawnictwo: Książnica

Język oryginału: angielski

Tytuł oryginału: ,,Snow in april"

Przekład: Chmiel Krystyna

Czyta: Jolanta Zolkowska

Czas czytania: 5h 47 min

Rosamunde Pilcher to angielska pisarka. Napisała mniej więcej jedenaście powieści i jeden zbiór opowiadań. Jej dzieła są zazwyczaj lekkie i przyjemne, nazywane ,,czytadłami". Jest autorką m. in. ,,Odgłosów lata", ,,Dzikiego tymianku" i ,,Czasu burzy".

Londyn. Rodzeństwo Karolina i Jody Cliburtonowie po śmierci ojca zamieszkują z macochą, Dianą. Mają zaplanowaną przyszłość - jedenastoletni Jody ma wyjechać ze swoją opiekunką do Kanady, zaś jego dwudziestoletnia siostra za kilka dni ma wziąć ślub. Wbrew wszystkim, Karolina z Jodym wymykają się do Szkocji w poszukiwaniu od lat niewidzianego brata. Ich podróż jest pełna niebezpiecznych przygód i ekscytujących zdarzeń.

,,Kwietniowy śnieg" to pierwsza książka tej autorki, jaką miałam okazję przeczytać, a właściwie przesłuchać. Uważam, iż sprawdziła się idealnie w roli utworu, który ma odstresować, zrelaksować i sprawić, aby człowiek się uśmiechnął. Jako audiobook - idealna.

Chciałabym poruszyć kwestię czytającego, po raz drugi. Tym razem był on w porządku, aczkolwiek zupełnie nieprzygotowany. Wszelkiego rodzaju potknięcia językowe, pomyłki - nie ma sprawy, przecież to normalne. Jednak gdy usłyszałam wyraźne ,,patrzała" lub ,,wziąść" kilkakrotnie, zrobiłam wielkie oczy (poważnie!). Ponadto zauważyłam, iż każdy lektor inaczej wymawia nazwisko autora - Zolkowska czytała normalnie, Pilcher, inny czytający - Pilczer, jeszcze inny - Pajlczer (zastanawiałam się, którą jego książkę teraz ściągnąć do słuchania, stąd moja wiedza na ten temat). No, ale żeby nie być taką czepliwą krową to powiem, że w przeciwieństwie do poprzedniego lektora, J. Zolkowska czytała bardzo przyjemnie dla ucha, z dobrą interpretacją głosową.

Książka ,,Kwietniowy śnieg" jest lekturą lekką, przyjemną, niewymagającą myślenia - na to właśnie liczyłam, na takie czytadło. Bardzo miło słuchało mi się tego audiobooka. Na tyle, iż ściągam właśnie kolejny utwór autorki (,,Ostatnie dni lata").

Bohaterowie, których wykreowała Pilcher, nie są ani czarni, ani biali. Są pośredni, mają w sobie każdy odcień szarości. Karolina, mimo iż oddana bratu i życzliwa, była momentami bardzo irytująca (znacie ten typ: jestem taka samodzielna i niezależna, mogę robić, co chcę, nieważne, że inni na tym cierpią). Za to Oliver był sympatyczną postacią.

Ogólnie rzecz biorąc, książkę tę polecam wszystkim serdecznie. Nie spodziewajcie się niczego z górnej półki - bardzo się zawiedziecie. Nie ma tu ani mądrego morału, ani zaskakującej fabuły. Wszystko jest przewidywalne i nieco zbyt kolorowe, ale tak właśnie ma być.

Top 10: ulubione postaci kobiece

2012-01-20T17:31:00.000-08:00

Kobieta w literaturze to normalna sprawa. Bardzo często bohaterki wywołują u nas złość, irytację, nudzą nas lub rozśmieszają. Są naiwne, głupie, niegrzeczne, wredne. Nie zapominajmy jednak o tych pozytywnych postaciach - tych, przy których ogarnia nas radość, szaleństwo. Tych, którym zazdrościmy urody lub osobowości. Tych, które po prostu bardzo lubimy i szanujemy.

W dzisiejszym top 10 główną rolę będą grać bohaterki z tej drugiej kategorii. Młode dziewczęta lub dojrzałe kobiety, do których poczuliśmy sympatię.

Moimi ulubionymi bohaterkami literackimi są (kolejność przypadkowa):

Ania Shirley z ,,Ani z Zielonego Wzgórza" L.M. Montgomery

Ania jest jedną z najbliższych mojemu sercu dziewcząt. Jest przyjaciółką i bratnią duszą. To dzięki niej na dobre pokochałam czytanie. Zawsze zazdrościłam jej rudych włosów. Uważam, iż byłyśmy - i w pewnych kwestiach nadal jesteśmy - bardzo podobne: temperament, prawdomówność, energiczność, wybuchowość. Tak, mnie i panienkę Shirley łączy bardzo wiele.

Jagienka ze Zgorzelic z ,,Krzyżaków" H. Sienkiewicza

Jagienka to ten typ kobiety, z jaką chciałabym się zaprzyjaźnić. W moim otoczeniu niestety nie ma ludzi jej pokroju. Zarówno przebojowa i energiczna, jak i rezolutna, troskliwa i wrażliwa. Swoim bliskim nie pozwoli zrobić krzywdy. Fantastyczna osobowość. Ponadto siła, której zazdroszczę tej kobiecie.

Alicja z ,,Alicji" J. Piekary

Nie Ala. Nie Alunia, Alusia, Alcia. Po prostu Alicja - jak dojrzała, mądra kobieta. Przeciętnej urody, drobna i pozornie bezsilna, niewinna. Już po kilku słowach zaskakuje rozmówcę swoją niemożliwą inteligencją, słusznością i spostrzegawczością. Nie jest zwykłą dziewczynką.

Alicję kocham właśnie za tę inteligencję - cechę, której według mnie nie powinno zabraknąć kobiecie. Alicja to postać intrygująca, tajemnicza, o której tak naprawdę nic nie wiemy - i to mi się w niej bardzo podoba.

Jane Rizzoli z cyklu ,,Jane Rizzoli&Maura Isles" T. Gerritsen

Postać tę znam bardziej z filmu, jednakże w obu formach - książka i ekranizacja - osobowość tej bostońskiej policjantki powaliła mnie na kolana. Energiczna, twarda jak stal, szczera, silna, wręcz męska - żadne tam subtelności. Co lepsze - w trudnych chwilach potrafi być delikatna, opiekuńcza i wyrozumiała. Jest także świetną przyjaciółką, dobrą córką i bezkonkurencyjną siostrą. Takich ludzi cenię najbardziej, a Jane Rizzoli chciałabym poznać osobiście.

Pallina Lombardi z ,,Trzech metrów nad niebem" F. Mocci

Widzicie tę uśmiechniętą, bijącą energią czarnulkę po lewej? To właśnie panienka Lombardi. Jako przyjaciółka - marzenie chyba każdego. Wesoła, sympatyczna, z klasą, przy tym jest w niej coś z troskliwej matki martwiącej się o swoje dziecko, ale pozwalające mu działać.

Babunia Jagódka z ,,Opowieści z Wilżyńskiej Doliny" A. Brzezińskiej

Kto nie zna Babuni Jagódki? Ho, ho, tak, to ta stara, zrzędliwa wiedźma, w dodatku strasznie złośliwa. Nie! To ta młoda, zabójczo piękna brunetka, czarująca i lubiąca sobie popić.

Za co lubię Babunię Jagódkę? Za to, że mimo swojej wredności i złośliwości pomoże każdemu, kto na to zasługuje.

Hermiona Granger z cyklu ,,Harry Potter" J.K. Rowling

Ambitna, niesamowicie inteligentna, bywa ironiczna, dla swoich przyjaciół zrobi wszystko. Posiada w sobie siłę, z którą nikt nie chciałby się zmierzyć. Ta dziewczyna ma moc! Potrafi walczyć o swoje, ale wie, kiedy ustąpić i odejść z gracją. Kiedyś, wiele lat temu, podczas lektury Harry'ego Pottera marzyłam o tym, żeby być tak mądrą osobą jak ona.

Diana Barry z ,,Ani z Zielonego Wzgórza" L. M. Montgomerry

Jest moim przeciwieństwem - spokojna, zrównoważona, poukładana, poprawna. Wzorowe maniery, delikatna. Mówią, że przeciwieństwa się przyciągają. Może nie w tym przypadku, ale bardzo polubiłam tę bohaterkę. Bije od niej ciepło, jest życzliwa i szlachetna. Dla Ani była świetną przyjaciółką i za to ją cenię.

Blair Waldorf z cyklu ,,Plotkara" C. v Ziegesar

Intrygantka, kłamczucha, traktująca wszystkich z góry. Mimo wszystko lubię ją. Dlaczego? Jest jedną z najbarwniejszych postaci, jakie spotkałam w książkach. Bez tej rozpuszczonej księżniczki ,,Plotkara" byłaby jeszcze bardziej nudna, niż jest ;) Blair jest interesującą osobą, a gdy zdobędziesz jej sympatię, zrobi dla Ciebie wszystko - a ,,wszystko" w jej słowniku jest naprawdę wszystkim.

Rachel Morgan z cyklu ,,Zapadlisko" K. Harrison

Mimo iż czytałam tylko jedną książkę z tego cyklu, bardzo polubiłam główną bohaterkę - Rachel. Jak wyżej - temperamentna, odważna, bezczelna, śmiała i szczera. Ciekawa kobieta. W pewnych sprawach bohaterka ta ma bardzo podobne podejście do mojego.

,,Książki są lustrem" ma swoje logo!

2012-01-20T15:58:00.000-08:00

Po wielu męczących, pracowitych dniach tworzenia loga - przebieranie, dodawanie szczegółów, zmienianie formatu, wreszcie nauka zalinkowania obrazka - jest. Nie myślcie, że to była łatwa robota. Wręcz przeciwnie - dla takiego półgłówka komputerowego jak ja było to nie lada wyzwanie! :)

No i jak Wam się podoba? Podzielcie się wrażeniami :)

John Marsden: ,,Jutro 2. W pułapce nocy"

2012-01-17T15:34:00.000-08:00

Wydawnictwo: Znak 2011

Język oryginału: angielski

Tytuł oryginału: ,,The Death of the Night"

Przekład: Anna Gralak

Liczba stron: 271

O Johnie Marsdenie pisałam poprzednim razem, w recenzji tomu pierwszego. Człowiek ten zaczął pisać książki, aby młodzież zainteresowała się czytaniem. Misja zakończyła się sukcesem, a Marsden jest już znany w wielu miejscach jako autor bestsellerowej serii skierowanej dla nastolatków.

Jak zachowalibyście się, gdyby przyszło Wam walczyć na wojnie? Wam jako nastolatkom niemającym pojęcia o tym, jak to robić. Czy wybralibyście tak zwane ,,przeczekanie", czy postawilibyście na czynną walkę z przeciwnikiem?

Bohaterowie książki ,,Jutro 2" wybrali to drugie. Została ich tylko piątka - Ellie, czyli narratorka powieści, Lee - inteligentny i wszechstronnie uzdolniony Azjata, Fi - subtelna, piękna, urocza mieszczanka, Homer - wcześniej szkolny pajac, teraz świetnie zorganizowany przywódca, i Robyn - zapalona katoliczka, dziewczyna z głową na karku. To oni zupełnie przypadkiem uniknęli porwania przez amerykańskie armie, bo biwakowali wówczas w Piekle. To na nich polują przeciwnicy i to oni z powodzeniem wykonują akcje sabotażowe.

Jeśli chodzi o poziom, książka ,,Jutro 2. W pułapce nocy" nie różni się od pierwszej części. Nadal mamy stałe zwroty akcji, prosty i zrozumiały język, bohaterów stworzonych wraz z ich wadami i zaletami oraz interesujące wątki sensacyjne. Natomiast uważam, iż kontynuacja jest nieco lepsza od swojej poprzedniczki pod względem fabularnym - tutaj mamy mniej gadania, więcej działania. Zresztą nic dziwnego - przecież tom pierwszy to wprowadzenie, a 1/3 książki skupia się tam na opowiedzeniu historii młodych ludzi.

Ta powieść nie trafiła u mnie na dobry moment. Nie miałam ochoty jej czytać, ponieważ byłam (i nadal jestem) zachwycona filmem, który w ciągu doby obejrzałam aż cztery razy - wiem, paranoja. Wreszcie dzisiaj usiadłam i zmusiłam się do dokończenia i napisania recenzji.

Wszystko, co niezbędne, napisałam już w recenzji tomu pierwszego. Nie będę powtarzać, bo po co? Zachęcam Was do przeczytania - o, tutaj. A na tę chwilę napiszę tylko tyle, iż powieść polecam wszystkim, którzy mają ochotę na chwilę wytchnienia - spotkacie się z bardzo przyjemnym czytadłem, porywającym, ale nie na tyle, żeby zapomnieć o rzeczywistości.

Dean Koontz: ,,Zabójca strachu"

2012-01-11T13:35:00.000-08:00

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka 2002

Język oryginału: angielski

Tytuł oryginału: ,,Fear nothing"

Czas trwania: 13 godzin 22 min

Czyta: Leszek Teleszyński

Panie i Panowie - poległam. Przyznaję się bez bicia. Byłam - i nadal jestem rozeźlona. Przesłuchałam tego audiobooka około dwóch godzin i stwierdziłam, że nie będę się dalej męczyć.

Przede wszystkim czytający pan Teleszyński. Może komuś odpowiada, mnie niestety nie. Miałam ogromny problem ze zrozumieniem tego, co czyta mężczyzna. On po prostu bełkotał. Ja, przyzwyczajona do wyraźnej i wyrazistej mowy z ,,Psów z Rygi" byłam zupełnie zdezorientowana i zirytowana.

Po drugie - jakość. Nie mam pojęcia, dlaczego, ale była ona fatalna. Nie dość, że strasznie cicho, to jeszcze szumiało.

Wszystko to utwierdziło mnie w przekonaniu, jak wiele zależy od czytającego. Od teraz zamiast marnować pamięć (mb) i transfer, będę wypróbowywać audiobooka, słuchając fragmentu. Uznałam, że nie warto męczyć się i denerwować. Przecież czytanie i słuchanie książek to ma być przyjemność, a nie katorga.

O ,,Zabójcy strachu" nie jestem w stanie nic napisać. Nie potrafiłam się na długo skupić na treści. Być może kiedyś zapoznam się z wersją papierową, aczkolwiek wydaje mi się, iż nie jest to dobra książka.

Tymczasem szykuję się do spania. Teraz będę słuchać ,,Igrzysk śmierci". To mój pierwszy audiobook z kobietą w roli czytającego.

Henning Mankell: ,,Psy z Rygi"

2012-01-10T10:55:00.000-08:00

Wydawnictwo: W.A.B. 2007

Język oryginału: szwedzki

Tytuł oryginału: ,,Hundarna i Riga"

Czas trwania: 10 godzin 19 min

Czyta: Jarosław Rabenda

2 część cyklu o komisarzu Wallanderze

Jakiś czas temu wypożyczyłam z biblioteki audiobooka - ,,Zieloną milę" na płycie CD. Niestety, ta znajomość skończyła się fiaskiem, a płytkę odłożyłam z irytacją na bok po dwudziestu minutach. Nie dało się, po prostu się nie dało słuchać. Nie mogłam się skupić, nie wiedziałam, o czym jest książka. Teraz wiem, że poddałam się zdecydowanie za szybko.

Ostatnio zrobiłam drugie podejście. Myślę sobie, co mi szkodzi spróbować? Najwyżej usunę plik, wyłączę MP4 i tyle. Ale... nie było takiej potrzeby. Położyłam się i słuchałam wnikliwie, w skupieniu i w ciszy. Wyszło. Co prawda na drugi dzień pamiętałam niewiele szczegółów, ale jako taki zarys powieści miałam. Od tamtej pory słuchałam audiobooka pt. ,,Psy z Rygi", kiedy tylko nadarzała się okazja - podczas spaceru, sprzątania, leżenia, odpoczywania i zasypiania. Naturalnie wolę książki papierowe, ale audiobook zdobył moją sympatię.

Poza tym zauważyłam, iż dużą rolę w odbiorze powieści w formie audio odgrywa czytający. Akurat pan Rabenda świetnie się sprawdził - nie ma tak zwanego ślinotoku, mówi czysto, wyraźnie, aż miło słuchać. Jednym słowem - zmieniłam zdanie o audiobookach i mówię im z uśmiechem - TAK!

Z komisarzem Wallanderem spotkałam się dotychczas tylko w ,,Mordercy bez twarzy". Było bardzo miło i przyjemnie, polubiłam głównego bohatera i styl pisarza, Henninga Mankella. Z ekscytacją i zarazem niemałą ciekawością sięgnęłam po drugi tom. Tym razem Kurt Wallander rozwiązuje zagadkę podwójnego morderstwa. Ofiary ,,przypłynęły" pontonem aż do wybrzeża Szwecji. Okazuje się, iż to Łotysze. Do pomocy Łotwa przysyła sympatycznego, dużo palącego majora, który po powrocie do swojego kraju sam zostaje zabity. Dla komisarza Wallandera rozwiązanie zagadki staje się priorytetem.

Książka ,,Psy z Rygi" zdecydowanie różni się od ,,Mordercy bez twarzy". Tutaj jesteśmy przede wszystkim w Łotwie. Klimat jest szary, mroczny, tajemniczy i ponury, co sprzyja wzrostowi napięcia i dreszczykowi emocji. Ponadto Mankell trochę zmienia gatunek - druga część serii o komisarzu nie jest już zwykłym kryminałem - to raczej thriller polityczny.

Ano właśnie, z tą polityką było moim zdaniem nie najlepiej. Dla przeciętnego zjadacza chleba nieinteresującego się zupełnie tymi tematami (to znaczy dla mnie) jest to po prostu nuda.
Tak jak wspomniałam, Henning Mankell nadrabia atmosferą. Poza tym język, styl - tak jak poprzednio lekki, soczysty. Po prostu dobrze się czyta (w moim przypadku: słucha). Poza tym Kurt Wallander, którego uwielbiam. W ,,Psach z Rygi" jest co prawda mniej wątków opisujących prywatne życie i uczucia komisarza, a więcej intrygi i polityki, ale to nadal jest stary, poczciwy, zwyczajny Wallander.

Jeżeli lubicie dzieła Mankella - tę książkę polecam serdecznie. Jeśli nie to myślę, że możecie sobie odpuścić. Natomiast czytelnikom, którzy jeszcze się nie spotkali z tym autorem, proponuję zacząć od lektury pierwszego tomu.

Alex Kava: ,,W ułamku sekundy"

2012-01-06T16:52:00.000-08:00

Wydawnictwo: Mira 2003

Tytuł oryginału: ,,Split Second"

Język oryginału: angielski

Przekład: K. Ciążyńska

Liczba stron: 506

,,W ułamku sekundy" to już druga powieść Alex Kavy, którą miałam okazję przeczytać. Pierwsza - ,,Dotyk zła" - otwierała serię o Maggie O'Dell, jednej z najlepszych agentek zajmujących się tworzeniem portretów psychologicznych morderców w kraju. ,,Dotyk zła" przeczytałam niedawno, bo tydzień temu. Książka ta wywarła na mnie wrażenie - była dokładnie taka, jaka powinna być. Wciągająca, dobrze napisana, obmyślana. Od razu sięgnęłam po tom drugi.

Maggie O'Dell, agentka FBI zajmująca się tworzeniem portretów psychologicznych zabójców, przeprowadza się. Pięć miesięcy wcześniej jej zmora, jej największy koszmar, Albert Stucky, uciekł z więzienia. Kobieta przez dwa lata bawiła się nim w kotka i myszkę, stosując się do jego szalonych gier. FBI złapało tego mordercę tylko dzięki niej. Poświęciła się, jak najbardziej mogła - przeżyła traumatyczne wydarzenie, które na całe życie odcisnęło po sobie piętno. Spotkanie twarzą w twarz z tym złoczyńcą. Spotkanie obfitujące w krew i zwłoki ludzkie.

Maggie jest przerażona. Każdy, kto ją zna, uważa, iż to już obsesja. Czy faktycznie? Wokół agentki zaczynają ginąć niewinne osoby - ludzie, którzy mieli z nią minimalną styczność, na przykład kobieta dostarczająca pizzę. O'Dell jest pewna - to Albert Stucky.

Na początku lektury poczułam ogromne zawiedzenie spowodowane nieobecnością Nicka Morelli'ego w treści. Bardzo polubiłam tego bohatera w poprzedniej części i podświadomie liczyłam na jego ponowne pojawienie się. Alex Kava poznaje nas jednak z zupełnie innymi postaciami. Jedną z nich jest Tess McGowan, agentka nieruchomości z nieciekawą przeszłością. Drugą - agent FBI Tully, zajmujący się podobnymi sprawami do Maggie. Zarówno Tess, jak i Tully wzbudzili moją sympatię. Autorka pozwala czytelnikowi przyjrzeć się swoim postaciom z różnych perspektyw, jak w przypadku mężczyzny - widzimy go jako ojca, kolegę i agenta. Uważam to za wielką zaletę Kavy.

Alex Kava stosuje pewien zaskakujący trik. Sprowadza nas na fałszywy trop od samego początku, tak jak wykreowany przez nią morderca zmyla federalnych. To świetne zagranie, nieczęsto spotkane w powieściach kryminalnych. To dlatego zakończenie jest tak bardzo zaskakujące.

Pisarka doskonale wciela się w rolę psychologa, nam również pozwala zastanowić się nad ludzkim umysłem.

,,Decyzje, które podejmuje się w ułamku sekundy, zawsze odkrywają naszą prawdziwą naturę, nasze autentyczne ja. Czy nam się to podoba, czy nie. I kiedy przychodzi ten ułamek sekundy, nie myśl, nie analizuj, nie czuj i nie odgaduj cudzych zamiarów. Po prostu reaguj. Uwierz. Uwierz sobie. Zrobisz tak, właśnie tak, a założę się, że na twoich butach będzie tylko trochę błota. " (str. 456)

Książka ,,W ułamku sekundy" pochłania do reszty. Dzisiejszego dnia czytałam nieprzerywanie kilka godzin, dopóki nie skończyłam lektury ostatniej strony. Od razu zabrałam się za napisanie recenzji.
Polecam. Bardzo polecam wszystkim.

Top 10: książki do przeczytania w 2012 roku

2012-01-05T13:12:00.000-08:00

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu na blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień.
Dziś przyszła pora na... Dziesięć książek do przeczytania w 2012 roku.

Pomysł Futbolowej Klaudynki :)

Nieczęsto biorę udział w Top 10 - albo mi się nie chce, albo nie mam czasu. ;) Tematy wymyślane przez Klaudynę są bardzo ciekawe, a ja lubię czytać u innych wpisy dotyczące topki.

Jak pewnie zauważyliście, nie robiłam w tym roku podsumowania. Zresztą w poprzednim również nie. Nigdy nie mam do tego głowy, nie lubię lania wody, a gdybym miała serwować Wam statystyki, wyszłoby naprawdę krótko, a dominowałyby cyferki. No i po co? :) Poza tym nigdy nie wiem, jak się do tego zabrać. Jeśli chodzi o rok 2011 to napiszę tylko, że przeczytałam haniebną, upokarzającą wręcz liczbę książek. Czterdzieści..? Chyba, że to ja nie umiem liczyć. W tym roku będzie inaczej, już to sobie obiecałam. Obecnie jestem w trakcie pochłaniania (bo tego się czytaniem nazwać nie da) drugiej powieści Alex Kavy - ,,W ułamku sekundy". Recenzja już wkrótce :)

Aha, i jak zwykle, zainspirowana moją ulubioną Kalio sięgnęłam po to, co i ona. Audiobooki. Podchodziłam ostatnio do ,,Zielonej mili" właśnie w tej formie, ale odpadłam. Nie dałam rady, nie wiedziałam, o czym to w ogóle jest. Tym razem jest inaczej - od wczoraj słucham ,,Psy z Rygi" Mankella i mimo iż nie pamiętam za wiele, przynajmniej słucham. A słucham przy każdej okazji - idąc gdzieś, zasypiając, jedząc. Może tym razem się przekonam do audiobooków? :)

No, ale miało być o top 10. Dzisiejszym tematem jest dziesięć książek do przeczytania w 2012 roku. Jak napisałam powyżej, w tym roku zamierzam czytać więcej, częściej i dłużej. Nigdy nie robię list, nie przystępuję już do wyzwań, bo po prostu wolę czytać to, na co mam ochotę. Top 10 traktuję jednak nieco inaczej, jako motywację.

Wszystkie tytuły, które wymienię, znajdują się na moich półkach. Nie ma sensu wymyślać książek z księżyca, bo co, jeśli nie uda mi się ich zdobyć? Wolę być spokojna. Kolejność przypadkowa.

1. Któraś książka Jane Austen. Tak się składa, że mniej więcej od dwóch lat mam na półce aż pięć powieści tej autorki i ani jedna nieprzeczytana! W tym roku chciałabym zapoznać się z Austen.

2. ,,Wywiad z wampirem" - Anne Rice. Podobnie jak powyżej, już kilka lat temu zbierałam książki tej autorki - obecnie posiadam osiem.

3. ,,Ostatni ślad", ,,Przerwane milczenie" lub ,,Drugie dziecko" - Charlotte Link. Bardzo lubię tę autorkę za ,,Echo winy", ostatnio nawet kupiłam sobie jej najnowszą książkę, a tak rzadko sięgam po jej powieści. Czas to zmienić.

4. ,,Lolita" - Vladimir Nabokov. Do tej pory czytałam tylko ,,Śmiech w ciemności" tego rosyjskiego pisarza.

5. ,,Jeździec miedziany" - Paullina Simons. Już od dawna ostrzę pazurki na tę trylogię. Ostatnio wzbogaciłam się o nią i już nie mogę się doczekać lektury.

6. ,,Wiedźma z Wilżyńskiej Doliny" - Anna Brzezińska. Czytałam poprzednią część, to znaczy ,,Opowieści z Wilżyńskiej Doliny" i bardzo mi się podobała. Do tej pory nie sięgnęłam po drugi tom. Chętnie wrócę do Jagódki :)

7. Któraś z powieści Philipa Dicka. Przez ostatnie miesiące kupiłam za grosze cztery jego książki. Myślę, że 2012 to czas na bliższe zapoznanie się z pisarzem, którym zachwyca się Silaqui ;)

8. Wszystkie osiem książek z serii o agentce Maggie O'Dell, której autorką jest Alex Kava. Pierwszy tom już przeczytałam i jestem usatysfakcjonowana, obecnie jestem w połowie drugiego.

9. Cykl o Wiedźminie Andrzeja Sapkowskiego. Dotychczas przeczytałam tom pierwszy i wprowadzający - ,,Ostatnie życzenie", które jest zbiorem opowiadań. Zamierzam w roku 2012 ukończyć tę serię, która bardzo mi się podoba.

10. ,,Gra o tron" Martina bądź ,,Gildia Magów" Canavan. Oczywiście najlepiej by było, gdybym przeczytała w tym roku obie te powieści, ale póki co pozostawiam sobie jedną do wyboru. Zarówno seria Martina, jak i Canavan zostały okrzyknięte bestsellerami, są zachwalane, wywołują wiele emocji.

Przyznam szczerze, że długo wybierałam tytuły, które umieszczę w top 10. To był dla mnie nie lada dylemat. Mniej więcej przez godzinę krążyłam wśród regałów, zastanawiając się, co wybrać. I wybrałam, o! :)

Kącik muzyczny part 3

2012-01-05T12:00:00.000-08:00

...albo, jeśli liczyć razem z tymi na bloxie, part 6.

Był David Bowie.

Było Paramore.

Był Green Day.

Był Flyleaf.

Był Joy Division.

Teraz czas na... Archive.

Obojętnie, jaka pora roku. Obojętnie, jaka godzina. Wszystko jedno, jaki mam nastrój. Archive, zwłaszcza jedna piosenka, o której zaraz napiszę, wprawia mnie i tak w melancholię. Zaczynam myśleć o różnych rzeczach - zarówno tych błahych, jak i istotnych.

Archive* to brytyjski zespół muzyczny. Został założony w Londynie w 1994 roku przez D. Keelera i D. Griffithsa. Archive łączy ze sobą wiele gatunków - trip-hop, post-rock, muzyka elektroniczna, rock progresywny.

Pierwszym albumem wydanym przez ten zespół jest ,,Londinium" (1996), trzy lata później ,,Take My Head" (1999), po kolejnych trzech wiosnach ,,You All Look the Same to Me" (2002). Następnie ,,Noise" (2004), ,,Lights" (2006), ,,Controlling Crowds" (2009). Archive wydał także parę singli - ,,Again" oraz ,,Numb". Oba w 2002 roku.

Pierwszy krążek został nagrany wraz z raperem Rosko Johnem i piosenkarką Royą Arab. Album ,,Londinium" był mieszaniną trip-hopu, muzyki elektronicznej, breakbeatu i harcore'u. Zdobył umiarkowane opinie u krytyków. Zespół rozpadł się po roku. W 1997 roku Keeler i Griffiths reaktywowali Archive wraz z Suzanne Wooder, nową wokalistką. Skutkiem tego był album ,,Take My Head", który reprezentował symfoniczny trip-hop i pop.

No, ale po co tyle gadać. Przejdźmy do rzeczy. Piosenką, którą chcę Wam zaprezentować jest AGAIN (długa wersja). Posłuchajcie:

Utworem tego zespołu równie ważnym dla mnie jest KINGS OF SPEED.

Po prostu... słuchajcie. Ja się rozpływam. A Wy?

*zdjęcie z Internetu. Informacje o zespole z Wikipedii.

Alex Kava: ,,Dotyk zła"

2011-12-30T13:28:00.000-08:00

Wydawnictwo: Harlequin Enterprices, Mira 2003

Tytuł oryginału: ,,A perfect Evil"

Język oryginału: angielski

Przekład: Katarzyna Ciążyńska

Liczba stron: 512

Alex Kava to amerykańska pisarka, która na swoim koncie ma już wiele powieści, głównie kryminały. Autorka od dziecka marzyła o tym, aby zostać pisarką. Jej pragnienie się spełniło - każdy miłośnik literatury z dreszczykiem zna to nazwisko. Kava serię książek o Maggie O'Dell, liczącą osiem tomów. Poza tym napisała kilka odrębnych tytułów. ,,Dotyk zła" to pierwsza część cyklu o agentce Maggie.

Ronald Jeffreys został uznany za seryjnego mordercę i skazany na śmierć za trzy brutalne morderstwa. Mieszkańcy Platte City są wreszcie spokojni o swoje dzieci. Trzy miesiące później ginie kolejny dziesięcioletni chłopiec, co gorsza - w identyczny sposób, jak jego poprzednicy. Czyżby naśladowca? A może ktoś niesłusznie skazał Jeffreysa?

Śledztwo w tej sprawie prowadzi szeryf Nick Morrelli - przystojny kobieciarz, nieprzyzwyczajony do wykonywania takiego typu zadań. Do pomocy FBI przydziela mu młodą, piękną i emanującą pewnością siebie, zdystansowaną Maggie O'Dell, która ma stworzyć portret psychologiczny złoczyńcy. W swoim fachu jest jedną z najlepszych. Agentka pracuje jak mrówka, sprawdzając każdą poszlakę, każdy ślad.

Tymczasem ginie kolejna ofiara, a następne dziecko zostaje porwane. Napięcie wzrasta. Rodzice coraz bardziej się boją. Czas ucieka, a każdy trop okazuje się być ślepym zaułkiem.

Alex Kava popisała się. ,,Dotyk zła" to jej debiutancka książka, moim zdaniem bardzo udana. Co prawda po jakimś czasie zaczęły irytować mnie opisy rodem z taniego romansu - ona go kocha, ale ma męża, on jest przy niej podniecony, pierwszy raz obecność kobiety wprawia go w takie zakłopotanie. Autorka mogła już to sobie darować, przecież czytelnik już to wie. No, ale przecież to był debiut i mam nadzieję, że w kolejnych częściach, które już się do mnie serdecznie uśmiechają z półki, nie będzie już zanudzania.

Niemalże od początku wiemy, kto jest zabójcą. Pisarka nie napisała tego wprost, ale bystry czytelnik od razu się domyśli i połączy koniec z końcem. Nie oznacza to jednak, że lektura nie jest wciągająca i traci swój urok. Wręcz przeciwnie! ,,Dotyk zła" to bardzo wciągająca książka, a przy tym dosyć obszerna. Nie można się więc było nudzić. W moim przypadku często zdarzało się, iż siedziałam przy tym utworze do czwartej, piątej nad ranem.

,,Dotyk zła" polecam wszystkim, którzy liczą na chwilę wytchnienia, relaksu. Nie jest to literatura z najwyższej półki, ale przecież nie o to chodzi. Polecam!

Zdrowych, wesołych, spokojnych

2011-12-23T09:40:00.000-08:00

...Świąt Bożego Narodzenia. Otóż tak, kolejny rok za nami, kolejne święta tuż tuż. Czas leci strasznie szybko. Aż mi się nie chce wierzyć, że to już!

Nie będę się rozpisywać, bo każdy ma już dzisiaj dużo roboty. Ja obecnie czekam, aż upiecze się drugie ciasto. No dobra, do rzeczy.

Kochani, życzę Wam wszystkim zdrowych, wesołych, spokojnych i spędzonych w gronie rodziny i przyjaciół Świąt Bożego Narodzenia - wielu wspaniałych prezentów, pyszności na wigilijnej kolacji, śmiechów, radości; udanego Sylwestra; szczęśliwego Nowego Roku, chociaż myślę, że do tego czasu się wirtualnie spotkamy ;)

Pozdrawiam serdecznie!
Weronika

Mój dzień w książkach - zabawa!

2011-12-18T10:43:00.000-08:00

U Prowincjonalnej Nauczycielki zobaczyłam zabawę, która została zapoczątkowana u Lirael. Bardzo sympatyczna sprawa, do której z przyjemnością przystąpię:)

Zabawa polega na tym, aby luki w poniższych zdaniach uzupełnić tytułami książek, które przeczytało się wyłącznie w 2011 roku. Tytuły można odmieniać przez przypadki (mam nadzieję, że nie tylko, bo inaczej popełniłam błąd!)

Zaczęłam dzień (z) _____.
W drodze do pracy zobaczyłam _____
i przeszłam obok _____,
żeby uniknąć _____ ,
ale oczywiście zatrzymałam się przy _____.
W biurze szef powiedział: _____.
i zlecił mi zbadanie _____.
W czasie obiadu z _____
zauważyłam _____
pod _____ .
Potem wróciłam do swojego biurka _____.
Następnie, w drodze do domu, kupiłam _____
ponieważ mam _____.
Przygotowując się do snu, wzięłam _____
i uczyłam się _____,
zanim powiedziałam dobranoc _____.

Mój tekst:

Zaczęłam dzień od Śniadania mistrzów. W drodze do pracy zobaczyłam Mordercę bez twarzy i przeszłam obok Cyrku odmieńców, żeby uniknąć Infekcji,ale oczywiście zatrzymałam się przy Martwej naturze. W biurze szef powiedział: Zachowaj spokój i zlecił mi badanie Zapachu rumianku. W czasie obiadu z Rudowłosą Alicją zauważyłam Mistrza pod Cukiernią pod Amorem. Potem wróciłam do swojego biurka Ślepej Bogini. Następnie, w drodze do domu, Kupiłam rękę, bo mam już przyniesioną mi głowę wiedźmy. Przygotowując się do snu, wzięłam Miasto i miasto i uczyłam się o Wojnie futbolowej, zanim powiedziałam dobranoc Objęciom nocy.

Uff ;) Zachęcam wszystkich do zabawy! Świetna rozrywka :)

.

2011-12-17T05:30:00.000-08:00

Tak, ja żyję. Prawie w ogóle nie czytam poza lekturami. Nie mam czasu. Nie, to nie jest zastój - bo chętnie zamiast po Prusa, sięgnęłabym po coś, co ostatnio nabyłam. Poza tym pożyczyłam od znajomej wszystkie 8 książek Alex Kavy - z tym, że nie mam nawet kiedy ich otworzyć.

Wasze blogi obserwuję, chociaż po cichu. Nie mam głowy do komentowania. Choruję też na niechcemisie. Eh.

Frances Reilly: ,,Diabelskie nasienie"

2011-12-07T12:38:00.001-08:00

Wydawnictwo: PWN 2011

Język oryginału: angielski

Tytuł oryginału: ,,Suffer the Little Children"

Przekład: Zofia Kunert

Liczba stron: 284

Jestem w szoku. Ta recenzja nie będzie profesjonalna, broń Boże. Piszę pod wpływem emocji i chociaż wiem, że to duży błąd, jestem pewna, że inaczej nie mogłabym zrecenzować tej książki. I tyle.

Frances Reilly to kobieta, którą pragnę poznać. Być może mi się uda, wątpię. To osoba niezwykle odważna, silna. Osoba, która przeszła w swoim życiu naprawdę wiele. Osoba, która jako dwuletnie dziecko została porzucona przez matkę i oddana pod opiekę do Ubogich Sióstr Nazaretańskich. Wówczas jedynymi bliskimi ludźmi, których miała - ba! których znała! - były jej dwie siostry - sześcioletnia Loretta i kilkumiesięczna Sinead.

Zakonnice, które sprawowały opiekę nad dziewczynką, nawet nie próbowały stworzyć pozorów przed Frances i innymi wychowankami Domu Ubogich Sióstr Nazaretańskich. Nie rozmawiały z nimi. Nie uśmiechały się. Nie starały się nawet w minimalnym stopniu zastąpić im rodziny. Nie chciały nawiązać żadnej więzi ze swoimi podopiecznymi.

No, chyba że bierzemy pod uwagę więź między pięścią a twarzą. Zakonnice biły Frances i resztę. Powodami były naprawdę śmieszne sprawy, typu niedokładne umycie podłogi czy niewłaściwy sposób patrzenia się. Bywało i tak, że młode osoby obrywały za nazwisko. Reilly brzmi przecież iście diabelsko.

Zakonnice opiekujące się Frances i jej rodzeństwem nie wierzyły w Boga. Nie tak naprawdę. Bo jak można jest nazywać siebie katolikiem i znęcać się zarówno psychicznie, jak i fizycznie na małych, bezbronnych i niewinnych dzieciach? Jak można używać środka dezynfekującego do mycia delikatnych ciał? Jak można bić, upokarzać, gwałcić, obrażać? To przede wszystkim banda hipokrytek, do których od pierwszej strony zapałałam żywą nienawiścią.

Książki oparte na faktach, wszelkiego rodzaju dokumentalne, w pewnym stopniu kojarzyły mi się z nudą, statystykami, suchymi informacjami. ,,Diabelskie nasienie" porwało mnie tak, jakbym czytała powieść - jest to utwór przedstawiający w szczegółach dzieciństwo autorki, pani Reilly. Pisanego na faktach, nie można go nazwać powieścią. A jednak czyta się go z zapartym tchem, szeroko otwartymi oczami i opuszczoną szczęką. To nie jest tak, że nie próbowałam jej z powrotem zamknąć. Po prostu się nie dało.

Dlaczego? Ponieważ jest to książka cholernie przerażająca, gdziekolwiek by nie spojrzeć. Szokująca. Straszna. Okropna.

Co nie znaczy, że mi się nie podobała. Wręcz przeciwnie, to właśnie te czynniki wpływają na moją ocenę, a także to, że Frances Reilly mnie ruszyła, co autorom wychodzi naprawdę rzadko - w moim przypadku.

Autorka tego dzieła ma niewątpliwie dar do pisania. Każda strona aż tętni od emocji; im bliżej jesteśmy końca, tym bardziej współczujemy. Ponadto w tych niewielu momentach, gdy nie czytałam, myślami cały czas byłam przy Frances. Czułam się tak, jakbym była w jej skórze. Niemalże sama odczuwałam ten ból, który sprawiły zakonnice. Zaraz pójdę sprawdzić, czy na plecach nie mam żadnych śladów. Poważnie!

I może jestem naiwna, może dałam się ,,złapać", ale tak, wierzę autorce. Niech sobie inni mówią, co chcą, że nie ma dowodów, że jest przesyt i historia przedstawiona oczami dziecka. Ja wierzę. I to mi wystarczy. Nie zamierzam do białego świtu przeczesywać Internetu, szukać czegoś, co pomogłoby mi stwierdzić, iż opowieść jest nieprawdziwa. Bo po co?

Wyniki konkursu

2011-12-07T06:41:00.001-08:00

Gadać dużo nie będę, bo nie widzę takiej potrzeby. Niech przemówią obrazy:

Gratuluję SHE!!!

Zwyciężczynię proszę o jak najszybszy kontakt na mejla - mcrox101@o2.pl. Czekam na adres, na który można będzie wysłać książkę ,,13 wspomnień ze stanu wojennego".

Dziękuję wszystkim, którzy wzięli udział w konkursie, a także wydawnictwu PWN, które jest fundatorem nagrody.

A już wkrótce kolejny konkurs, więc bacznie obserwujcie Książki są lustrem!

Andrzej Sapkowski: ,,Ostatnie życzenie"

2011-12-02T13:45:00.001-08:00

Wydawnictwo: Supernowa 2001

Język oryginału: polski

Liczba stron: 288

1 tom cyklu pt. ,,Wiedźmin"

Andrzej Sapkowski to autor, którego każdy Polak musi znać. Chociażby ze słyszenia. Mnie się on od zawsze kojarzył z fenomenalnym cyklem Wiedźminowskim.

Sapkowski zasłynął właśnie dzięki sadze o Wiedźminie, która liczy (łącznie z dwoma zbiorami opowiadań) siedem części. Dotychczas przeczytałam tylko jedną - ,,Ostatnie życzenie", aczkolwiek jestem pewna, iż pozostałe będą równie dobre co ta. Jeśli nie lepsze.

Wiedźmin to nie tylko zawód, to także styl życia (bez skojarzeń proszę z bardzo modnym ostatnio powiedzeniem). Wiedźminem trzeba się urodzić - jest to zmutowana już w dzieciństwie osoba. A czym się on zajmuje? Pozbywaniem się zła ze świata. Zabijaniem groźnych stworzeń za pomocą siły i magii. To nie jest zwykły zabijaka, co to ślepo wymachuje nożem na prawo i lewo. On ma cel.

Geralt z Rivii jest wiedźminem. Bardzo opanowany, sprytny, inteligentny, ale nie do przesady. Poradzi sobie nawet z najstraszniejszą zmorą, udowodnił to siedem razy w zbiorze opowiadań pt. ,,Ostatnie życzenie". Nie zawsze bezproblemowo, przecież nie ma ludzi idealnych.

Zbiór ten przedstawia nam siedem opowiadań, w których nieodłącznym elementem jest główny bohater - wiedźmin Geralt. Poza tym każde z nich jest inne, opowiada inną historię - każda równie ciekawa.

Mnie się podobało niemalże wszystko. Język, kreatywność autora, główny bohater, tempo akcji. Jestem po prostu zachwycona. Sapkowski pokazał, że to co polskie, może być dobre i porządne. Uważam tak ja i ponad 90% ludzi, którzy przeczytali tę serię - opinie na jej temat są zaskakująco pozytywne.

Ano właśnie, język. Autor posługuje się starą polszczyzną, żeby nie rzec - archaizmami. I nie, nie musimy sprawdzać co chwila znaczenia poszczególnych słów w słowniku ani przedzierać się przez kilometrowe przypisy. Broń Boże! Wręcz przeciwnie, czyta się naprawdę dobrze. Andrzej Sapkowski ma rewelacyjne pióro.

Na okładce jest napisane: Przewrotna literacka robota łącząca walory moralitetu, postmodernistycznej zabawy dla intelektualistów i przygodowego czytadła dla każdego.

Potraktowałam to, rzecz jasna, jako wyzwanie. Biorąc do ręki tę książkę nie oczekiwałam zwykłego czytadła tylko czegoś więcej. Refleksji, przemyśleń, zagadek. I znalazłam!

Ludzie [...] lubią wymyślać potwory i potworności. Sami sobie wydają się wtedy mniej potworni. Gdy piją na umór, oszukują, kradną, leją żonę lejcami, morzą głodem babkę staruszkę, tłuką siekierą schwytanego w paści liścia lub szpikują strzałami ostatniego pozostałego na świecie jednorożca, lubią myśleć, że jednak potworniejsza od nich jest Mora wchodząca do chat o brzasku. Wtedy jakoś lżej im się robi na sercu. I łatwiej im żyć. (str. 174)

Podsumowując, pierwszy tom cyklu ,,Wiedźmin" zdał test bardzo pozytywnie. Jestem zauroczona prozą Sapkowskiego i zachęcona do sięgnięcia po kolejne tomy. Na szczęście z półki już uśmiechają się do mnie ,,Miecz przeznaczenia" oraz ,,Krew elfów". Czeka mnie nie lada uczta!

Przypominam o konkursie.

Konkurs mikołajkowy

2011-11-28T03:39:00.001-08:00

Witam wszystkich serdecznie. Z okazji zbliżających się Mikołajek organizuję konkurs, którego sponsorem jest wydawnictwo PWN. Do wygrania będzie książka pt. ,,13 wspomnień ze stanu wojennego" autorstwa Katarzyny i Krzysztofa Świdraków.

Stan wojenny bez patosu i bohaterstwa... 13 osobistych relacji z internowania - opowieści zwykłych ludzi, którzy musieli się odnaleźć w rzeczywistości pełnej sprzeczności, absurdów i niełatwych wyborów. Ocalili godność i przetrwali trudną codzienność dzięki poczuciu humoru, nadzwyczajnej pomysłowości i zdystansowaniu do realiów, z którymi przyszło im żyć.

Zgłaszać się można do 6 grudnia do godziny 24:00. Następnego dnia książka zostanie wysłana.

Dziękuję wydawnictwu PWN za możliwość zorganizowania konkursu :)

Pozdrawiam!

Top 10 wymarzonych prezentów książkowych

2011-11-25T07:30:00.001-08:00

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu ma blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień. Dziś przyszła pora na... Dziesięć wymarzonych prezentów książkowych!

Pomysł KREATYWY

Trudno mi zdecydować się na dziesięć prezentów książkowych, które chciałabym mieć - książek, na które mam ochotę, jest bowiem znacznie, znacznie więcej. Postąpię więc sprytnie (biorąc przykład z Silaqui) i umieszczę całe serie. Może Mikołaj akurat wejdzie na mojego bloga i spojrzy na ten wpis? Jeśli tak - pozdrawiam!

1. Wszystkie książki Terry'ego Pratchetta, głównie cykl ,,Świat Dysku", który uwielbiam.

2. Wszystkie książki Christophera Moore'a. Dotychczas mam dwie, a przeczytanych ogólnie cztery. Jest to jeden z moich ulubionych autorów.

3. Wszystkie trzy tomy ,,Dzienników" Sławomira Mrożka, bo bardzo go lubię. Już sobie wyobrażam, jak pięknie wyglądałaby całość na półce...

4. Cały cykl książek autorstwa Diany Gabaldon. Dotychczas nie czytałam ani jednej, ale - zwłaszcza twarde wydanie ze Świata Książki - wygląda bosko.

5. Przestrzeń - może nie jest to prezent, który mogłabym dostać, ale taki, który bym chciała. Typowo książkowy też nie jest, ale mocno z nim powiązany - w końcu w chwili obecnej egzemplarze już mi się nigdzie nie mieszczą, a są wszędzie! Chciałabym mieć więcej przestrzeni, a nawet osobne pomieszczenie na książki - domową biblioteczkę.

6. Wszystkie książki z wydawnictwa Fabryka Słów, a przynajmniej zdecydowana większość.

Tak! Dobrze przeczytaliście. Jak na razie mam małą ilość utworów wydanych przez to wydawnictwo, ale nic to - kiedyś, kiedyś... Bardzo lubię fantastykę polską, a głównie taka jest wydawana przez Fabrykę Słów. To chyba jedyne wydawnictwo, które mogłabym spokojnie okraść, nie zostawiwszy ani jednego egzemplarza.

7. Seria George'a Martina pt. ,,Gra o tron". Wszędzie chwalona, budząca zachwyt, jedyna w swoim rodzaju. Wymieniłam się za pierwszy tom o tym samym tytule, który już do mnie idzie. Chciałabym mieć całość.

8. ,,Mgły Avalonu" Bradleya. Lubię tematykę arturiańską, a poza tym... objętość. No jak tu przejść obojętnie obok ponad 1200 stronicowej cegły? ;) Po prostu się nie da.

9. Cykl ,,Mroczna Wieża" Stephena Kinga. Lubię tego autora, a ta seria zapowiada się naprawdę smakowicie.

10. Czytnik ebooków. Obojętnie, jaki. I tak się na nich nie znam.

Książek na komputerze nie czytam, nienawidzę, jestem wielkim przeciwnikiem, jeśli zaś chodzi o czytnik to coraz bardziej mi się ten pomysł podoba. Niestety, jest to droga sprawa, więc muszę się chwilowo wstrzymać.

John Marsden: ,,Jutro"

2011-11-19T12:01:00.001-08:00

Wydawnictwo: Znak 2011

Język oryginału: angielski

Tytuł oryginału: ,,Tomorrow, When The War Began"

Przekład: Anna Gralak

Liczba stron: 274

John Marsden to autor książek głównie młodzieżowych. Zaczął pisać, ponieważ uczniowie jego szkoły nie interesowali się literaturą. Obecnie jest dyrektorem własnej szkoły. Zajmuje się również pisarstwem.

Siedmioro nastolatków wyrusza na biwak do Piekła - w góry. Kilka dni spędzonych na łonie natury idealnie odpręża i koi grupę. Zawsze jednak nadchodzi czas powrotu do codzienności... W tym przypadku codzienności bardzo niecodziennej. Kiedy Ellie, Lee, Corrie, Kevin, Robyn, Homer i Fi wracają do domów, zastają tylko wszechobecną ciszę i pustkę. Gdzie są rodzice? Gdzie jakikolwiek człowiek? Co się stało?

Okazuje się, że podczas gdy młodzi ludzie biwakowali, ich kraj stał się celem obcej inwazji. Wszyscy mieszkańcy miasta i wsi są uwięzieni, a ulice są patrolowane przez żołnierzy. Jak poradzi sobie siedemnastoletnia młodzież bez dorosłych, zmuszona podejmować decyzje, o których do tej pory nawet nie śniła? Jak postąpią zdani tylko i wyłącznie na siebie?

Seria ,,Jutro" jest fenomenem - zyskała popularność na całym świecie, jest jedną z najbardziej cenionych przez współczesną młodzież i nie tylko - zaczytują się w niej również dorośli. I ja się nie dziwię, bo ,,Jutro", przynajmniej część pierwsza, to książka naprawdę ciekawa.

Podczas lektury nieodparcie zadawałam sobie pytanie - jak ja postąpiłabym na miejscu tych młodych ludzi? Co bym zrobiła, gdyby mój kraj został spustoszały, gdyby moi rodzice nagle zniknęli? Czy bym sobie poradziła? Odpowiedzi nie znajdziemy. Możemy sobie wmawiać, że tak, wykazalibyśmy się odwagą, honorem, walecznością, ale tak naprawdę to bujdy - prawdziwe, szczere rozwiązanie tej zagadki kryłoby się w czasach takich, jak opisane w tej książce.

Nieczęsto sięgam po tego typu powieści, ale tę uważam za świetną. Zachwyca tutaj wszystko - prosty sposób narracji (pierwszoosobowa, prowadzona przez bohaterkę, Ellie), wzrastające napięcie, lekki styl, prosty język. Wszystko.

Na chwilę uwagi zasługuje również opis krajobrazu - zwłaszcza samego Piekła, miejsca, które sprawia wrażenie niezwykle spokojnego, cichego. W te góry bardzo chciałabym się wybrać, myślę, iż idealnie bym się w nich odnalazła.

Książka ,,Jutro" bardzo mi się podobała. Polecam ją czytelnikom zarówno młodszym, jak i starszym. Nic dziwnego, iż to ona została wybrana na pozycję promującą czytanie - pełno tu wartkiej akcji, sprężystości, sympatycznych bohaterów. Wszystko, co mogłaby zażyczyć sobie młodzież. Ja już ostrzę sobie pazurki na część drugą, którą całe szczęście przyniosłam wczoraj z biblioteki. Polecam!

dzisiaj

2011-11-18T07:23:00.001-08:00

Mimo choroby znowu byłam w bibliotece. Oddałam dwie książki. Wzięłam pięć plus audiobooka - tak, na spróbowanie. Z papierowych wydań wzięłam potężne tomisko ,,Dynastia Piastów" - które nie wiem, czy przeczytam, ostatnio jakby na siłę próbuję znaleźć interesujące mnie zagadnienia historyczne; ,,Nell" Rybkowskiej; ,,Jutro 2" - jestem mniej więcej w połowie pierwszego i całkiem mi się podoba; ,,Zwiadowcy tom 2" - wiadomo, dlaczego ; ,,Czekaj nieubłaganego losu" - nie wiem, po co to wzięłam i czy w ogóle przeczytam, bo nie przepadam za literaturą kobiecą - ale zainteresowały mnie kornwalijski ród i stare zamczysko. Audiobook zaś to ,,Zielona mila", liczący aż piętnaście godzin! Jestem w szoku. Ciekawe, czy da się jednocześnie słuchać książki czytanej i czytać inną ;)

Tradycyjnie zajrzałam też do ulubionego regału ze starociami po złotówkę. Tym razem wzięłam tylko cztery pozycje - ,,Karin córka Monsa" (jakiś romans czy też obyczaj, wszystko jedno); dwa razy Dicka - ,,Ostatni pan i władca" oraz ,,Trzy stygmaty Palmera Eldritcha"; a także trzecią część przygód serii o Enderze, czyli ,,Ksenocyd" Carda. I teraz pytanie do wszystkich - czy ma ktoś na zbyciu tom pierwszy i drugi, ,,Grę Endera" oraz ,,Mówcę umarłych"? Jeśli tak to proszę o kontakt mcrox101@o2.pl. Chętnie dokonam transakcji.

Aha, miałam też wspomnieć o filmie, który ostatnio obejrzałam. Jest to ,,Uczeń czarnoksiężnika. Krabat". Kojarzycie? Tak, to adaptacja książki ostatnio przeze mnie recenzowanej - ,,Krabat" właśnie. Film był niezły, choć momentami nudnawy (ale ja lubię nudne filmy, mogę się przy nich zdrzemnąć i nie martwić się, że coś mnie ominęło;). Zastanawiam się, dlaczego ominięto kilka bardzo istotnych scen. No, ale w końcu nie można wszystkiego zobrazować.

Mam jeszcze pytanie do wszystkich, odnoszące się do informacji powyżej - czy ktoś z Was korzysta z audiobooków? Jakie są Wasze sposoby, czy słuchając, nie robicie nic innego czy też zajmujecie się jednocześnie przyjemnym i pożytecznym? Czy trudno się Wam przy nich skupić?

Pozdrawiam serdecznie!

Weronika

Otfried Preussler: ,,Krabat"

2011-11-16T06:36:00.001-08:00

Wydawnictwo: Bona 2011

Język oryginału: niemiecki

Tytuł oryginału: ,,Krabat"

Przekład: K. Radziwiłł, J. Zelter

Liczba stron: 241

! Projekt okładki i rysunki: Katarzyna Bajerowicz

Otfried Preussler to niemiecki autor, pisarz trzydziestu dwóch książek dla dzieci i młodzieży. W jego dziełach gatunkiem dominującym jest fantastyka. Jednym z jego najpopularniejszych utworów jest ,,Malutka czarownica", a tuż po niej ,,Mały Duszek".

Kiedy po raz pierwszy wzięłam do ręki książkę pod tytułem ,,Krabat", pierwsze, co rzuciło mi się w oczy to było wydanie. Wydanie piękne, mroczne, okładka idealnie oddająca klimat powieści. Początek każdego rozdziału zdobią rysunki czarnych kruków. Papier jest gruby, przyjemnie szeleszczący i... pięknie pachnie. Nie znam wydawnictwa Bona, aczkolwiek po dokładnym obejrzeniu egzemplarza książki Preusslera oddaję im pokłon za staranność i szacunek do czytelnika. Ponadto redakcja - w całym utworze znalazłam minimalną ilość literówek, zaś błędów nie spotkałam wcale. Ogólnie rzecz biorąc, firma ta jest znakomitym dowodem na twierdzenie, iż te skromniejsze i mniejsze wydawnictwa bardziej przykładają się do wydawania książek.

Akcja książki dzieje się w Łużycach, w XVII wieku. Głównym bohaterem jest Krabat - czternastoletnia sierota, o której przeszłości wiemy tak naprawdę bardzo mało. Autor od razu przechodzi do rzeczy - dowiadujemy się, że postać jest nękana przez tajemnicze sny, w których nieznajomy głos namawia go do porzucenia swoich dotychczasowych towarzyszy i stawienia się w młynie na Koźlim Brodzie. Jak pewnie się domyślacie, Krabat, kierujący się młodzieńczą ciekawością wybiera się w to mroczne miejsce wbrew rozsądkowi i przestrogom - ludzie bowiem uważają młyn za przeklęty.

Krabat, po przybyciu w wyznaczone miejsce, staje się dwunastym czeladnikiem. Ich przywódcą jest jednooki młynarz, który - jak się później okazuje - jest Mistrzem nauczającym swych uczniów czarnej magii...

Napiszę krótko - książka ta jest magiczna pod każdym względem. Nie dziwię się, iż wydawcy po tylu latach wznawiają tę powieść.

Ogromną przyjemnością było dla mnie przeżywanie przygód razem z Krabatem, osobą bardzo bystrą, pracowitą i odważną. Jako czytelnik obserwowałam, jak z dnia na dzień z małego chłopca zmienia się w dorosłego już prawie młodzieńca - autor opisał trzy lata z życia bohatera w młynie Mistrza.

Powrócę jeszcze na chwilę do okładki, nawiasem mówiąc - arcydzieła. Jest utrzymana w ponurych barwach: różne odcienie szarego, czerń. Mimo że nie wszystko widzimy dokładnie, spostrzegamy, iż Katarzyna Bajerowicz, autorka rysunków, wykazała się wielką starannością podczas malowania. Widzimy konia ciągnącego pojazd i niewyraźny zarys postaci. Całość jest osnuta delikatną mgiełką, zaś po lewej stronie okładki dym (może mrok?) przysłania wszystko inne.

Książka ,,Krabat" Otfrieda Preusslera to obraz przyjaźni, która wbrew przeciwnościom nadal trwa; miłości, będącej w stanie walczyć do samego końca; marzeń, które po długim czasie zostają spełnione. Jest dobro i zło, bo jakżeby inaczej? Jednak, tak jak na okładce - obie te strony nie są tylko czarno-białe. Pamiętajmy, że pomiędzy tymi dwiema barwami są jeszcze inne kolory.

Pozwólcie sobie na tę chwilę przyjemności, spędźcie kilka godzin w siedemnastowiecznych Łużycach razem z adeptami czarnej magii. Polecam gorąco.

Książki - co myśli o nich świat

2011-11-15T10:06:00.001-08:00

Książka stanowi cudowny przedmiot, dzięki któremu świat poczęty w umyśle pisarza przenika do umysłu czytelnika. Każda książka żyje tyle razy, ile razy została przeczytana.

ŹRÓDŁO - DEMOTYWATORY

Czytanie rozwija rozum młodzieży, odmładza charakter starca, uszlachetnia w chwilach pomyślności, daje pomoc i pocieszenie w przeciwnościach.

Według Jana Parandowskiego biblioteka jest sercem domu, zaś zdaniem Witolda Gombrowicza, autora ,,Ferdydurke", literatura nie jest od rozwiązywania zagadnień. Ona je stawia. Iwaszkiewicz zaś kocha książkę dlatego, że wprowadza go w jego świat, że odkrywa w nim bogactwa, których nie przeczuwał.

A teraz coś dla wszystkich, którzy namiętnie kupują książki ;))

Historia dowodzi, że im mniej się czyta, tym więcej się kupuje książek.

Albert Camus

I o każdym (lub zdecydowanej większości) z nas:

Recenzenci to policjanci w literaturze.

Novalis

Stos, którego miało nie być

2011-11-15T05:46:00.001-08:00

No, może nie tylko stos. Pomęczę Was też gadaniem o wszystkim i o niczym. ;)

Przede wszystkim marudzenie - znowu jestem chora. Nie mam pojęcia, co się ze mną dzieje. Zaledwie dwa tygodnie temu siedziałam w domu przez zapalenie ucha, co było do wytrzymania, ale teraz - od niedzieli czuję się naprawdę fatalnie. Zdecydowaną większość dnia śpię, bo nie mam na nic siły. Poza tym trochę czytam, oglądam seriale na komputerze i namiętnie oglądam Wasze blogi. Jadam tylko ryż - na nic innego nie mam ochoty. Może schudnę, bo od wczoraj niemalże nic nie jadłam (ba! nic zupełnie)? ;) Dzisiaj na szczęście czuję się lepiej.

Ale miało być o stosikach. Co prawda już jakiś czas temu postanowiłam sobie, że takowymi chwalić się nie będę, ale wiecie, że jestem trochę niekonsekwentna jeśli chodzi o książki ;) Niech moją wymówką będzie choroba.

Przedstawiam Wam stos numer jeden:

Od dołu te ważniejsze pozycje:

,,Mulat w pegeerze. Reportaże z czasów PRL-U" - od wydawnictwa Krytyka Polityczna, jeszcze za czasów współpracy.

,,Oddech nocy" - niespodzianka od Jaguara, również jeszcze przed podjęciem mojej decyzji

,,Krabat" - książka niemieckiego autora fantastyki młodzieżowej. Wznowienie. Egzemplarz cudnie wydany, właśnie czytam i jestem mniej więcej trochę za połową.

,,Jak Bóg przykazał" i ,,Obserwacje" kupiłam ostatnio w Matrasie w Galerii Słonecznej. Za obie te książki zapłaciłam chyba 15 złotych ;)

,,Mój własny diabeł" oraz ,,Błędny krąg" wygrałam u Beatrix - dziękuję pięknie:)

,,Córka Mrocznego Elfa" to efekt wymiany

Tutaj zdecydowaną większość stanowią zdobycze z biblioteki - każda z niżej wymienionych książek kosztowała mnie aż złotówkę. Wszystkie te pozycje brałam w ciemno :)

,,Opowieść o Alvinie Stwórcy tom 1" (do zdobycia inne tomy) Orsona Scotta Carda

,,Holistyczna Agencja Detektywistyczna" i ,,Długi mroczny podwieczorek dusz" - Adam Douglas

,,Sny Kamienia" - Jonathan Wylie. Jeżeli ktoś ma na zbyciu tom drugi i trzeci, tzn. ,,Mroczne królestwo" i ,,Wiek chaosu" to proszę o wiadomość :)

,,Możemy cię zbudować" i ,,Galaktyczny druciarz" Dicka - Silaqui, widzisz to? [szyderczy śmiech]

,,E.E." Olga Tokarczuk

,,Świat dla Juliusza" Echenique i ,,Mersi, czyli przypadki Szypowa" Okudżawy - nawet nie czytałam opisu, ale podobają mi się okładki z tej serii wydawniczej. To wzięłam ;)

,,Kalejdoskop" Orson Scott Card

,,Korzenie traw" to jakiś kryminał, kupiłam, bo... bo czemu miałam nie kupić? ;)

Pozostałe cztery książki z tego stosu znalazłam u rodziny, a oni nie chcieli. Najbardziej cieszę się z ,,Krystyny, córki Lavransa" tomu pierwszego, bo drugi i trzeci mam od dawna, a pierwszego nie mogłam nigdzie znaleźć. Teraz mam komplet.

Nie wiem czy wiecie, ale jestem bardzo uparta i zdjęć stosów bibliotecznych nadal nie zamierzam wstawiać. Uważam, że to bez sensu. ;)

Jeszcze dziś lub już jutro pojawi się recenzja ,,Krabata" (odmiana poprawna, bo Krabat to imię:) A potem zabiorę się za coś lekkiego i niewymagającego myślenia, ponieważ w tym stanie trudno jest mi się na czymkolwiek skupić.

Pozdrawiam!

11 listopada. Popiół i diament

2011-11-11T03:01:00.001-08:00

Słowa Cypriana Norwida. Utwór Stana Borysa.

Myślę, że można to od razu połączyć z kącikiem muzycznym.

Piękny utwór. Dla takich piosenek warto być Polakiem.

John Flanagan: ,,Zwiadowcy księga 1. Ruiny Gorlanu"

2011-11-10T07:59:00.000-08:00

Wydawnictwo: Jaguar 2009
Język oryginału: angielski
Tytuł oryginału: ,,Rangers Apprentice. The Ruins of Gorlan"
Przekład: Stanisław Kroszczyński
Liczba stron: 320
1 tom serii ,,Zwiadowcy"

O ,,Zwiadowcach" słyszałam już dawno temu. Od razu poczułam chęć przeczytania tej serii - fantasy, podobno świat przedstawiony powieści bardzo ciekawy i nietypowy, szybko się czyta, lekko, przyjemnie... Czemu nie? Ostatnio bibliotekę w moim mieście wzbogacono właśnie o ,,Zwiadowców" (i kilka innych cykli, ale to nie jest temat na dziś), a ja chwyciłam w dłoń tom pierwszy i z uśmiechem na twarzy podreptałam do domu.

O Johnie Flanaganie nie wiemy za wiele - mieszka z rodziną w Australii, gdzie dokładnie - nie wiem. Autor ten już jako dziecko marzył o byciu pisarzem. Początkowo pracował w firmie reklamowej i dopiero satyryczny wiersz mówiący o jego nieznośnym znajomym otworzył szerzej oczy wszystkim przełożonym. Historię Willa zaczął pisać dla swojego syna, a skończyło się bardzo popularną serią fantastycznych książek.

Will to młody chłopiec pokrzywdzony przez los - nie zna ani swojej dokładnej historii, ani rodziców, ani nawet nazwiska. Ciekawskich karmi opowieściami o wyidealizowanym tatusiu wojowniku. Nie myślcie jednak, że to kłamca i bajkopisarz, o nie. Jest to młodzieniec drobniutki i chudziutki, przez co nie ma szans na pójście do szkoły rycerskiej - jak zawsze marzył. Ma natomiast inny talent - potrafi wspinać się jak mało kto, niezauważalnie przemieszczać się, podsłuchiwać, skradać się...

Właśnie te cechy u Willa spostrzegł Halt, dorosły zwiadowca. Zwiadowcy zajmują się zdobywaniem informacji potrzebnych królestwu, obserwowaniem, podglądaniem. I, wedle decyzji możnego barona (opiekuna Willa) piętnastolatek ma szkolić się właśnie na zwiadowcę.

Książka ,,Ruiny Gorlanu" otwiera cykl pod tytułem ,,Zwiadowcy". Mimo iż została wydana kilka lat temu, ja dopiero teraz po nią sięgnęłam. I nie żałuję - powieść mnie porwała, nie pozwoliła na chwilę nieuwagi. Gdybym tylko miała więcej wolnego czasu, myślę, iż przeczytałabym ją ,,na raz". Bardzo trudno jest bowiem oderwać się od zaczętej już lektury, choćby na moment odejść od świata wykreowanego przez Johna Flanagana.

Bohater to typowa sierotka - drobnej postury, bez rodziców, dokucza mu silniejszy i większy kolega. Takie postaci mają wzbudzać w czytelniku litość, sprawiać, że pomyśli się: ,,heej! Przecież ja w jego wieku byłem taki sam!". Zazwyczaj to mnie nie rusza, jednak w przypadku ,,Zwiadowców" od razu zapałałam sympatią do głównego bohatera.

Lekturę czyta się niezwykle szybko i lekko - nagle, niezauważalnie, jesteśmy już w połowie, a za chwilę zamykamy książkę. I to jest jej jedna z największych zalet. Ponadto literacki świat, który jest cudowny - i chociaż nie spotkamy w nim magii to jest osnuty jakby nitkami baśniowości, fantazji. Bohaterowie mają do dyspozycji jedynie wewnętrzne i całkiem ludzkie zdolności.

,,Ruiny Gorlanu" Jona Flanagana to także obraz męskiej przyjaźni, która jest w stanie przetrwać wszystko. Polecam nie tylko młodzieży - jestem pewna, że dorosłym, którzy liczą na chwilę relaksu, powieść przypadnie do gustu.

Kurt Vonnegut: ,,Rzeźnia numer pięć"

2011-11-05T05:04:00.000-07:00

Wydawnictwo: Albatros 2011
Język oryginału: angielski
Tytuł oryginału: ,,Slaughterhouse Five"
Przekład: Lech Jęczmyk
Liczba stron: 256

Pełny tytuł brzmi: ,,Rzeźnia numer pięć, czyli Krucjata dziecięca, czyli obowiązkowy taniec ze śmiercią". Brzmi wystarczająco nieciekawie, makabrycznie, odrażająco? O to chodzi.

O pierwszym moim spotkaniu z Kurtem Vonnegutem pisałam w recenzji ,,Śniadania mistrzów". Byłam - i nadal jestem - zachwycona. Już na samym początku urzekł mnie specyficzny styl pisania autora, który ukazuje wszystko we wręcz groteskowy sposób.

Kurt Vonnegut to pisarz amerykański. Urodził się jedenastego listopada 1922 roku. W 1943 życie Vonneguta zmieniło się radykalnie - został wówczas powołany do wojska i wysłany na front do Europy. Pełnił funkcję zwiadowcy w dywizji piechoty. Kolejne lata były dla pisarza okresem wyjątkowo traumatycznych przeżyć - matka, Edit Vonnegut popełniła samobójstwo. Około pół roku później Kurt, uczestnicząc w walkach w Ardenach, został pojmany przez Niemców i przewieziony do Drezna - przetrzymywano go wtedy w jednej z fabryk (mieszczącej się notabene w dawnej rzeźni). Trzynastego lutego 1945 roku miasto zostało zbombardowane, w wyniku czego zginęło mnóstwo ludzi - ponad 100 tysięcy.

Dlaczego o tym piszę tak szczegółowo? Ponieważ właśnie te wydarzenia, których Kurt Vonnegut był świadkiem, wywarły piętno na jego psychice oraz stały się kanwą ,,Rzeźni numer pięć".

Pierwsze, amerykańskie wydanie

Książkę otwiera stanowiący zupełnie odrębną od reszty cząstkę kompozycyjną, pierwszy rozdział, który jest czymś w rodzaju wstępu. Mówi on o procesie pisania, motywacjach. Autor jest tam samym sobą. Przytacza rozmowę ze swoim znajomym, który zapytał go - ,,Czy wiesz, co mówię facetom, którzy piszą książki przeciwko wojnie? Mówię: dlaczego nie piszesz książek przeciwko lodowcom?".

Głównym bohaterem powieści jest Billy Pilgrim, amerykański żołnierz złapany przez Niemców. Trafia on do obozu jenieckiego, następnie jest przeniesiony do Drezna i tam przetrzymywany w tytułowej rzeźni. Razem z nielicznymi więźniami ukrywa się on przed bombardowaniem i wychodzi cało z wydarzenia.

Billy cierpi na przypadłość, która polega na wypadaniu z czasu - dlatego w książce nie jest zachowana chronologiczność. Porywają go kosmici z Tralfamadorii.

,,Rzeźnia numer pięć" jest książką antywojenną, ponieważ ukazuje zło samo w sobie. Ma zniechęcać ludzi (zwłaszcza tych młodych) do walk.

Czytelnik zwraca uwagę na bardzo często występujący zwrot zdarza się. Wieńczy on niemal każdą historię o cierpieniu, tragedii i śmierci w książce. Jest używany przez głównego bohatera, Billy'ego.

Mimo iż tematyka ,,Rzeźni numer pięć" jest zupełnie inna tej w ,,Śniadaniu mistrzów", styl pozostał ten sam - typowo Vonnegutowski, ironiczny, śmieszny. I znowu mamy tutaj brak szacunku do czegokolwiek.

Miałam przygotowane dwa ciekawe cytaty z dzieła, ale zapomniałam o nich i oddałam książkę do biblioteki. Na szczęście dzisiaj znalazłam jeden z nich na tej stronie .

Trout napisał kiedyś książkę o drzewie dolarowym. Zamiast liści rosły na nim dwudziestodolarowe banknoty. Kwitło obligacjami pożyczki państwowej, a owocowało diamentami. Do drzewa sięgali ludzie, którzy zabijali się pod nim nawzajem, dostarczając w ten sposób doskonałego nawozu. [str. 140]

Jak widzicie, nawet Kilgore Trout, główny bohater ,,Śniadania mistrzów", pojawił się w ,,Rzeźni numer pięć".

Henning Mankell: ,,Morderca bez twarzy"

2011-11-04T11:03:00.000-07:00

Wydawnictwo: W.A.B. 2006

Język oryginału: szwedzki

Tytuł oryginału: ,,Mordare utan ansikte"

Przekład: Anna Marciniakówna

Liczba stron: 300

1 część cyklu o komisarzu Kurcie Wallanderze

Henning Mankell to pochodzący ze Szwecji dziennikarz, pisarz i, co pewnie zdziwi jego czytelników, autor wielu sztuk teatralnych. Jest bowiem znany na całym świecie nie ze swoich scenariuszy, a z kilkunastu powieści kryminalnych. Ogromną popularność zyskał dzięki serii o komisarzu, który nazywa się Kurt Wallander. Ogólnie książek składających się na ów cykl jest dziesięć, ponadto kilka odrębnych tytułów.
,,Morderca bez twarzy" to utwór rozpoczynający serię o tym policjancie.
W małej szwedzkiej wsi zostaje zamordowana para staruszków rolników, małżeństwo. Jedynym tropem jest słowo wypowiedziane przez umierającą kobietę - ,,zagraniczni''. Co oznaczać ma to słowo? Jak je rozumieć?
Sprawą tą zajmuje się komisarz Kurt Wallander. Czytelnik poznaje go w nieciekawym momencie - czterdziestolatka zaledwie trzy miesiące temu rzuciła żona, jego córka pojawia się i znika niczym zjawa, a ojciec nagle dostaje sklerozy.

Do mediów trafia informacja o tajemniczym cudzoziemcu. Ludzie są oburzeni - jak uchodźca może dopuścić się takiego czynu? Zaledwie kilka dni po morderstwie starców ktoś strzela do przypadkowego Somalijczyka. Policja otrzymuje pogróżki. Wszystko jest na głowie komisarza Wallandera. Jak sobie z tym poradzi, zważywszy na dodatkowe problemy osobiste?
Oczywiście, że sobie poradzi. Ale jak - o tym przekonacie się, czytając powieść ,,Morderca bez twarzy". Mnie się podobało i zamierzam z uśmiechem na twarzy sięgnąć po inne dzieła Henninga Mankella. Co mnie urzekło?
Przede wszystkim sam Wallander! Przezajefajny gość, so what, że staruch. I ma kozacką córkę.
No dobra, żartowałam. To znaczy nie, jeśli chodzi o głównego bohatera. Ten jest naprawdę świetny - zwykły, szary policjant borykający się z kryzysem wieku średniego i z nadwagą. Rozwodnik, nie ma kontaktu ze swoją córką. Staje się coraz bardziej zgorzkniały, w dodatku nawet nie potrafi porządnie zająć się morderstwem. W sprawach uczuciowych również nie wychodzi mu najlepiej - próbuje zalecać się do nowej prokuratorki, jednakże niekoniecznie mu to wychodzi. Czy coś Wam to przypomina? Oczywiście! Normalne życie, normalne problemy, normalnych ludzi. I o to chodzi. Kurt Wallander to nie jest żaden super-ekstra-hiper-bohater policjant i nie wiadomo co jeszcze. Autor wykreował go na realnego, przeciętnego przedstawiciela płci męskiej.
W pewnych momentach powieść ,,Morderca bez twarzy" przypominała mi ,,Ślepą boginię", inny kryminał skandynawski. Otóż w obu tych książkach ukazana jest żmudna, męcząca i nudna praca policji. Pozornie zero tropów, żadnych wskazówek, a czas leci, terminy gonią. Poza tym zarówno w jednym, jak i w drugim utworze bohaterzy są pospolici - tu Kurt Wallander, tam Hanne Wilhelmson. Tacy szarzy, tacy zwykli, a jednak czytelnik lubi ich bardziej od wyidealizowanych świetności.
Cóż mogę rzec - polecam z czystym sumieniem. Mankell w ciekawy sposób mówi o nacjonalizmie. Mnie zainteresował. Liczę na więcej.

________________________________________________________________________________
No, to się jeszcze pochwalę nowymi zdobyczami nabytymi dziś w bibliotece - wspominałam o tym tutaj, pisałam również w komentarzu do Silaqui, że prawdopodobnie wybiorę się na łowy. I złowiłam! Pięć smakowitych staroci: ,,Korzenie traw" Woodsa (sama nie wiem, co to jest), ,,Świat dla Juliusza" Echenique (to już druga książka tego wydania kupiona w bibliotece), dwie pierwsze i jedyne zresztą części serii Dirk Gently Douglasa Adamsa (,,Długi mroczny podwieczorek dusz" oraz ,,Holistyczna Agencja Detektywistyczna Dirka Gently") i kolejnego Dicka - ,,Galaktyczny Druciarz".
Ponadto skusiłam się na biblioteczne nowości (te już niestety do oddania) i nie tylko. Upolowałam ,,Jutro" (pierwszą część, z ciekawości), nowy kryminał Barclay'a, czyli ,,Największy lęk" (o innej powieści autora pisałam tutaj) oraz dwa nowe kryminały Tess Gerritsen - ,Labirynt Kłamstw", ,,Dolina umarłych". I, uwaga uwaga... KLAUDYNĘ Colette! Trafiłam na nią zupełnym przypadkiem, rzuciło mi się w oczy nazwisko. O dziwo, wszystkie części wydane są w jednym tomie. Chociaż... może to i lepiej ;)
Rozpisałam się niemiłosiernie, a do napisania jeszcze recenzja ,,Rzeźni numer pięć". Ale to już jutro.

Gadu gadu, czyli bla bla bla

2011-11-03T06:52:00.000-07:00

Niee, nie chodzi o komunikator ;) Tak tylko pomyślałam, że dawno nie pisałam nic wykraczającego poza temat książek i trochę Was podręczę.

No, i znowu siedzę w domu. Powróciło zapalenie ucha, czego zresztą się spodziewałam, bo odwiedza mnie co roku na zimę i latem. Więc leżę z laptopem w łóżku, bo mi się nie chce nic robić, obżeram się żelkami i piję gorącą czekoladę. Oczywiście większość czasu spędzam przy książce - padło na Mankella, ,,Mordercę bez twarzy" - pierwsze moje spotkanie z autorem i jak dotychczas bardzo udane. Jestem w połowie. Zaczęłam również Vonneguta - ,,Rzeźnię numer pięć", ale idzie mi opornie, może dlatego, że zupełnie nie mam teraz ochoty na powieści antywojenne. Skupiam się na cudownym szwedzkim kryminale.

A za oknem jesień pełną parą, brakuje tylko deszczu (który uwielbiam). Liście powoli opadają, nasycone barwami pomarańczy, czerwieni i brązu. Wszystko jak z obrazka. Dzisiaj dostałam e-mail z intrygującym tematem - ceny spadają jak liście... Pomysłowo, ale nie dla mnie;)

Bo widzicie, ja teraz rzuciłam kupowanie książek w odstawkę. Poważnie! I tak, to jest możliwe :) Podobnie z wydawnictwami, ale to już inna bajka. Obecnie jestem na fali wypożyczania z biblioteki i tak naprawdę czytam wyłącznie utwory stamtąd. To głupie, jeśli ma się ponad 600 nieprzeczytanych egzemplarzy na półkach i w szafie.

Stosów nie prezentuję, ponieważ nie lubię pokazywać tych bibliotecznych - bo po co, a poza tym nie mam się za bardzo czym chwalić. Pomijając te książki, które nabyłam z bibliotekowej wyprzedaży, tzn. każda sztuka po złotówce. Mimo iż niektóre są bardzo zniszczone, czasem można trafić na perełki. Ja kupuję w ciemno fantastykę - ostatnio Dicka, Wylie'a, Orsona Scotta Carsa, Tokarczuk... Fajna sprawa.

Z racji ogromnej ilości wolnego czasu wędruję także po Waszych blogach - w niektórych przypadkach to widać, w innych niekoniecznie, jeśli się nie sprawdzi statystyk. Ja nie lubię pisać od rzeczy (hah! nie wierzcie mi). Nie czuję potrzeby dodawania komentarzy tylko po to, żeby dodać, żeby się pokazać. Przecież tych w stylu ,,super stosik" czy ,,recka rewela, przeczytam na pewno, chociaż nie wiem, skąd wezmę i po co gadam takie głupoty, bo i tak nawet nie zerknę w stronę recenzowanej książki". Noo, parafrazuję.

Skoro już jesteśmy przy blogach, to muszę wspomnieć o noworodku - bardzo ciekawym zresztą. CHWILOZOFIA ŻYCIA zapowiada się wyśmienicie, życzę powodzenia autorce, która swoim językiem i stylem urzekła mnie całkowicie.

Wracam do Mankella. Strasznie się rozpisałam, mam nadzieję, że nie macie mi tego za złe. Miłego dnia życzę!

Ryszard Kapuściński: ,,Wojna futbolowa"

2011-11-02T05:26:00.000-07:00

Wydawnictwo: Czytelnik 2006

Język oryginału: polski

Liczba stron: 238

Ryszard Kapuściński to autor, którego chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Był znanym polskim reportażystą, publicystą, fotografem i poetą. Zyskał wielką popularność, nie tylko w Polsce - jego dzieła są tłumaczone na całym świecie. Pisarz otrzymał wiele ważnych nagród, a przy tym kilka tytułów doktora honoris causa. Jest postacią wręcz wybitną.

Tytułowa wojna futbolowa to konflikt zbrojny między Salwadorem a Hondurasem - państwami leżącymi w Ameryce Środkowej.

,,Wojna futbolowa" to zbiór reportaży z Ameryki Południowej oraz Afryki. Ryszard Kapuściński, wówczas pracownik magazynu ,,Polityka" udaje się do Afryki, aby korespondować w czarnej Afryce. Po pewnym czasie zakłada placówkę PAP (Polska Agencja Prasowa). Autor znajduje się w samym środku najważniejszych wydarzeń. Sceneria dzieła zmienia się niepostrzeżenie - raz jesteśmy w Tanganice, za chwilę w Azji Mniejszej, w Nigerii...

,,Wojna futbolowa" to książka dla ciekawych - mamy tutaj zarówno obiektywne reportaże o Afryce, jak i teksty, w których aktywnym uczestnikiem był Kapuściński. Dla mnie ciekawsza była ta druga forma, jednakże pierwsza też mi się podobała. Autor porusza wiele ważnych problemów występujących w Afryce, czasem nawet do dnia dzisiejszego. Niestety jest to najuboższy kontynent na świecie, wielu ludzi jest niewyedukowanych, między innymi przez to ogromna liczba społeczeństwa umiera na AIDS.

Wyjątkowo poruszył mnie reportaż pt. ,,Parlament Tanganiki w sprawie alimentów". Opowiada o dyskusji nad ustawą właśnie o alimentach - czy ojcowie mają je płacić czy też nie. Niestety, tylko jednostki walczyły o pozytywne rozpatrzenie tej sytuacji - i to kobiety. 95% Izby wypowiedziało się zdecydowanie przeciw przyjęciu rządowego projektu ustawy o alimentach (było to w 1964 roku). Przykre.

"Posłowie, jako przedstawiciele całego narodu Tanganiki, powinni myśleć zarówno o mężczyznach, jak i kobietach, nie powinni wykorzystywać tego faktu, że w parlamencie stanowią liczniejszą grupę niż kobiety, i blokować przyjęcie ustawy, która daje wiele korzyści zarówno mężczyznom, jak i kobietom. Kto z was, posłowie, może tu powiedzieć, że ma czyste sumienie? Wiele kobiet przychodzi do mnie z daleka i mówi mi, że taki a taki poseł parlamentu jest ojcem jej dziecka. Obiecałam tym kobietom, że w parlamencie wymienię tych posłów z nazwiska..." - przemówienie posłanki Bibi Mohammed (Rufiji) [str. 73]

,,Wojna futbolowa" pozwala spojrzeć na świat z innej perspektywy i docenić to, co mamy my, Polacy. Warto wiedzieć, że zawsze może być gorzej niż jest. Polecam wszystkim, którzy interesują się polityką i lubią Ryszarda Kapuścińskiego.

Krystyna Siesicka: ,,Zapach rumianku"

2011-10-30T05:06:00.000-07:00

Wydawnictwo: Akapit Press 2006
Język oryginału: polski
Liczba stron: 104

Krystyna Siesicka to autorka wielu książek dla młodzieży, głównie skierowanych ku dziewczętom. Bardzo lubię styl pisania tej pani, a do jej utworów mam wielki sentyment - zaczytywałam się w nich kilka lat temu, chociaż do tej pory na półce mam kilka jeszcze nieprzeczytanych powieści jej autorstwa.

,,Zapach rumianku" mówi o dwóch czterdziestoletnich kobietach, Klarze i Zuzannie, które przyjaźniły się całe dzieciństwo. Teraz spotykają się po latach w czasie wakacji. Zuza przyjechała na wieś, do domu przyjaciółki. Razem z nią przybyła jej szesnastoletnia córka Kasia, która wpadła w oko synowi weterynarza - rudowłosemu Rafałowi.

Wczoraj, porą późną, bo około pierwszej w nocy, miałam ochotę na coś lekkiego, odprężającego, a przy tym o niewielkich gabarytach - ot, żeby przeczytać na raz. Rozejrzałam się po półkach, zerknęłam do szafy, w której trzymam okołu dwustu książek (nie mam już miejsca na regałach). Pomyślałam o którejś z powieści Krystyny Siesickiej i sięgnęłam po pierwszą lepszą. Padło na ,,Zapach rumianku".

Książka ta spełniła moje oczekiwania - wciągnęła mnie, pozwoliła zapomnieć o rzeczywistości, cofnąć się na chwilę w czasie. Jest bowiem pełna ciepła, spokoju, humoru - zresztą jak wszystkie inne powieści Krystyny Siesickiej.

Powieści tej pisarki nie są jednak zwykłymi młodzieżówkami - uważam, że trzeba się nad nimi zastanowić, przystanąć, rozejrzeć się. Pani Siesicka obserwuje dane sytuacje, analizuje na wszelkie sposoby - w ,,Zapachu rumianku" miłość Kasi i Rafała jest widoczna najpierw z punktu widzenia matki Katarzyny, potem z samego chłopaka. Stykamy się z powszechnym dylematem dorastającej młodzieży - jaką drogę w życiu wybrać? Czy ważniejsza jest sława, pieniądze, czy może czerpanie przyjemności z wykonywanej czynności? Autorka pozostawia odpowiedź na to pytanie czytelnikowi.

Moim zdaniem po prostu trzeba przeczytać którąś z książek Krystyny Siesickiej - niekoniecznie ,,Zapach rumianku". A w jakim wieku zabierzemy się za lekturę, to już jest nasza indywidualna sprawa - warto również przyjrzeć się powieści z perspektywy czasu.

Christopher Moore: ,,Gryź, mała, gryź"

2011-10-27T12:46:00.000-07:00

Wydawnictwo: MAG 2010

Język oryginału: angielski

Tytuł oryginału: ,,Bite me. A love story"

Przekład: Jacek Drewnowski

Liczba stron: 320

Chyba nie muszę nikomu oznajmiać, że Christophera Moore'a uwielbiam, a jego książki czytam z uśmiechem na ustach (ale nie zwykłym, tylko takim szyderczym) od pierwszej do ostatniej strony. Autor ten idealnie trafia w moje, niewątpliwie specyficzne, poczucie humoru - podobnie zresztą jak i Terry Pratchett.

,,Gryź, mała, gryź" to już trzecia i ostatnia część trylogii "Love Story" - poprzednie, ,,Krwiopijcy" oraz ,,Ssij, mała, ssij" podobały mi się bardzo. Ta seria to takie prześmiewcze podejście do wampirów, po brzegi wypełniona ironią. To wręcz parodia - tych nie cierpię, Moore jest wyjątkiem.

W pierwszym tomie poznajemy dwudziestosześcioletnią Jody oraz dziewiętnastoletniego Tommy'ego, którzy poznają się przypadkiem i zakochują się w sobie. Jody wieczór wcześniej została zamieniona w wampira, a niedługo potem jej partner z osobistego pomagiera awansuje na krwiopijcę. Wszystko byłoby ładnie i pięknie, gdyby nie osiemsetletni ,,stwórca" Jody, który staje na drodze zakochanej parze.

Jody stopniowo uczy się wampirzych sztuczek - zamienianie się w mgłę, polowania, dostrzegania aur ludzi. Niestety jej chłopak, gwoli ścisłości nieco niezdarny, ma z tym większy problem niż ona. Dodatkowo Zwierzaki (znajomi Tommy'ego, gromada bardzo rzadko trzeźwych chłopców - mężczyzn) robią z życia kochanków jeden wielki bałagan. Wówczas pomocną dłoń wyciąga Abby Normal, nastolatka często zmieniająca swój image, która marzy o byciu Mroczną Panią Nocy.

W ostatniej części dzieje się wiele - Jody i Tommy tkwią w posągach z brązu, Abby znalazła swoją drugą połówkę, a wataha kotów - wampirów opanowała całe miasto. Jak potoczą się losy bohaterów książki "Gryź, mała, gryź"?

Zarówno pierwsza, jak i druga część wyjątkowo zabawnego cyklu Love Story mnie zachwyciła, rozbawiła, bardzo wciągnęła. Niestety nie mogę tego powiedzieć o ,,Gryź, mała, gryź". Wręcz przeciwnie - okropnie się zawiodłam. Ta książka, strona po stronie, stawała się coraz bardziej nudna. Owszem, humor typowo Moore'owy udało się zachować pisarzowi, jednakże to tyle jeśli chodzi o pozytywne strony lektury. Czytając, miałam nieodparte wrażenie, iż pan Christopher pisał, na siłę wymyślając coraz to bardziej beznadziejne wydarzenia. Szczury- i koty - wampiry? Według mnie to dobry pomysł, ale trudny do wykonania. Autor sobie z tym nie poradził, napchał tylko wiele wątków, których finał wypadł bardzo kiepsko. Nie wspominając już o tych niedokończonych epizodach...

W "Gryź, mała, gryź" Christopher Moore najwięcej uwagi poświęcił Abby Normal, (o której pisałam w recenzji książki "Ssij, mała, ssij"), natomiast o Jody i Tommym chyba zapomniał (pomijając fakt bezlitosnego umieszczenia pary kochanków w figurach z brązu, ale wszystko się wyjaśni). Ta pierwsza postać jest bardzo zabawna, ma ciekawy światopogląd i talent do pisania pamiętników, aczkolwiek wątki o niej powinny być w umiarkowanej ilości. Ja czułam przesyt.

,,Gryź, mała, gryź" mówię zdecydowane NIE, ale i tak warto było - nie lubię zostawiać niedokończonych cykli.

Kurt Vonnegut: ,,Śniadanie mistrzów, czyli żegnaj, czarny poniedziałku!"

2011-10-21T16:31:00.000-07:00

Wydawnictwo: Albatros 2011

Język oryginału: angielski

Tytuł oryginału: ,,Breakfast of Champions, or Goodbye Blue Monday"

Przekład: Lech Jęczmyk

Liczba stron: 275

Rysunek dziury w zadku

Kurt Vonnegut to autor, którego kojarzyłam z książką "Rzeźnia numer pięć". Do czasu. Dokładniej do momentu, w którym znajomy polecił, a potem pożyczył "Śniadanie mistrzów, czyli żegnaj, czarny poniedziałku!". I za to znajomy ten wielbiony będzie przeze mnie do końca życia. Albo i dłużej.

Samotny, podstarzały, niedoceniany amerykański pisarz fantastyki naukowej Kilgore Trout otrzymuje zaproszenie na festiwal sztuki w mieście Midland City. Uważa to za kolejny żart, jednak postanawia wyruszyć w drogę. Pracuje jako monter aluminiowych okien i za swoje skromne oszczędności przemierza całe Stany Zjednoczone. Od początku ma zamiar swoją obecnością skompromitować festiwal i zepsuć zabawę innym.

Dwayne Hoover to wdowiec i najbogatszy mieszkaniec Midland City, sprzedawca pontiaków. Zaczyna on popadać w obłęd, którego nikt z otaczających go ludzi nie zauważa. Jego pracownica i kochanka, panna Pefko, doradza mu, aby wziął udział w festiwalu.

Punktem kulminacyjnym w książce jest spotkanie Hoovera i Trouta, podczas którego Hoover świruje, choć nie bez powodu. Dzięki swojej zdolności do szybkiego (!) czytania kończy on lekturę jednej z powieści Kilgore'a w kilkanaście minut. Utwór ten, zatytułowany "Teraz można to ujawnić", zwraca się bezpośrednio do czytelnika i podejmuje próbę wytłumaczenia, jak skonstruowany jest świat.

Zdjęcie Vonneguta

Vonnegut to mistrz wszystkiego. Mistrz humoru, mistrz rysunku, mistrz nieokazywania szacunku do spraw ważnych, takich jak sam kraj. Autor traktuje rzeczy wręcz świętobliwe z ogromną dawką cynizmu i ironii. Czytając, śmiałam się do tego stopnia, że po policzkach spływały mi łzy. Zastanawiam się z niemałym przerażeniem, co pomyślałaby o mnie osoba, która przypadkowo miałaby sposobność zobaczyć mnie w takim stanie.

Autorowi nie brakuje jednak błyskotliwości. Skłania on do refleksji oraz zwraca uwagę na rzeczy, które są przez nas pomijane. Posługuje się błahymi, wręcz banalnymi przykładami, za którymi kryją się naprawdę trafne spostrzeżenia.

Piłka nożna była grą typu wojennego. Dwie rywalizujące ze sobą drużyny walczyły o piłkę odziane w zbroje ze skóry, materiału i plastiku. (str. 138)

Starsze wydanie książki

Przy Vonnegucie wszystko wydaje się być mdłe, nudne, niezaskakujące, pospolite.
W pewnym momencie nasunęło mi się porównanie tego pisarza do Christophera Moore'a, jednak nie jest ono do końca prawdziwe. Podejrzewam, iż zmyliła mnie ta wspólna ironia, ale nie - to nie to.

Jedną z głównych cech książki "Śniadanie mistrzów" jest wielowątkowość. Ha! To nawet za mało powiedziane. Vonnegut potrafi na jednej stronie umieścić dziesięć odrębnych, niemających nic ze sobą wspólnego epizodów. Ot, tak. Na przykład pomysły głównego bohatera, Trouta (pisarza), na nowe opowiadania. Cały ich spis znajduje się tutaj. Zachęcam do przeczytania.

Podsumowując, "Śniadanie mistrzów" to rewelacyjna powieść, która miesza w głowie. Bardzo zakręcona, nienormalna, specyficzna. Taka, jakie lubię. Wy albo to pokochacie, albo znienawidzicie.

Zapomniałabym - w 1999 roku powstał film "Śniadanie mistrzów", na podstawie książki o tym samym tytule. :)

Dzienniki

2011-10-21T12:30:00.000-07:00

Dzisiaj krótko, czekam tylko aż zagotuje się woda do gorącej czekolady i zamierzam korzystać z wolnej chwili, czytając (zostało mi kilkadziesiąt stron "Śniadania mistrzów" Vonneguta).

Chcę się tylko podzielić z Wami moją radością - wypożyczyłam dzisiaj z jednej z bibliotek książkę - "Dziennik. Tom 1, 1962-1969" Sławomira Mrożka. I to nie zwykłą książkę, tylko ogromną cegłę! 700 stron z dużym hakiem. Tomisko pięknie wydane przez Wydawnictwo Literackie.

Tomów będzie trzy - najpierw lata siedemdziesiąte, potem osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte. Na razie w swoich rękach mam pierwszy. Szczerze mówiąc nawet nie wiem, czy kolejne zostały wydane.

Aha, jeszcze jedno. Jak wyżej wspomniałam, ostatnio zaczęłam z powrotem chadzać do bibliotek (dwóch) - z publicznej mam sporą kupkę książek, m.in. Sapkowskiego ("Krew Elfów" i "Ostatnie życzenie" oraz "Miecz przeznaczenia", ale to już mój egzemplarz), "Gryź, mała, gryź" Moore'a - poprzednie części mam na półce, przeczytane rzecz jasna. Dwie powieści Mankella, tak na dobry początek znajomości z tym panem, pierwszy tom serii Anne Bishop ("Córka krwawych"), również pierwsze tomy "Zwiadowców" Flanagana oraz "Bractwa Czarnego Sztyletu" Ward (czyli "Mroczny kochanek"). Podsumowując, same pierwszaki ;)

No, to tyle. Słyszę świst czajnika. Właściwie niemiłosierny pisk, wrzask czy co to tam jest. Dobranoc, moi drodzy!

Wyniki jesiennego konkursu!!

2011-10-16T02:30:00.000-07:00

W czwartek ogłosiłam konkurs, w którym do wygrania były dwie książki - "Gra w kotka i myszkę" oraz "Wyprawy po tajemnice Inków". Chętnych było wielu. Egzemplarzy tylko po jednym, niestety.

Chętnych do książki numer 1, czyli do "Gra w kotka i myszkę", było 25. Do drugiej - 16. Obie te powieści wydają się być bardzo interesujące.

Tym razem zrobiłam losowanie współczesnym sposobem, czyli za pomocą programu do losowania numerków. Najpierw zrobiłam sobie listę - przy nicku danej osoby znajduje się jej numerek. Pomyślałam, że będzie łatwiej. No, ale do rzeczy.

Książkę numer 1, czyli "Gra w kotka i myszkę" Pattersona, wygrywa...

NUMER 7, CZYLI IZUSR!!! :) GRATULUJĘ!

Książka numer 2, czyli "Wyprawa po tajemnice Inków", trafia do...

ANEK 7 !!! Gratuluję !:)

Zwyciężczyniom gratuluję najmocniej i proszę je o jak najszybsze wysłanie swoich danych na mojego mejla (mcrox101@o2.pl). Proszę pamiętać, że fundatorem nagród jest księgarnia internetowa AMAZONKA - dziękuję za możliwość przeprowadzenia konkursu. :))

Harlan Coben: "Zachowaj spokój"

2011-10-15T11:35:00.000-07:00

Wydawnictwo: Albatros 2009
Język oryginału: angielski
Tytuł oryginału: "Hold Tight"
Przekład: Zbigniew Królicki
Liczba stron: 448

Lubię Harlana Cobena. Pisze on kryminały proste w odbiorze, z ciekawą intrygą, obyczajowym wątkiem i całkiem interesującymi bohaterami. Czytałam wiele jego książek - "Nie mów nikomu" jako pierwsza, "Bez skrupułów", "W głębi lasu" i kilka innych. Żadna mnie nie zawiodła, bo po żadnej nie spodziewałam się nie wiadomo czego. Ot, lektura gwarantująca przyjemne spędzenie czasu, relaks, rozrywkę.

Adam Baye to szesnastolatek pochodzący ze wspaniałej rodziny - ma kochających rodziców i bardzo dojrzałą jak na swój wiek młodszą siostrę. Niestety stracił kogoś ważnego - jego najlepszy przyjaciel popełnił samobójstwo z nieznanych przyczyn. Znajomi zmarłego mówią, że był wtedy sam. Czy to prawda?

Rodzice Adama instalują na jego komputerze program szpiegowski. Są bardzo zaniepokojeni tym, że po śmierci kolegi ich syn zamknął się w sobie. Śledzą każdy ruch chłopaka, od odwiedzonych stron po korespondencje. Początkowo Mike i Tia Baye nie zauważają niczego niezwykłego na komputerze Adama, jednak po pewnym czasie od tajemniczej osoby dostaje on polecenie, aby "siedzieć cicho". Nasuwa się pytanie: czy młody Baye wie coś na temat samobójstwa? Czy ma coś wspólnego z morderstwem na przedmieściach Nowego Jorku, nad którego rozwiązaniem pracuje detektyw Loren Muse?

Wydaje mi się, że nie potrafię być obiektywna jeśli chodzi o tego autora. Jak wspomniałam na samym początku, w jego książkach spotkamy się ze wszystkim, co potrzebne, aby powstała dobra proza z dreszczykiem - kilka wątków na pozór nie mających ze sobą nic wspólnego, dobrze uknuta intryga, prosty i barwny język.
Tak też jest w przypadku "Zachowaj spokój". Gdybym mogła, spędziłabym przy tej książce cały dzień, niestety mogę sobie na to pozwolić tylko w weekendy. Jest intrygująca, pochłaniająca i zmuszająca do zastanawiania się, jak to się wszystko rozwiąże. Ponadto bohaterowie są napisani ciekawie, a czytelnik czuje się, jakby znał ich całe życie. Mike Baye - facet silny, inteligentny, wykształcony, wytrzymały, wysportowany i (prawdopodobnie) przystojny, czyli taki, jakich lubię ;). Oddałby wszystko za syna, ba, za całą swoją rodzinę, co w dzisiejszych czasach jest niestety coraz rzadziej spotykane. Zapałałam wyjątkową sympatią do postaci drugo-, a może trzecioplanowej - inspektor śledczy Loren Muse. U tej kobiety szczególnie zaimponowały mi trzy cechy: zawzięte dążenie do celu, inteligencja i bystrość. To takich bohaterów lubię.
"Zachowaj spokój" to idealna lektura na obecną porę roku - gdy za oknem szaro i buro, a my siedzimy pod ciepłym kocem, sączymy gorącą czekoladę i zaczytujemy się w losach rodziny Baye'ów. Polecam.

Przy okazji zachęcam do polubienia facebookowej strony mojej znajomej - dziewczyna robi naprawdę dobre zdjęcia. Byłabym Wam bardzo wdzięczna :)

Jesienny konkurs! :))

2011-10-13T06:29:00.000-07:00

Witam. Pamiętacie ostatni konkurs, który zorganizowałam wraz z księgarnią internetową Amazonką? Wówczas Pani Małgosia, wspaniała kobieta, zaproponowała dwie książki do wygrania. Dzisiaj, na poprawę humoru, bo pogoda nijaka, damy kolejną szansę na wygranie świetnych nagród! W końcu na jesień trzeba mieć co czytać, prawda? ;))

Do wygrania są dwie książki:

"GRA W KOTKA I MYSZKĘ" - JAMES PATTERSON

"WYPRAWA PO TAJEMNICE INKÓW" - CLAUDIA GUDELIUS"

Wszystkich zainteresowanych książką numer 1 lub 2 proszę o napisanie komentarza i podanie mejla. Zapisy przyjmuję do soboty do godziny 24:00. W niedzielny poranek ogłoszę wyniki :) Byłoby mi bardzo miło, gdybyście - jeżeli jeszcze tego nie zrobiliście - polubili profil mojego bloga na Facebooku ---> o, tutaj. Oczywiście to nie jest wymóg!
Fundatorem nagród jest księgarnia internetowa AMAZONKA, której bardzo dziękuję za możliwość zorganizowania konkursu. :))

Kącik muzyczny part 2. Joy Division

2011-10-10T05:51:00.000-07:00

Witam serdecznie. Poprzednim razem zaprezentowałam Wam zespół rockowy Flyleaf. Dzisiaj również rockowo, ale w zupełnie innym klimacie.

Jesień. Zimny, wietrzny, czasem deszczowy wieczór. Siadam w ulubionym fotelu do czytania. Biorę do ręki książkę, włączam kilkanaście piosenek zespołu, który idealnie odzwierciedla mój nastrój od kilku miesięcy. Jest smutno, posępnie. Właśnie tak ma być.

Joy Division. Brytyjski zespół rockowy założony w 1976 roku, rozwiązany w 1980, po śmierci wokalisty Iana Curtisa. Grał smutną, refleksyjną, posępną muzykę. Ostatecznie styl muzyczny Joy Division zaklasyfikowano do post punka.

Wokalista, Ian, od wielu miesięcy zmagał się z depresją. Potęgowały ją trudy trasy koncertowej oraz rozdarcie miłosne między belgijską fanką a żoną, wychowującą kilkunastu-miesięczną córeczkę.

Ian Curtis nie umarł normalnie. Nie potrącił go samochód, nie dostał zawału. Popełnił samobójstwo 18 maja 1980 roku, wieszając się na sznurze od suszarki. Ostatnią piosenką, którą zdążył nagrać, była "In a Lonely Place". Miał tylko dwadzieścia cztery lata. Uwierzycie po usłyszeniu jego głosu? Ja byłam w szoku. Głos głęboki, głos tak dojrzały.

Trudno jest słuchać Joy Division. Trudno, jeżeli ma się dobry nastrój. Trudno znieść te przesycone smutkiem, depresją piosenki. Sama nie wiem, dlaczego wybrałam na dziś akurat ten zespół. Przecież w tak ponurą pogodę (którą gwoli ścisłości uwielbiam) powinno się słuchać bardziej optymistycznych melodii. Mimo wszystko polecam - nie tylko "She's lost control" i "The Eternal", ale cały album "Closer" oraz "Unknown Pleasures".

Tess Gerritsen: "Infekcja"

2011-10-08T03:20:00.000-07:00

Wydawnictwo: Albatros 2009

Tytuł oryginału: "Life Support"

Język oryginału: angielski

Przekład: Jak Kraśko

Liczba stron: 408

Sięgając po książkę Tess Gerritsen, wypożyczoną z biblioteki w moim mieście, spodziewałam się czegoś naprawdę dobrego. Dlaczego miałam takie wygórowane oczekiwania? Otóż czytałam kiedyś "Klub Mefista" oraz "Ogród kości" i obie te powieści były rewelacyjne.

Do Springer, bostońskiego szpitala, na ostry dyżur trafia starzec z objawami choroby Alzheimera - splątanie, słaby wzrok, drganie kończyn. O dziwo, badania niczego nie wykazują. Toby Harper, trzydziestoletnia lekarka, zleca wykonanie tomografii komputerowej. W czasie reanimacji innego pacjenta, starszy pan znika. Po jakimś czasie do szpitala zostaje przyjęty mężczyzna z identycznymi objawami. Oboje leczeni byli u doktora Carla Wallenberga. Toby zaczyna przyglądać się sytuacji i odkrywa, że i Harry, i Angus zmarli przez chorobę CJD - chorobę wściekłych krów, bardzo rzadko spotykaną w Ameryce. Kilka innych zgonów, których wyjaśnieniem zajmuje się doktor Harper, wskazuje, iż to nie epidemia, lecz skutek czyjegoś świadomego działania.

No i... nie zawiodłam się. Gerritsen to Gerritsen: dużo medycyny, napięcie, sympatyczni, realistyczni bohaterzy, intryga na poziomie, trochę śmierci i krwi. W kolejnej powieści autorki spotykam się z dwoma wątkami, na pozór nie mającymi ze sobą nic wspólnego.

Lubię bohaterów Tess Gerritsen. Jak wspomniałam, są bardzo osobliwi i nietrudno zapałać do nich sympatią. Oczywiście nie do wszystkich - jednych nam szkoda, współczujemy im, na przykład Toby Harper; u innych od razu wyczuwamy perfidię, myślimy: "tak, coś z nim nie tak" - przykładem niech będzie doktor Wallenberg. I to cenię u pisarki - pozwala czytelnikowi domyślać się, kto jest czarnym charakterem, a rozwiązanie intrygi serwuje dopiero na koniec.

Jeżeli lubisz thrillery, zwłaszcza te medyczne, koniecznie sięgnij po którąś z powieści Tess Gerritsen. Gwarantuję, że się nie zawiedziesz, ale czytać musisz z uwagą. Polecam zacząć znajomość z autorką właśnie od "Infekcji", ewentualnie "Ogrodu kości" - są to odrębne książki od cyklu Jane Rizzoli & Maura Isles (tak, na podstawie tej serii został nakręcony serial, który uwielbiam).

Charlaine Harris: "Czysta jak łza"

2011-09-27T06:22:00.000-07:00

Wydawnictwo: Znak 2011
Język oryginału: angielski
Tytuł oryginału: "Shakespeare's Landlord"
Przekład: Rafał Śmietana
Liczba stron: 260

Od dawien dawna wyznaję taką zasadę, że książki, które w ogóle mnie nie wciągają, w żaden sposób się nie podobają, są nudne i mało interesujące - odkładam. Nazywam je mianem niedoczytanych. Robię tak, ponieważ uważam, że czytanie to ma być przyjemność, nie przymus i męki. Nic na siłę. A poza tym na te beznadziejne szkoda czasu.

Tak właśnie jest w przypadku "Czystej jak łza" Charlaine Harris. To pierwszy tom cyklu kryminalnego o Lily Bard, chociaż według mnie prawdziwym kryminałem tego nazwać nie można, a raczej nierzeczowym paplaniu o wszystkim i o niczym. Lily Bard, główna bohaterka książki, to młoda sprzątaczka (!) domów mieszkająca w niewielkim, spokojnym miasteczku Shakespeare. Trenuje karate naprzemiennie z krytykowaniem innych oraz machaniem mopem w prawo i w lewo.

Wszystko zmienia się w momencie, gdy Lily wybiera się na nocny spacer i odkrywa, że ktoś wiezie na JEJ wózku coś ciężkiego. Okazuje się, że tym czymś jest ciało mężczyzny. Na dodatek - mężczyzny, który jest właścicielem bloku zamieszkiwanego przez panienkę Bard i kilkunastu (-dziesięciu?) innych ludzi.

Gdy tylko przeczytałam opis tej książki, poczułam silne pragnienie jej przeczytania. Szykowałam się na coś naprawdę dobrego, ale niestety bardzo się zawiodłam. Naprawdę rzadko zdarza się, żebym nie dokończyła danej lektury. Utwór musi być okropnie nudny, a bohaterowie irytujący.

Lily Bard to postać wręcz nieznośna dla mnie. A może to pani Harris - przez 'pasjonujące' pisanie o tym, w co, kiedy, gdzie i jakiego koloru była ubrana jej główna bohaterka - zraziła mnie do niej? Nie wiem, aczkolwiek zarówno opisy, jak i sama Bard były beznadziejne. Lily uważa się za osobę posiadającą niezwykle duży iloraz inteligencji. Niestety ja tego nie dostrzegłam.

Charlaine Harris bardzo mnie zawiodła. Na pewno w najbliższej przyszłości nie sięgnę po inne jej książki. Zastanawiam się jednak, co zrobić z kontynuacją "Czystej jak łza" ("Czystym szaleństwem"). Jako że to drugi tom, muszę znać cały pierwszy, żeby wiedzieć o co chodzi, a ja lekturę zakończyłam na 155 stronie. Jestem pewna, iż nie będę podchodzić po raz drugi do pierwszej części.

Książki "Czysta jak łza" nie polecam. Ja męczyłam ją ponad miesiąc, dopiero dzisiaj zdecydowałam, że jednak zrezygnuję, bo ile można to przeciągać. Jest tyle dzieł wartych uwagi, iż nie będę tracić czasu na jeden pseudo-kryminał.

Gabrielle Zevin: "Zapomniałam, że cię kocham"

2011-09-24T12:33:00.000-07:00

Wydawnictwo: Initium 2011
Język oryginału: angielski
Tytuł oryginału: "Memoirs of a Teenage Amnesiac"
Przekład: Grażyna Smosna
Liczba stron: 263

Czasami bywają momenty w życiu, kiedy chcielibyśmy po prostu nie istnieć. Zapomnieć, zniknąć, zanurzyć się w nicości. Spróbować odkryć siebie na nowo, inaczej. Zmienić przebieg niektórych wydarzeń, zapakować przeszłość w pudełko i wystawić przez okno.

Czasami jest to nieuniknione, przymusowe.

Naomi to siedemnastolatka, która przez kilka lat stworzyła wokół siebie idealny, kolorowy światek. Ma swojego najlepszego przyjaciela - Willa, chłopaka tenisistę, odpowiednie stosunki z tatą, popularność i szanowanie. Pewnego dnia dziewczyna wszystko to traci, ale... niedosłownie. Traci wszystkie wspomnienia, traci wszystko w głowie. Dlaczego? Przez jeden głupi upadek, jeden przegrany rzut monetą.

Nie widzę sensu w szczegółowym opisywaniu przebiegu książki. Starałam się napisać trochę zagadkowo, tak jest ciekawiej. Odstawiłam oceny, ponieważ stwierdziłam, iż są za bardzo szkolne, a przy tym nic niewarte. Swoje wrażenia przelewam w słowach, nie w cyferkach (a poza tym nigdy nie lubiłam matematyki).

No, ale do rzeczy. Jestem świeżo po lekturze "Zapomniałam, że cię kocham" i jestem naprawdę zachwycona. Gabrielle Zevin ma wyjątkowy talent do pisania. Tworzy realny, ale jednak nierzeczywisty świat, niezwykle osobliwe postacie, a przy tym posługuje się płynnym, lekkim językiem. Doskonale rozumie problemy współczesnych nastolatków i świetnie potrafi się wczuć w ich rolę.

Polecam tę książkę wszystkim tym, którzy chcą na moment oderwać się od własnych zmartwień. Mimo iż "Zapomniałam, że cię kocham" jest powieścią opowiadającą o młodzieży, trafi w gusta nawet najbardziej wymagającego czytelnika. Polecam.

Ja żyję!

2011-09-20T07:23:00.000-07:00

Chociaż to trochę dziwne, bo nie pisałam długo ;) Niestety, tydzień rozpoczął się marnie, ale przynajmniej normalna pogoda się zrobiła (przynajmniej nie chce się z domu wychodzić).

Gwoli ścisłości: trwam nadal w moim postanowieniu o zawieszeniu współpracy z wydawnictwami. Zostało mi niewiele stron książki "Zapomniałam, że cię kocham" Zevin, wkrótce recenzja. Na początek zdradzę tylko, iż powieść jest rewelacyjna i bardzo mnie wciągnęła.

Od poniedziałku nieustannie jestem senna, zmęczona i nic mi się nie chce. Nie wiem, co się dzieje. Wypożyczyłam trochę książek z dwóch bibliotek - z jednej dwa Cobeny, z drugiej pierwszy tom o Wiedźminie, bo w końcu trzeba się z tym zapoznać, 1 tom "Zwiadowców", "Gryź, mała, gryź" i kilka innych. Podsumowując, mam co czytać.

Poza tym dużo nauki, mało czasu, zero chęci na cokolwiek. No, poza spaniem.

It's over now

2011-09-06T10:24:00.000-07:00

Albo jak kto woli: to już koniec. Bloga. Książek. Hiliko. Recenzji. Nas.

Nieeeeeeeeee, żartowałam rzecz jasna :) W życiu nie odważyłabym się zamknąć bloga. To mój najlepszy, najwierniejszy przyjaciel, jak mogłabym go opuścić?

Więc o co chodzi?

Otóż chodzi o współpracę z wydawnictwami. To była naprawdę ciężka decyzja, której jednak nie żałuję. Mając taką ilość książek do recenzji ja naprawdę czułam/czuję się przytłoczona i nie mam chęci na cokolwiek, zwłaszcza na czytanie. Te wszystkie wirtualne umowy wywierają na mnie presję, a przez często niedotrzymywane terminy po prostu czuję się źle. Postaram się jak najszybciej przeczytać dotychczas posiadane egzemplarze recenzyjne. Będę również zajmować się tymi własnymi, które już płaczą z zaniedbania. No, i tyle.

Aha, być może skuszę się na jakąś nowość, ale zdecydowanie rzadziej. Sporadycznie. Wiecie, pisząc tę notkę, czuję dziwną lekkość i ulgę. Wiem dlaczego - jestem typem wolnego ptaka, indywidualistką, nie lubię robić nic na siłę. I zastanawiam się, jak przez ostatni rok dawałam radę. Nie twierdzę, że było źle. Nie narzekam. Wręcz przeciwnie - dzięki wydawnictwom moja biblioteczka się znacznie powiększyła. Współpraca z nimi to była moja decyzja, której podjęcia nie żałuję, ale już jestem zmęczona tym czytaniem na siłę.
Bardzo szanuję Kalio, bo jako pierwsza zdecydowała się przerwać współpracę. Ale to nie dziwne, to nie było pierwsze odważne postanowienie Joanny. I za to jej chwała, huhu :)

Tak na marginesie to wróciłam z mazur cała i zdrowa dwudziestego dziewiątego sierpnia. Darowałam sobie napisanie notki powrotnej. Wstydziłam się - i wstydzę się nadal - przyznać, że... nie przeczytałam ani jednej książki. A wzięłam ich tyle, to aż śmieszne! Postaram się wytłumaczyć (chociaż tego nie cierpię): podczas podróży byłam wykończona, a na miejscu zwyczajnie nie miałam czasu, było tyle atrakcji! Jezioro na szczęście głębokie, bo prawie czterometrowe, i ciągle pływałam (a nic nie schudłam, no proszę Was!). Jeździłam motorówką, zachwycałam się niesamowitymi widokami, spacerowałam, łaziłam po mieście (malutkim, prawie jak Białobrzegi, ale nic to). Było naprawdę fantastycznie.

Zaginiony Mateusz Stachera + przedwyjazdowe gadanie

2011-08-24T03:53:00.000-07:00

Witam. Przed chwilą przeczytałam post Futbolowej, który informuje o zaginionym Mateuszu Stacherze z Częstochowy. Czuję się zobowiązana do rozpowszechnienia tej sytuacji. Namawiam każdego, kto spotkał się z tym wpisem, do rozgłaszania. Kto wie, może uda nam się pomóc?

Zaginięcia to rzecz straszna. Nawet nie próbuję postawić się w sytuacji bliskich zaginionego, to dla nich wielka tragedia. Dlatego pomagajmy, bo to nic nie kosztuje.

Przy okazji chciałam się z Wami pożegnać, kochani. Jutro nad ranem wyjeżdżam na mazury, jak pisałam w poprzedniej notce. Jest to miejscowość o nazwie Ruciane Nida. Pakować będę się wieczorem, ale stos książek jest już naszykowany - zdecydowanie za duży jak na cztery dni wypoczynku. Na podróż wzięłam dwa cieniutkie egzemplarze: "Przezroczyste przedmioty" Nabokova i "Nie ma o czym mówić" Szarejko. Jestem pewna, że przynajmniej jeden z nich zdążę przeczytać przez kilka godzin jazdy, o ile nie złapie mnie sen ;) Poza tym nie mogłam się zdecydować i postanowiłam, iż zabiorę ze sobą kilka utworów więcej niż potrzeba, a nóż widelec pogoda będzie brzydka i będziemy skazani na siedzenie w domu? (tfu, tfu! trzymajcie kciuki:). To tak:

prawie skończona "Czysta jak łza", która od jakichś dwóch tygodni (porażka) idzie mi bardzo opornie

"Mag w czerni", czyli kontynuacja "Rudowłosej"

"Zapomniałam, że cię kocham" Zevin - może nie najlżejsza lektura, ale z pewnością bardzo interesująca

"Niewidzialny" Jungstedt - bo przynajmniej jeden kryminał jest na wyjazd obowiązkowy

"Dobre intencje" Fielding - to akurat biblioteczny łup, mała książeczka

"Wycieczka na tamten świat" A. i S. Litwinowie - noo, tak dla odprężenia ;)

"Na tropie wampira" Resnick - bez literatury o wampirach nie ma wyjazdu :)))

Nie zapomnijmy o tych naszykowanych na drogę. Cóż, niewątpliwie jestem wariatką, biorąc na krótki wyjazd tak dużą ilość książek, ale czy Wy, mole książkowe, nie znacie tego uczucia, że najchętniej zabralibyście ze sobą całą biblioteczkę nawet na krótką podróż? Liczę na wyrozumiałość, no wiecie ;)

Życzcie mi miłego wypoczynku i proszę, trzymajcie kciuki za pogodę. A od poniedziałku będę Was męczyć recenzjami książek, które (huh...) przeczytam od czwartku do niedzieli.

Pozdrawiam serdecznie!

Złość, radość, zażenowanie.

2011-08-22T07:57:00.000-07:00

Dziś notka krótka, żadna recenzja, ot, takie pogaduchy. Dziwny tytuł, prawda? Niespójny. Nielogiczny. No, bo jak to - złość i radość? I w dodatku zażenowanie? Zaraz wyjaśnię.

Złość, bo przechodzę właśnie przez kobiece sprawy i wyjątkowo źle się czuję - tylko wyszłam na słońce i zrobiło mi się niedobrze, nie mam apetytu i boli mnie brzuch. Muszę siedzieć w domu, lato mi nie służy. Aha, i deszcz, a właściwie ogromna ulewa, która pojawiła się nagle i tuż po moim powrocie z biblioteki, zmoczyła mi niektóre książki leżące na parapecie. Tak, okno mi przemaka! Jestem wściekła.

Radość - cieszę się, ponieważ w czwartek wyjeżdżam na kilka dni na mazury. Wreszcie! Po wycieczce do Londynu spędziłam czas w swoim mieście, a jest ono wyjątkowo nudne. I w końcu odpocznę, poczytam w spokoju, chociaż jadę ze znajomymi i na pewno nie będzie wiele czasu na oddanie się lekturze.

Zażenowanie. Naprawdę wkurzają mnie już komentarze typu "przeczytam/nie przeczytam". To takie... sztampowe, banalne, nic niewnoszące. Nie lubię takiego gadania, żeby tylko gadać. To milczenie jest złotem. Do niedawna tego typu 'wypowiedzi' były mi obojętne, ale powoli przestaję mieć cierpliwość. Ja wiem, można je usunąć, można zignorować (co robię od dawna), ale wolę się wygadać.

Wspomniałam o wyprawie do biblioteki. Nie miałam wiele czasu, bo nieprzyjemna bibliotekarka gderała, że już zamykają (czy istnieje jeszcze coś takiego jak uprzejmość w dzisiejszych czasach?). Wzięłam "Igrzyska śmierci", "Dobre intencje" i "Kwiaty od Artiego", a kiedy to przeczytam - nie mam pojęcia. Ostatnio znowu mam zastój, w ogóle nie sięgam po książki. I znowu wspomnę, że nie mam miejsca na półkach. Zupełnie.

O, znowu świeci słońce. Wykończyć się można z tą pogodą. Jest bardziej zmienna od kobiety, a to dziwne.

Miłego dnia życzę! :)

Melissa de la Cruz: "Błękitnokrwiści"

2011-08-21T14:03:00.000-07:00

Wydawnictwo: Jaguar 2010
Język oryginału: angielski
Tytuł oryginału: "Blue Bloods"
Przekład: Małgorzata Kaczarowska
Liczba stron: 321
Ocena wciągnięcia: 5
Ocena ogólna: 4,5

Melissa de la Cruz to amerykańska autorka książek przeznaczonych głównie dla młodzieży. Najpopularniejsze serie jej autorstwa to "Au Pair", "Błękitnokrwiści(Maskarada)" oraz "Klika z San Francisco". Ten pierwszy cykl czytałam bardzo dawno i wrażenia były mieszane. Ja zwyczajnie nie lubię książek o rozpuszczonej młodzieży, która ludzi ocenia na podstawie ich ubioru i majątku. Dwa pierwsze tomy "Kliki..." mam na półce - prezent od wydawnictwa.

Nowy Jork. Grupka nastolatków uczących się w elitarnym liceum Duchesne prowadzi beztroskie, lekkie życie przepełnione imprezami, sesjami zdjęciowymi i zakupami drogich ciuchów. Jednak nie wszyscy uczniowie tej szkoły są tacy - Schuyler, czarnowłosa, drobna dziewczyna wyróżnia się choćby nietypowym stylem przypominającym mieszankę gotyckiego z punkowym. Stara się unikać zepsutego towarzystwa, do czasu, kiedy jedna z uczennic i przy okazji młoda wampirzyca, ginie w dziwnych okolicznościach.

"Błękitnokrwiści" to książka, którą czyta się bardzo lekko, szybko i przyjemnie. Skończyłam ją już jakiś czas temu, ale dopiero dziś zmobilizowałam się do napisania recenzji.

Niektóre postacie są typowe dla tego typu powieści - bogate, rozpuszczone piętnastolatki, których rodzice zajmują wysoką pozycję w mieście. Dla porównania nasuwają mi się książki Cecily von Ziegesar, autorka długiej jak wąż serii "Dziewczyna super" i jeszcze dłuższej "Plotkara". Podobieństw jest wiele, choćby miejsce akcji - Nowy Jork. Co więc sprawia, że "Błękitnokrwiści" nie są kolejną paplaniną o markowej odzieży i wypchanych po brzegi portfelach?

Wampiry - błękitnokrwiści. W dodatku nie przedstawione stereotypowo, tylko w interesujący, inny sposób. W powieści Melissy de la Cruz wampiry nie muszą się kryć przed słońcem, nie muszą skrywać się w cieniu, wręcz przeciwnie - są elitą.

Jestem w pewnym stopniu usatysfakcjonowana lekturą, nie żałuję czasu spędzonego przy niej. Polecam fanom Nowego Jorku i książkach o młodzieży, której - nazwijmy to po imieniu - brakuje szóstej klepki. Oczywiście czeka Was zaskoczenie. Macie ochotę na relaks? Sięgnijcie po "Błękitnokrwistych". Spodziewacie się dającego do myślenia utworu z górnej półki? Spotka Was niemały zawód.

Stosy (i to jakie!)

2011-07-31T12:07:00.000-07:00

Witam,

dzisiaj chyba pobiłam rekord w wielkości stosików (na moim blogu). Co tu dużo mówić.. przedstawiam Wam pięć cieszących oko stosów.

To się nazywa twardy stos ;) Trochę książek do recenzji, kilka z wymiany.

Tu podobnie - większość egzemplarzy do recenzji. Książka z czerwonym grzbietem to "American Psycho", zakupiona za dwa funty jeszcze w Londynie ;) Cztery nieco zniszczone to wygrana u ZaBOOKowanego (jeszcze raz dziękuję). "Wybacz, ale będę mówiła ci skarbie" (lewa kupka na samym dole) pożyczona od znajomej.

Lewy stos to niespodzianki od Ericy (plus zamawiane egzemplarze) oraz książki od MAGa. Po prawej trzy knigi (Piekara i Komuda) to z Finta.pl. "Nazywam się Charlotte Simmons" (biały grzbiet, dosyć gruba) - z wymiany. Dwie na samym dole ("Wschodzący księżyc" i "Ukąszenie pająka) to wygrane.

No cóż, uzbierało się. A człowiek chce jeszcze i jeszcze :) Problem w tym, że książki już zupełnie mi się nie mieszczą na regałach, teraz muszą stać potężnymi kupkami na parapecie. Masakra, ale.. nie narzekam.

Obecnie czytam "Czysta jak łza" oraz "Błękitnokrwiści". Ta pierwsza na razie strasznie nudna, druga bardzo wciągająca, można czytać dla relaksu. Wkrótce recenzje! Tymczasem uciekam objadać się holenderskimi słodyczami, które przywiozła mama ;) (chciałam schudnąć czy mi się wydawało?).

Miłego wieczoru!

Wymiana/sprzedaż książek

2011-07-30T09:04:00.000-07:00

Dzisiaj krótko, bo właśnie jestem w trakcie wciągającej lektury "Błękitnokrwiści". Chciałabym tylko ogłosić, że ostatnio na moim blogu powstała nowa zakładka o tytule "Wymiana/sprzedaż książek". Znajduje się tam lista książek, które mogę wymienić za inne, interesujące mnie lub sprzedać w satysfakcjonującej dla obu stron cenie. Lista jest aktualizowana na bieżąco, dzisiaj dodałam trzy pozycje. Jeżeli ktoś jest zainteresowany którąś z pozycji, zachęcam do napisania mejla na adres mcrox101@o2.pl. Jestem otwarta na propozycje.

Carole Matthews: "Z tobą lub bez ciebie"

2011-07-29T05:37:00.000-07:00

Wydawnictwo: Remi 2011
Język oryginału : angielski
Tytuł oryginału: "With or without you"
Przekład: Hanna Szajowska
Liczba stron: 378
Ocena wciągnięcia: 6
Ocena ogólna: 4,5

Carole Matthews to autorka kilku powieści z dużą dawką humoru. W Polsce zostały wydane tylko cztery z nich: "Klub Miłośniczek Czekolady", "Dieta miłośnicze czekolady", "Na dobre i na złe" oraz "Z tobą lub bez ciebie". Autorka skupia się na problemach kobiet, tworząc tym samym książki klasyfikujące się do literatury kobiecej.

Jake i Lyssa tworzą szczęśliwą parę od czterech lat. Mieszkają w dużym, ładnie urządzonym domu, mają wspaniałych przyjaciół i wygodne życie. Jest jednak pewien problem - nie mogą mieć razem dzieci. Po wielu staraniach, próbach zapłodnienia in vitro, rzecz jasna nieudanych, Jake ma dosyć i pewnego poranka po prostu odchodzi od swojej dziewczyny. Tłumaczy przy tym, że musi sobie wszystko przemyśleć i będzie tymczasowo mieszkał u Pipa, swojego najlepszego przyjaciela. Nie wspomniał jednak o Neve, seksownej, długonogiej i niezależnej kochance.

Lyssa początkowo nie wie, co zrobić ze swoim życiem. Nie wyobraża sobie funkcjonowania bez Jake'a. Wydawałoby się, że płakanie w poduszkę i tonięcie w rozpaczy nie będzie miało końca, ale coś motywuje ją do powiedzenia sobie: dosyć. Postanawia wybrać się na trekking do Nepalu, gdzie ma zamiar odreagować i porządnie się zabawić. Nie spodziewa się, iż u stóp Himalajów spotka kogoś wyjątkowego.

"Z tobą lub bez ciebie" to bardzo zabawna, pikantna, relaksująca książka opowiadająca historię, która mogłaby spotkać każdą z nas. Carole Matthews z wyjątkową lekkością opisuje poczynania młodej kobiety, którą zdradził chłopak. Czy to nie codzienny scenariusz?

Powieść jest napisana prostym, lekkim, ale inteligentnym językiem. Akcja jest wartka, wciągająca, a całość dodająca otuchy, pocieszająca. Matthews udowadnia, że człowiek po upadku może się pozbierać i mimo że jest to trudne, niesie za sobą wiele korzyści. Oczywiście, trzeba sobie pozwolić na chwilę odetchnienia, ale nie jest to plan na dłuższą metę.

Poza opisem emocji, rozterek i problemów głównych bohaterek, autorka serwuje nam dawkę informacji o Nepalczykach, ich kulturze i tradycjach, a także opisuje przepiękne krajobrazy. Nietrudno jest porównać nasze i ich życie, różniące się jak ogień i woda.

Książka "Z tobą lub bez ciebie" angielskiej autorki Carole Matthews to bardzo przyjemna komedia romantyczna. Idealnie nadaje się zarówno na słoneczne popołudnia, jak i zimowe wieczory pod kocem. Powieść jest wypełniona ciepłem, pozytywnymi emocjami i nadzieją. Nie sądzę, aby przedstawiciele płci męskiej byli zachwyceni, aczkolwiek kobietom jak najbardziej polecam!

Amelie Nothomb: ,,Podróż zimowa''

2011-07-28T12:50:00.000-07:00

Wydawnictwo : Muza S.A. 2011
Język oryginału : francuski
Tytuł oryginału : "La Voyage d'hiver"
Przekład : Joanna Polachowska
Liczba stron : 94
Ocena wciągnięcia : 5
Ocena ogólna : 5

Amelie Nothomb to belgijska pisarka mająca na koncie już wiele utworów, m.in. "Biografię głodu", "Sabotaż miłosny", "Higiena mordercy", "Ani z widzenia, ani ze słyszenia" i "Słownik imion własnych". Niektóre jej książki to opisują wydarzenia z życia wzięte, na przykład w "Z pokorą i uniżeniem" autorka opisuje przykre doświadczenia z własnej, japońskiej pracy. Jest zafascynowana brzydotą i obficie obdarowuje nią stworzonych przez siebie bohaterów. Jej styl pisania jest bardzo specyficzny i nie trafia do każdego czytelnika.

Paryż, przeraźliwie mroźna zima. Czterdziestoletni Zoil, pracownik elektrowni, miłośnik literatury starożytnej, siedzi na lotnisku z zeszytem i butelką szampana. Planuje porwać samolot i doprowadzić do katastrofy, która zniszczyłaby wieżę Eiffla, zabiłaby niewinnych ludzi i jego samego. Pytanie tylko: dlaczego?

Otóż pewnego dnia Zoil udaje się z inspekcją do mieszkania na poddaszu jednej z paryskich kamienic. Jego właścicielki to dwie kobiety - Astrolab i Alienor. Ta pierwsza jest oszałamia urodą, druga chora na łagodny autyzm, którą mężczyzna nazywa kolokwialnie "debilką". Nie wie, iż zidiociała osoba odziana w dziesięć swetrów jeden na drugim to autorka kilku znakomitych powieści. Inaczej: przypuszczał, że to Astrolab, którą wcześniej nazywał Alienor, pisze - w końcu normalniejsza, ładniejsza.

Zoil zaczyna czuć trudny do opanowania pociąg seksualny do Astrolab. Nazywa to wielką miłością, a wybrankę najpiękniejszą kobietą na świecie, tą jedyną. Na przeszkodzie stoi jednak zidiociała Alienor, którą to Astrolab się opiekuje. Rozgoryczony Zoil planuje zemstę, a nią jest właśnie porwanie samolotu.

Jak widzicie, ta króciutka historia zaczyna się od końca. Nie ma tu zaskakujących wydarzeń, ale nie o to przecież chodzi. Zakończenie bowiem możemy sobie dopowiedzieć sami, jak chcemy, no chyba, że ktoś odgaduje zamysł autorki.

"Podróż zimowa" to pierwsza książka Amelie Nothomb, którą miałam okazję przeczytać. I od razu spostrzegłam, iż autorka ma skłonność do nadawania dziwnych imion swoim bohaterom - Astrolab to przecież imię męskie, a Zoil ma nawiązanie do historii starożytnej Grecji, kto jest ciekaw, niech wpisze hasło: Zoilos.

Każdy czytelnik powinien przepisywać teksty, które kocha; to najlepszy sposób, aby zrozumieć, dlaczego są takie cudowne. Zbyt szybka lektura nie pozwala odkryć tego, co kryje się za taką prostotą. (str. 32)

Czy to nie piękny cytat? W książce "Podróż zimowa" jest takich wiele. Myślę, że każdy czytelnik powinien się zastosować do tych słów. Czytanie to przyjemność, nic na siłę, nic na szybko. Słowa należy smakować, delektować się nimi, a nie połykać. Tę lekturę właśnie w ten sposób powinniśmy czytać, bo mimo iż jest krótka, może wiele zmienić w naszym życiu.

Polecam sięgnięcie po utwór "Podróż zimowa" belgijskiej autorki Amelie Nothomb. Jest błyskotliwa, bardzo trafna i zmusza do myślenia. Warto, zwłaszcza, że dziewięćdziesiąt kilka stron to nie jest dużo, w sam raz na jedno popołudnie.

Zygmunt Miłoszewski: "Domofon"

2011-07-27T04:37:00.000-07:00

Wydawnictwo : W.A.B 2011 (wydanie II)
Język oryginału : polski
Liczba stron : 359
Ocena wciągnięcia : 6
Ocena ogólna : 4,5

RECENZJA BIERZE UDZIAŁ W KONKURSIE ZORGANIZOWANYM PRZEZ PORTAL ZBRODNIA W BIBLIOTECE

Zdaję sobie sprawę z tego, że nie każdy miłośnik horrorów słyszał o Zygmuncie Miłoszewskim - pozwolę sobie więc przybliżyć tę osobę.

Wyżej wspomniany to polski pisarz i publicysta, obecnie stały felietonista tygodnika "Newsweek". Jest autorem kilku książek między innymi cyklu kryminalnego o Teodorze Szackim ("Uwikłanie" oraz "Ziarno prawdy", które swoją premierę będzie miało we wrześniu). "Domofon" to jego debiut literacki, który podobno ma doczekać się własnej adaptacji. Uważam, iż byłby to naprawdę dobry pomysł, bo chociaż wersja literacka nie jest perłą w historii horroru, ekranizacja ma spore szanse na zaskoczenie widza i dogłębne przerażenie go.

Warszawa, Bródno, szary, nieciekawy blok. To tutaj mają zamiar wprowadzić się Agnieszka i Robert Łazarkowie, młode i szczęśliwe małżeństwo. Tuż przed ich przybyciem w budynku zostają znalezione pozbawione głowy zwłoki mężczyzny. Policja dochodzi do wniosku, iż to paniczny strach przyczynił się do śmierci młodego człowieka.

Ani Robert, ani Agnieszka nie są świadomi czyhającego na nich zła, czającego się w każdym zakamarku. Nie wiedzą, iż koszmar dopiero się zaczyna, w dodatku nie da się go racjonalnie wytłumaczyć.

Poza Łazarkami czytelnik poznaje Wiktora, dziennikarza alkoholika, oraz Kamila - zbuntowanego maturzystę. Cała trójka (Robertem zawładnęły złe moce) musi stawić czoła własnym lękom. To walka o wolność i spokój. Walka z samym sobą.

"Domofon" to sprawnie napisana historia o ludzkim strachu, o nocnych koszmarach i lękach z przeszłości. Autor chwycił się znanych już schematów - idea ze znanej powieści "Lśnienie" Stephena Kinga. Nie przeszkadza to jednak w lekturze, autor bowiem nadaje nowy sens słowom winda i strach. Czytając, nie mamy wrażenia, że zanurzamy się w kopię dzieła Kinga - Zygmunt Miłoszewski stworzył coś niezwykle świeżego i oryginalnego.

Ponadto opisy zdarzeń, które w innym przypadku byłyby zwyczajnie nudne, w powieści Miłoszewskiego stają się lekkie i niezwykle wciągające. Opisana na cztery strony jazda windą, gdzie to własna wyobraźnia budzi lęk. Wyprawa do piwnicy, również bujnie opowiedziana, budzi niepewność czytelnika i wywołuje napięcie.

Bohaterowie to osoby nad wyraz ludzkie, żywe. Pyton - przemądrzały inwalida, który już od pierwszych stron intryguje. Mimo iż jest postacią drugo-, a nawet trzecioplanową, odgrywa bardzo ważną rolę. Janusz Stopa, człowiek opierający się na psychologicznych teoriach, potrafiący tylko wykonywać polecenia. Czy jest ktoś, kto nie zna takiej osoby w rzeczywistości? Chyba nie.

Niestety utwór ma swoje minusy. Zastanawia mnie na przykład, po co Miłoszewski mieszał dwie formy literackie - powieść i dramat, posługując się na przemian jednym i drugim. Na mnie to nie zrobiło wrażenia. Kolejną wadą, bardzo istotną, jest zakończenie. Zaskakujące, ale zbyt proste, banalne, sztampowe.

Czy warto sięgnąć po "Domofon"? Niewątpliwie. Przez tę książkę można zapomnieć o bożym świecie. Myślę, że dla relaksu można przeczytać.

Anja Snellman: "Dziewczynki ze Świata Maskotek"

2011-07-22T05:41:00.000-07:00

Wydawnictwo : Świat Książki 2011
Tytuł oryginału : Lemmikkikaupan Tytot
Język oryginału : fiński
Przekład : Sebastian Musielak
Liczba stron : 270
Ocena wciągnięcia: 4,5
Ocena ogólna: 4,5

Kiedy przeczytałam opis książki "Dziewczynki ze Świata Maskotek" fińskiej pisarki Anji Snellman, poczułam wielką potrzebę sięgnięcia po nią. Spodziewałam się poruszającej, dającej do myślenia, mocnej powieści. Nie mogę stwierdzić, że się zawiodłam. Nie napiszę, iż utwór spełnił moje oczekiwania. Pogmatwane, prawda?

Jasmin to czternastoletnia dziewczynka, której niczego nie brakuje. Ma kochającą matkę, dobry dom, ubrania i błyskotki, za którymi szaleją nastolatki. Ma także przyjaciółkę, Lindę. Pewnego dnia obie nie wracają do swoich mieszkań, do swojej rodziny. Giną. Co najlepsze, wcześniej nic nie wskazywało na to, że dziewczyny mają jakieś problemy, powody do zniknięcia, do ucieczki. Jasmin w wolnym czasie uczęszczała na różne kółka zainteresowań, regularnie pojawiała się na zajęciach z jogi, była cheerleaderką.

Dlaczego więc zaczęła się oddawać dorosłym mężczyznom? Dlaczego dobrowolnie zaspokajała ich potrzeby seksualne? Czy to jedyny sposób na zarabianie pieniędzy? I czy w ogóle były jej potrzebne?

Czytając książkę Anji Snellman, zadajemy sobie masę różnych pytań. Dlaczego? Po co? Co ją do tego skłoniło? Kiedy, gdzie? I chyba to jest największym plusem tej lektury. Autorka nie jest narratorem, tylko obserwatorem. Analizuje sprawę czysto obiektywnie, pozwalając czytelnikowi na refleksje i szukanie odpowiedzi na zadawane pytania.

Narratorem bowiem jest sama Jasmin, zaginiona dziewczynka. To ona opowiada o tym, jak funkcjonuje podziemny seksbiznes z udziałem nieletnich. To ona zdradza szczegóły swojej przeszłości, mówi o życiu przed i po ucieczce z domu. Czytelnik natomiast powoli dochodzi do wniosku, która część jest lepsza - oczywiście dla samej Jasmin, nie dla nas, obserwatorów, bo pytanie byłoby retoryczne, a odpowiedź prosta.

"Dziewczynki ze Świata Maskotek" to utwór napisany chłodnym językiem, idealnie pasującym do klimatów mroźnej Północy. To między innymi styl pisania powoduje, iż powieść jest tak wstrząsająca. Mimo panującego zimna czujemy ciepło, nadzieję. Nadzieję matki Jasmin, która wciąż łudzi się, iż dziewczynka wróci. "Nadzieja umiera ostatnia" - brzmi stare przysłowie. "Nadzieja matką głupich" - mówią inni.

Tak naprawdę bardzo łatwo jest znaleźć się w sytuacji głównej bohaterki. Matka samodzielnie wychowująca dziecko musi pracować za dwóch, jest więc zabiegana, nie ma czasu ani ochoty dociekać, co robi córka, gdzie się znajduje i z kim koleguje. Jasmin wykorzystała tę okazję i kłamała rodzicielce jak z nut, wymyślając co rusz nowe zajęcia - pieczenie ciasteczek u Lindy, wspólne odrabianie lekcji.

Momentami książka robiła się nudna. Chwilami nic się nie działo. Całość jest jednak bardzo zgrabnie napisana. Nie napiszę, że przyjemnie się czytało. Skłamałabym. Bo co jest przyjemnego w czytaniu o prostytucji wśród nieletnich? Czytelnik krzywi się i kręci głową, robi wielkie oczy. Czy dużo jest nastoletnich prostytutek?

Polecam tę powieść z czystym sercem. Musicie się jednak przygotować na nią psychicznie, to nie może być stan, w którym macie ochotę na coś lekkiego.

One Lovely Blo... nie.

2011-07-22T02:18:00.000-07:00

Moi Drodzy,
dziękuję wszystkim wspaniałym osobom, które mnie nominowały do wzięcia udziału w zabawie :

Dziękuję, to bardzo miłe z Waszej strony, dziewczyny. Niestety ja nie wezmę udziału w zabawie. Uważam, iż to czysta głupota, skoro jeszcze niedawno publikowałam wpis o podobnej tematyce, również łańcuszek. W nim podałam dwanaście ciekawostek o sobie.

Jedną z zasad jest nominować kolejne szesnaście osób, jeszcze nie wywołanych przez nikogo. Śmiać mi się zachciało... SZESNAŚCIE? NIENOMINOWANYCH? ULUBIONYCH? Chwileczkę... czy to nie jest przesada? Ulubionych blogów, na które zaglądam regularnie, jest niedużo, może dziesięć. Innych także czytam.

Wybaczcie, Susie, Dominiko Anno, Sardegno, Molu Książkowy - jest mi niezmiernie miło, przyjemnie i w ogóle, ale nie wezmę udziału w zabawie. Niecałe dwa tygodnie temu napisałam coś o sobie, a nie chcę jeszcze bardziej "zaśmiecać" mojego bloga. Tu mają być recenzje, tu ma być o książkach. Oczywiście nie jestem na tyle rygorystyczna, żeby trzymać się tylko wyznaczonych tematów, ale staram się unikać łańcuszków. Mam nadzieję, że to zrozumiecie.

Sherrilyn Kenyon: "Objęcia nocy"

2011-07-21T06:08:00.000-07:00

Wydawnictwo : MAG 2011
Tytuł oryginału : Night Embrance
Język oryginału : angielski
Przekład : Maria Stępień
Tom II serii "Mroczny Łowca"
Liczba stron : 543
Ocena wciągnięcia : 6
Ocena ogólna : 5,5

Pamiętacie moją recenzję "Rozkoszy nocy"? O Kyrianie z Tracji, czyli Mrocznym Łowcu oraz Amandzie, kobiecie, którą darzył ogromną miłością? Po przeczytaniu pierwszej części cyklu "Mroczny Łowca" byłam zachwycona i nie mogłam się doczekać lektury tomu drugiego. Kiedy kilka dni temu sięgałam po "Objęcia nocy", byłam wręcz prze-szczęśliwa. Ja po prostu uwielbiam zanurzyć się w wielostronicowej powieści, w której bohaterem pierwszoplanowym jest wampir, wilkołak, wróżka, zmiennokształtny. Wtedy odpływam i czytać mogę godzinami.

Tom drugi nie opowiada o dalszych losach Kyriana i Amandy (na szczęście, bo tamtym się już ułożyło, a ja nie lubię, kiedy szczęście głównych bohaterów psuje się przez "pomysłowość" autora). Tym razem poznajemy Talona, również Mrocznego Łowcę, Celta. Ten długowłosy przystojniak nacierpiał się wiele, bowiem pewien bóg zamierza mścić się na nim wieki zabierając wszystko, co dla Talona staje się ważne. Mężczyzna ponad dwa tysiące lat temu stał się pogromcą Daimonów, ratuje nieznajomych ludzi.

Pewnego dnia Daimony, potwory wysysające duszę człowieka, trafiają na Sunshine - drobną, bezbronną kobietę dobijającą trzydziestki. Talon staje w jej obronie. Od razu odkrywa w czarnowłosej nieznajomej drugie wcielenie Nynii, swojej żony, która umarła przez wyżej wspomnianego boga. Ich miłość się rozwija, jednak para musi zmierzyć się z wieloma problemami.

I kolejna książka z wydawnictwa MAG, którą chwalę! Powiedzcie mi jednak - jak można nie chwalić takiej powieści? Akcja jest wartka, bohaterowie wyraziści, napięcie stopniowo budowane, na koniec burza emocji, zakończenie w pełni satysfakcjonujące, a nawet jeszcze bardziej! W dodatku te erotyczne sceny, kolejny raz zgrabnie opisane, nawet nie wiem, czy nie lepiej niż w pierwszym tomie.

Słówko o głównych postaciach. Sunshine to roztrzepana malarka, zapominalska i mająca swój świat. Rozwódka, bo jej były mąż okazał się egoistycznym draniem. Polubiłam tę ekscentryczną, śmiałą, ognistą i bezpośrednią kobietę. O Talonie już na początku dowiadujemy się, że jest ogierem, nie tylko w łóżku. Mężczyzna, który od dwóch tysięcy lat ukrywa emocje, nie myśli o swej przeszłości - inaczej nie mógłby być Mrocznym Łowcą. Dopiero Sunshine otwiera go na świat.

I Acheron. O, tak. Tego bohatera polubiłam zdecydowanie najbardziej. Facet zmieniający kolor włosów co pięć minut, najstarszy Mroczny Łowca, zwany również Atlantydą, pokusa dla bogini Artemidy. Zawsze opanowany, a nawet jeśli troszeczkę się wkurzy, nie daje tego po sobie poznać. Służy pomocą i dobrą radą, ale nie udaje przyjaciela całego świata. Umie walczyć, a jego moce są wręcz nie do opisania. Ten typ lubię. Mam nadzieję, że w kolejnym tomie ("Taniec z diabłem"), Ash się pojawi. Musi!

Ogólnie rzecz biorąc, gorąco polecam tę książkę wszystkim paniom - pozwólcie sobie na chwilę odprężenia, rozkoszujcie się opisami wyjątkowo przystojnych mężczyzn. Przeczytajcie chociażby ze względu na świetnie opisane sceny erotyczne. I nie, nie musicie koniecznie czytać pierwszego tomu. To jeden z tych cykli, które można czytać niezależnie od znajomości wcześniejszych części.

"Las Zębów i Rąk": Carrie Ryan

2011-07-20T13:37:00.000-07:00

Wydawnictwo : Papierowy Motyl 2011
Tytuł oryginału : The Forest of Hands and Teeth
Język oryginału : angielski
Przekład : Bartosz Czartoryski
Liczba stron : 347
Ocena wciągnięcia : 6
Ocena ogólna : 5

Carrie Ryan to amerykańska pisarka, która zadebiutowała powieścią "Las Zębów i Rąk". Jest to książka zaliczająca się do fantastyki i literatury młodzieżowej, otwierająca trylogię o tym samym tytule. Czy "Las Zębów i Rąk" to kolejny romans paranormalny z banalną i stereotypową fabułą?

Mary to nastolatka, której życie jest uporządkowane i proste - tylko pozornie. Razem z matką i starszym bratem mieszka w malutkiej wiosce otoczonej lasem odgrodzonym siatką. Po co? Otóż ów las jest po brzegi wypełniony Nieuświęconymi, czyli czymś w rodzaju Zombie: nieumarli, niezwykle wytrzymali, których jedyną zaletą jest liczba. To ludzie, którzy zostali zakażeni przez innego martwego i chociaż ich serca już nie biją, a w żyłach nie płynie krew, cały czas polują na tych nieugryzionych. Dopóki Nieuświęceni nie przebiją się przez żelazną siatkę, która stanowi jedyne zabezpieczenie dla mieszkańców wioski, wszystko jest w porządku.

Dopóki... a co, jeśli siatka zostanie zniszczona? Czy zapanuje chaos, czy ludzie przetrwają?

Dla Mary takie życie jest codziennością - życie w ograniczeniu, w ciągłym strachu, że Nieuświęceni przedrą się do wioski. Ponadto musi borykać się z problemami miłosnymi - bo cóż ma uczynić w sytuacji, kiedy kocha jednego, a drugi kocha ją? Jeden to Travis, drugi to Harry. Bracia.

Jestem zupełnie nieodporna na różnego rodzaju paranormalne książki - wciągają mnie od pierwszych stron, nie pozwalają oderwać się od lektury, trzymają w napięciu, wywołują przyjemny dreszczyk emocji. Tak też było w przypadku "Lasu Zębów i Rąk", mimo tego, że... ta powieść NIE jest kolejnym "paranormalem". Wolałabym ją określić fantastyczną literaturą młodzieżową.

Myślę, że najlepsze w tej książce jest to, że pani Ryan zdecydowała się na narrację pierwszoosobową w czasie teraźniejszym. Dzięki temu czytelnik wraz z główną bohaterką odczuwa jej emocje - najpierw bezsilność i złość na samą siebie, poczucie winy, później pragnienie walki i spełnienia własnych marzeń... To jeden z głównych czynników powodujących, iż "Las Zębów i Rąk" jest lekturą tak wciągającą.

Ale to nie wszystko. Bohaterowie wykreowani przez Carrie Ryan są bardzo realistyczni, zwłaszcza sama Mary - najpierw nieco zagubiona, potem bezwzględna i uparta. Moją sympatię zdobyli także bracia Travis i Harry - jeden odstawił na bok uczucia, pragnąc szczęścia drugiego, drugi skoczyłby za nim w ogień. Natomiast Jeda, starszego brata głównej bohaterki, będącego gruboskórnym egoistą nie polubiłam, dopiero przy zakończeniu utworu zdobył u mnie plusa.

"Las Zębów i Rąk" to niewątpliwie książka warta przeczytania - polecam ją nie tylko młodzieży, ale także starszym czytelnikom. Autorka nie pozwala się czytelnikowi nudzić, powoduje, iż ten zadaje sobie pytanie : "I co dalej?". W tej powieści jest wszystko - wątek miłosny, stopniowo budowane napięcie, nutka grozy, zarówno znienawidzone, jak i ulubione postacie.. Warto sięgnąć po utwór Carrie Ryan.

"Historia Nagości" - Philip Carr - Gomm

2011-07-12T03:39:00.000-07:00

Wydawnictwo : Bellona 2010
Tytuł oryginału : "A Brief History of Nakedness"
Język oryginału : angielski
Przekład : Agnieszka Wyszogrodzka-Gaik
Liczba stron : 287
Ocena wciągnięcia : 4
Ocena ogólna : 4,5

Ze słownika języka polskiego : Nagość - 1. bycie nagim, bez ubrania; 2. brak pokrycia, przybrania, wypełnienia, np. włosów, sierści, roślinności; 3. brak jakichkolwiek dodatków, ozdób, upiększeń.

Philip Carr - Gomm to brytyjski psycholog, druidysta i autor kilkunastu książek, z czego tylko jedna, "Historia Nagości", została przetłumaczona i wydana w Polsce. Większość dzieł z jego dotychczasowego dorobku literackiego dotyczy właśnie druidyzmu. W 2010 roku zostało opublikowane dzieło spod jego pióra mówiące na zupełnie inny temat - nagość.

Czym różni się nagość od bycia gołym? Autor wyjaśnia to w sposób prosty i zrozumiały :

[...]jeśli ktoś jest nagi, to jest pozbawiony szat i ma świadomość tego, iż jest obserwowany, natomiast bycie "gołym" odnosi się do niewinnego stanu bycia bez obrania. Nagość (nudity) spotykamy w sztuce, goliznę zaś (nakadness) w prywatnej łazience. Golizna reprezentuje coś surowego, nagość zaś ideał. ["Historia Nagości", str. 10]

"Historia Nagości" to książka o wydarzeniach, grupach społecznych, tradycjach i religiach, jakie się z ową nagością łączą. Jest to zbiór imponującej ilości faktów i zdjęć z nimi związanych. Nie pojawia się tu jednak subiektywna opinia autora - utwór ten jest czysto obiektywny, a Philip Carr-Gomm jedynie bada, analizuje i zadaje mnóstwo pytań, na które odpowiedzi znajdziemy, czytając "Historię Nagości".

Dzieło to jest podzielone na sześć głównych rozdziałów : "Odziani w niebo", "Nad brzegiem Jhelum i Jordanu", "Nagi buntownik", "Premier Wielkiej Brytanii nie ma nic do ukrycia", "Śmierć wstydu" oraz "Powrót bohatera". Każdy z nich jest zapoczątkowany cytatem dotyczącym danego tematu. Dla mnie najbardziej interesującym rozdziałem był "Śmierć wstydu" - zagadnienia takie jak ekshibicjonizm pasjonowały mnie od dawna, a rozwinięcie tego terminu i dokładne jego wytłumaczenie za pomocą jawnych przykładów to dla mnie coś wspaniałego. Ponadto autor w rozdziale piątym porusza kwestię ruchu streakerów i ukazuje zalety bycia oglądanym i oglądania nagości. Przedstawia również mocno streszczoną historię nagości w tańcu, teatrze, operze i filmie.

Uważam, iż ta książka idealnie sprawdzi się zarówno w roli ciekawostki, jak i materiałów potrzebnych do napisania na przykład pracy magisterskiej. Jej zaletą jest zwięzły, konkretny język. Autor nie bawi się w przeraźliwie długie opisy, stara się nie nudzić swoich czytelników. Mnie nie znudził, aczkolwiek przy tak dużej liczbie faktów na raz momentami czułam potrzebę odłożenia egzemplarza na bok i ułożenia sobie wszystkiego w głowie. "Historia Nagości" to lektura trudna, dająca do myślenia. Polecam, ale nie w ramach odprężenia.

Wywołana, wywołana, czyli kolejny łańcuszek - o sobie!

2011-07-10T14:08:00.000-07:00

A myślałam, że mnie to ominie. Miałam nadzieję, złudną nadzieję. Engo - zapamiętam to sobie. Nic, tylko wyczekuj zemsty ;))

Dziś będę pisać o sobie. Nie lubię tego robić. Ale.. ilu ja rzeczy nie lubię? Dosyć zrzędzenia. :)

1. Mam słabość do słodyczy. Bez nich nie mogłabym istnieć. I chociaż wielokrotnie obiecywałam sobie, że się odchudzę, nigdy tak naprawdę nie odstawiłabym czekolady, karmelu, wafelków, ciasteczek na dobre. Paradoksalnie nie słodzę ani kawy, ani herbaty.

2. Uwielbiam gotować, piec, dusić (jedzenie;)), mieszać, eksperymentować ze składnikami.. Szczególnie potrawy na słodko - ciasteczka, ciasta, ogólnie : desery. I, skromnie przyznam, jestem w tym dobra.

3. Piję tylko i wyłącznie wodę gazowaną. Zero soków i napojów słodkich. Obowiązkowo w kuchni muszę mieć zgrzewkę wody, inaczej.. źle się czuję ;)

4. Czytałam, odkąd sięgam pamięcią, od małego - moją pierwszą "własnoręcznie" przeczytaną książką była "Ania z Zielonego Wzgórza", wcześniej mama czytała mi "Karolcię" - moja ulubiona lektura z dzieciństwa! Stary, zniszczony egzemplarz tejże powieści mam nadal na półce i czasami z przyjemnością do niej wracam.

5. Bloga założyłam piątego sierpnia 2009 roku, na bloxie, natchniona przez Izusr. Moje pierwsze 'recenzje' były wręcz FATALNE, doświadczenia nabrałam z czasem, ale uważam, iż nadal daleko mi do miana dobrego recenzenta.

6. Kocham zwierzęta - w domu mam obecnie papugę i psa. Przy okazji, ma ktoś ochotę przygarnąć to pierwsze? Zapłacę ;)) Chwilami mam dosyć tego skrzydlatego stworzenia, zwłaszcza, gdy zrywa mnie rano z łóżka (standard : piąta, szósta rano), śpiewając czy wręcz wrzeszcząc.

7. Nigdy nie lubiłam kupować ubrań, a w centrach handlowych jedynymi interesującymi mnie sklepami są księgarnie. Łażenie po H&M'ach, Zarach, Solarach, CCC'ach, Veromodach, Hause'ach, Orsay'ach i tym podobnych są dla mnie męczarnią. Wolę spędzić cały dzień w Empiku niż piętnaście minut w sklepie z ubraniami. Poważnie ;)

8. Jestem bardzo specyficznym człowiekiem, nieufnym i jednocześnie otwartym na ludzi, zmieniającym nastroje jak rękawiczki (rękawiczki czy skarpetki?). Mam nietypowe poczucie humoru, być może dlatego nie śmieszą mnie żadne kabarety. Uważam, iż mam dobre serce, czasem niestety się na tym potykam. "Przyjaciel" to dla mnie bardzo duże słowo, a żeby tak kogoś nazwać, muszę spędzić z nim wiele czasu. Ponadto jestem nieco chaotyczna i czasem zbyt poważna, a śmieję się w najmniej odpowiednich momentach.

9. W mojej sypialni panuje dość duży bałagan, ale dobrze mi z tym. Często gubię różne rzeczy i gdy nie mogę ich znaleźć, obiecuję sobie, że "jutro" posprzątam pokój. ;)
10. Nie wyobrażam sobie życia bez muzyki - słucham przeważnie rocka - głównie indie rocka (Cold War Kids, Kings of Leon, Local Natives..), punk rocka (Sex Pistols, The Clash, The Ramones, The Libertines..), a także wybranych zespołów trip-hopowych (Blue Foundation, Archive, Elsiane, Flunk). Z chęcią słucham też muzyki francuskiej, wyjątkowo lubię Emmanuela Moire, Christophera Mae i Le Roi Solei.

11. Mam fioła na punkcie seriali (oglądam na komputerze). Ja wiem, to wciągające, strata czasu i w ogóle, ale ja je lubię i tyle. Z wielką niecierpliwością wyczekuję nowego odcinka True Blood i Gossip Girl, powoli kończę pierwszy sezon Dextera i The O.C. (Życie na fali), za mną już The Wampire Diares, Rizzoli&Isles oraz kilka innych. TV natomiast nie oglądam, jak dla mnie to pudło mogłoby nie istnieć.

12. Wiem, że w to trudno uwierzyć (;)), ale mam kilka wad. :p Jestem niecierpliwa, nieco apodyktyczna i czasem upierdliwa (niee, ja po prostu walczę o swoje). No właśnie, walczę o swoje, sprzyja temu moja upartość.

I to by było na tyle. Nie wywołam nikogo imiennie - nie mam zielonego pojęcia, kto już brał udział w zabawie, a kto jeszcze nie. Zapraszam wszystkich, którzy opisywanie siebie mają jeszcze przed sobą. ;)

"Maczeta", reż. Ethan Maniquis, Robert Rodriguez

2011-07-06T13:58:00.000-07:00

Premiera : 26 listopada 2010 r.

Reżyseria : Ethan Maniquis, Robert Rodriguez

Scenariusz : Alvaro Rodriquez, Robert Rodriguez

Produkcja : USA

Gatunek : Akcja

Moja ocena : 5/6

Robert Rodriguez to amerykański reżyser. Każdy amator kina akcji (i nie tylko) z pewnością słyszał o tym nazwisku. Człowiek ten jest reżyserem między innymi "Od zmierzchu do świtu", "Desperado" i "Małych agentów".

Maczeta (Danny Trejo) to agent federalny ukrywający się w Stanach Zjednoczonych - ma bardzo wielu wrogów. Jest tytułowym mścicielem i mistrzem w posługiwaniu się bronią sieczną, a w swej skórzanej kurtce nosi czterdzieści cztery noże. Nie ma nic do stracenia. Jednym z jego przeciwników jest John McLaughlin (Robert De Niro), senator z Teksasu, który wykorzystał Maczetę, bardzo go tym rozwścieczając. Kolejnym wrogiem głównego bohatera jest Torrez (Steven Seagal) - szef narkotykowej bandy. Jest również ścigany przez piękną agentkę urzędu imigracyjnego, Sartanę Riverę (Jessica Alba).
I.. nie wiem, jak zacząć. Ostatnio wyszłam z wprawy jeśli chodzi o pisanie recenzji. Wszystkie wydają mi się takie same, standardowe, klasyczne, wręcz nudne, a chciałabym coś zmienić. Wymienię więc wszystkie zalety i wady filmu.

wciągająca fabuła - zdecydowanie. Czasami, oglądając filmy, sprawdzam, ile jeszcze pozostało do końca. O dziwo, nie zrobiłam tak podczas oglądania "Maczety"! O dziwo, bo szczerze pisząc - spodziewałam się czegoś gorszego, no wiecie, pier.. gadanie o Chopinie ;)
znakomita obsada - De Niro, Alba, Seagal, mistrzowie filmów akcji. Każdy z nich idealnie dobrany do swej roli, co nie zdarza się znowu tak często. A główny bohater, którego grał Trejo? Nie znałam wcześniej tego nazwiska, a spodobał mi się aktor, oj spodobał, jako Maczeta, mściciel i facet zabijający wrogów bez jakichkolwiek skrupułów - rewelacja! Długie włosy, wąs, zniszczona twarz, blizny, tatuaże..
interesujące miejsce akcji - Stany Zjednoczone, ale wyczuwalny jest meksykański klimacik (w końcu Meksyk graniczy z USA od południa. Pochwalę się wiedzą, a co!).

Skoro dobre już zostało wychwalone, czas na te negatywne cechy filmu.

hektolitry krwi - i to dosłownie! Rozumiem, w końcu to film akcji, ale nieustannie lejąca się krew mnie nieco zraziła (nie brzydzę się ani nic, po prostu uważam to za lekką przesadę).
siekanka - i raz, i dwa, i trzy! I obrót, pięć głów potoczyło się po ziemi. I skok, i zamach, i 'pach' - przeciwnik przecięty na pół. Nie sądzicie, że to nudne? Nie zniżajmy się do "Świtu żywych trupów". Niektóre sceny były mocno przereklamowane - strzelanie dwiema broniami na raz bez wycelowania? Proszę Was..

"Maczeta" to interesujący, relaksujący i porywający film akcji. Co prawda nie czułam dreszczyku emocji, ale w moim przypadku rzadko się to zdarza. Warto obejrzeć. Polecam!

"Teza", reż. Alejandro Amenabar

2011-07-04T05:29:00.000-07:00

Premiera : 12 kwietnia 1996 r.
Reżyseria : Alejandro Amenabar
Scenariusz : Alejandro Amenabar, Mateo Gil
Produkcja : Hiszpania
Gatunek : thriller
Moja ocena : 4/6

Alejandro Amenabar jest jednym z najodważniejszych reżyserów hiszpańskiego kina. To twórca między innymi "Agory", "Innych" i "W stronę morza". "Teza" to jego debiut reżyserski, film ten poprzedzają jedynie dwa utwory krótkometrażowe. Unika on uproszczeń, w sposób bezpośredni i odważny przekazuje prawdę o świecie zła i brutalności, problemach dotyczących współczesnego świata. Myli się jednak ten, kto myśli, iż Amenabar swą śmiałość zdobywa wraz z postępem reżyserskim - otóż to jego wczesne filmy są najbardziej radykalne w formie.

Angela Marquez (Ana Torrent) to młoda studentka szkoły filmowej. Jest w trakcie pisania pracy dyplomowej na temat przemocy na ekranach, dokładniej - zajmuje się analizowaniem popularności tzw. filmów snuff, czyli amatorskich nagrań przedstawiających torturowanie i mordowanie przypadkowych ofiar. Aby zdobyć materiały potrzebne do swej pracy, dziewczyna zwraca się o pomoc do dziwaka i odludka zafascynowanego przemocą i posiadającego pokaźne zbiory tego typu filmów - Chemy (Fele Martinez). Przeglądając materiały z uniwersyteckiej wideoteki, oboje natrafiają na ślad wspomnianych wyżej filmów snuff. Odkrywają, iż ofiarą pokazaną na nagraniu jest Vanessa - studentka, która zaginęła dwa lata wcześniej. Gdy Angela i Chema trafiają na trop grupki osób realizujących podobne produkcje, są w niebezpieczeństwie - kto wie, czy za cel kolejnych tortur nagrywający nie obiorą któregoś z nich?

Oglądając film "Teza" zadajemy sobie pytanie - co takiego fascynującego jest w przemocy, w śmierci, w cierpieniu innych? Odpowiedzi nie znajdziemy od razu. Wiemy tylko, iż zło już z samej swojej natury jest pociągające - odrzucając, ciągnie do siebie. Media zaś, odwołując się do brudnych pożądań i instynktów publiczności, sprawiają wrażenie zniewolonych. Taki jest główny przekaz tego hiszpańskiego filmu grozy.

Nie napiszę, że "Teza" to słaby film - absolutnie, pełno tu bowiem niespodziewanych zwrotów akcji, a napięcie jest wysokie i budowane stopniowo. Wydaje mi się jednak, iż czegoś w tym utworze brakowało, ponadto momentami film stawał się nudny. Uważam też, że niektóre sceny były po prostu zbędne. Myślę, że fanom mocnego kina "Teza" przypadnie do gustu, natomiast miłośnikom akcji film ten może się po prostu nie spodobać.

...

2011-06-30T12:56:00.000-07:00

Wybaczcie, że nie ma recenzji. Kupki książek również nie będzie przez najbliższy miesiąc - nie mam aparatu. W ogóle.. nie mam na nic siły. Ostatnio żyję w nieustannej rutynie, a tego nienawidzę - wstaję (ledwo), biorę prysznic, maluję się, spotykam z przyjaciółmi, coś zjem, posiedzę na facebooku, znowu wychodzę, wracam, idę spać.. Wegetuję. Książek ostatnio nie czytam. Nie wiem, dlaczego. Nie chce mi się? To też. Wprowadziłam do życia 14 ważnych zasad postępowania - nie być uległą, żeby szczęście nie było zależne od bodźców zewnętrznych, zawsze mieć swoje zdanie.. Bla, bla, bla.

Zmiany wprowadziłam również w wystroju mojego bloga - mnie się ten podoba bardzo. Jeszcze jedna zmiana : kolor włosów. Zawsze byłam przeciwniczką farbowania, ale to tylko tak wakacyjnie, na rudo.

Szczerze? Poza własnym zadowoleniem nie mam motywacji do robienia czegokolwiek. Ostatnimi czasy bardzo zawiodłam się na kilku osobach, o których mówiłam "przyjaciel". Teraz zrobiłam się inna - obojętna, nieufna.. Ehh, pieprzę. Dlaczego zamęczam Was własnymi pierdołowatymi myślami?

Wróciłam.. ;)

2011-06-16T13:53:00.000-07:00

Otóż to. I powiem Wam jedno - BYŁO PERFEKCYJNIE!!!! Rewelacyjnie, magicznie, świetnie, fantastycznie.. Anglia jest cudowna - mnóstwo miejsc do zwiedzania, cuda architektury, wiele ciekawych sklepów.

Anglicy są pozytywnie nastawieni do świata, uprzejmi, weseli i wyluzowani. W tym świecie nie ma chamstwa, prostactwa, plucia na ulicy czy wyzywania obcych ludzi. I to jest jak dla mnie wielkim plusem - relaks jest bowiem gwarantowany, zmiana nastawienia także. Ekspedienci - przemili. Ludzie mijani na ulicy - uśmiechnięci, serdeczni.

Katedra w Canterbury (wnętrze, zwłaszcza sklepik, śmierdzi marketingiem, ale co tam)

Tower of London

Podróż gondolą po Tamizie

Panorama Londynu - London Eye. Widok na Tamizę

... ;)

Panorama Londynu po raz drugi

I po raz trzeci.. :)

Zabytki przy Tamizie

Okolice Greenwich. Piękny widok.

To, co w Anglii lubię najbardziej, czyli budki telefoniczne... ;))

Londyńska ulica

Big Ben na pierwszym planie. Widok z London Eye ;)

Zdjęć mam zdecydowanie więcej, ale nie chcę Was zamęczać ;) Napiszę jeszcze tylko jedno, żebyście mogli spokojnie obejrzeć - CHCE TAM WRÓCIĆ! Chcę znowu poczuć ten klimat. Pogoda według mnie była doskonała, uwielbiam deszcze, a upały przy zwiedzaniu nie są dobre, tak więc.. sami wiecie ;) Wkrótce pojawi się jakiś stosik, może recenzja.. Póki co żyję wyjazdem. W październiku planuję małą wycieczkę do Paryża, ale nie wiadomo, co z tego będzie ;)

London Calling..

2011-06-09T05:24:00.000-07:00

... to the faraway towns..
(the Clash, "London Calling")

Uwaga uwaga. Ogłaszam wszem i wobec, że jutro rano jadę do.. Londynu! Już nie mogę się doczekać, uwielbiam Anglię - zwiedzę kilka miast, poćwiczę język.. Odstresuję się. Jest mi to bardzo potrzebne ;)
Wracam za tydzień. Internetu rzecz jasna mieć nie będę, w sumie dobrze - od tego też zrobię sobie przerwę. Oczywiście biorę ze sobą aparat i jedną, dwie książki - od razu po powrocie być może pojawią się zdjęcia londyńskich ulic ;)
Trzymajcie się wszyscy, czytajcie książki, a mi życzcie miłego wyjazdu ;))

Cormac McCarthy - "W ciemność"

2011-06-07T10:32:00.000-07:00

Wydawnictwo : Literackie 2011
Tytuł oryginału : "Outer Dark"
Język oryginału : angielski
Przekład : Maciej Świerkocki
Liczba stron : 270
Ocena wciągnięcia : 5
Ocena ogólna : 4

RECENZJA BIERZE UDZIAŁ W KONKURSIE ORGANIZOWANYM PRZEZ SERWIS ZBRODNIA W BIBLIOTECE

Dawno nie spotkałam osoby, która nie słyszałaby o Cormac'u McCarthy'm. Jest to amerykański pisarz, mający na swoim koncie dziesięć (podobno) naprawdę dobrych utworów grozy, między innymi "Dziecię Boże", "Strażnik sadu" i "Rącze konie". Największą popularność przysporzyła mu jednak powieść znana każdemu - "Droga". Ja nie czytałam jeszcze żadnej z wyżej wymienionych książek, chociaż kilka mam na półkach.

Rinthy Holme i Culla Holme to rodzeństwo żyjące gdzieś na skraju lasu. Rinthy, bardzo młoda, rodzi dziecko, owoc kazirodczego związku, które jej brat zabiera w głąb puszczy i tam pozostawia na pastwę losu. Siostrze opowiada zmyśloną historię o śmierci malca. Dziewczyna jednak dowiaduje się prawdy i samotnie wyrusza na poszukiwanie synka. Gdy Culla spostrzega nieobecność siostry, wyrusza na jej poszukiwanie. Obydwoje, dążąc do własnych celów, spotykają na swych drogach różne osoby.

"W ciemność" to, jak wspomniałam, pierwsza książka Cormac'a McCarthy'ego, jaką miałam przyjemność przeczytać. Trudno mi ją opiniować, ponieważ przez długi czas w ogóle do niej nie sięgałam - zaczęłam czytać coś innego, nie miałam czasu, ochoty.. I tak dalej. Być może dlatego utwór ten nie zachwycił mnie - w końcu nie skupiłam się na niej na tyle, na ile powinnam.

W powieści denerwowała mnie jedna sprawa, mianowicie brak znaków interpunkcyjnych, cecha charakterystyczna McCarthy'ego. Właściwie po około stu stronach przyzwyczaiłam się do braku myślników, ale przedtem było ciężko. "W ciemności" opisuje brutalny, ponury, okrutny i przygnębiający świat zamieszkiwany przez ludzi przypominających bestie - brudnych, pełnych nienawiści, zachowujących się jak dzikie zwierzęta. Podczas swojej podróży zarówno Rinthy, jak i Culla spotykają na swej drodze także ludzi życzliwych, proponujących schronienie lub pożywienie. Brat jednak budzi podejrzenia u obcych.

Pisarz zachwycił mnie plastycznymi, pobudzającymi wyobraźnię opisami przyrody. Cała książka jest tajemnicza, intrygująca, momentami budząca lęk, odbiegająca od rzeczywistości - zapewne dlatego, iż miejsce akcji odbiega od cywilizowanego świata. Myślę, że warto sięgnąć po "W ciemność". Osobiście nie mogę doczekać się lektury pozostałych książek Cormac'a McCarthy'ego, przy których (tak sobie obiecałam) bardziej się skupię. Polecam.

Losowanie!

2011-06-01T08:07:00.000-07:00

Witam wszystkich. Jestem zdumiona, że do konkursu zgłosiły się aż 43 osoby! Bardzo mnie to cieszy :) Myślę, że niedługo wkrótce pojawi się jakaś książeczka do wylosowania :)
Wybrałam sposób tradycyjny "karteczkowy". Niestety na chwilę obecną nie dysponuję aparatem, musicie uwierzyć mi na słowo :)
Książkę "Gotuj z Julią" Julii Child (swoją drogą bardzo dobra autorka, uwielbiam ją) wygrywa.... ANNIE!!
"Umierający Dandys", czyli książka numer 2, trafi do.... NIEDOPISANIE!!
Zwyciężczyniom serdecznie gratuluję i proszę o jak najszybsze wysłanie swoich adresów wraz z tytułem książki, którą wygrałyście na mejla mcrox101@o2.pl
Przypominam, że sponsorem nagród jest księgarnia Internetowa AMAZONKA :)
Chciałabym obdarować wszystkich, niestety.. tak się nie da. Wypatrujcie kolejnych konkursów - być może kolejną zwyciężczynią/kolejnym zwycięzcą będziesz TY? ;)
Pozdrawiam serdecznie!

Konkurs !

2011-05-31T10:27:00.000-07:00

Witam wszystkich ;) Z okazji jutrzejszego dnia dziecka ogłaszam konkurs, w którym do wygrania są dwie książki - według mnie bardzo ciekawe. Losowanie organizuję ja, a sponsorem nagród jest księgarnia Internetowa AMAZONKA.

1. "Gotuj z Julią" - Julia Child

Książka zawierająca episy na potrawy i dodatki oraz praktyczne porady dla miłośników sztuki kulinarnej. Dowodem na ich przydatność są lata doświadczenia jakimi poszczycić się mogła najbardziej znana w Stanach Zjednoczonych szefowa kuchni, która nauczyła Amerykanów gotować i zaraziła ich miłością do jedzenia, wydając kolejne książki kucharskie i prowadząc pierwsze w tamtejszej telewizji show kulinarne. Ten niewielkich poradnik to niezbędnik, który powinien się znaleźć w podręcznej biblioteczce każdego szanującego się kucharza.

2. "Umierający dystans" - Mari Jungstedt

Kolejna część bestsellerowej serii szwedzkich kryminałów Marii Jungstedt. Akcja rozgrywa się na tajemniczej Gotlandii. W mroźny, niedzielny poranek zostają odnalezione zwłoki mężczyzny, wiszące na bramie starów ki w Visby - stolicy Gotlandii. Ofiara to właściciel galerii - Egon Wallin. Inspektor Knutas trafia na ślad prowadzący go do półświatka handlarzy narkotyków, prostytutek, homoseksualistów i złodziei obrazów.

UWAGA! Zgłoszenia można składać do jutra (01.06) do godziny 15:00. W komentarzu pod tym postem proszę informować, do losowania której książki się zgłaszacie. Dziękuję jeszcze raz Amazonce za możliwość przeprowadzenia tego konkursu. :)

Dmitrij Strelnikoff : "Złote ryby"

2011-05-28T13:57:00.000-07:00

Wydawnictwo : WAB 2011
Język oryginału : polski
Liczba stron : 304
Ocena wciągnięcia : 6
Ocena ogólna : 6

Dmitrij Strelnikoff to rosyjski pisarz, biolog i dziennikarz zamieszkały w Warszawie. Swoje książki pisze w dwóch językach - rosyjskim i polskim. Jest autorem takich powieści jak "Wyspa", "Ruski miesiąc" i "Nikołaj i Bibigul".

Współczesny Berlin. Norbert Lauschke nie miał łatwego dzieciństwa - jego irańska matka, Shirin, umarła. Ojciec Niemiec, Horst, czuje nieposkromioną nienawiść do syna - obwinia go o śmierć swej żony - przed narodzinami Norberta, śnił o spotkaniu z wodnym bóstwem i małym chłopcem, a także o łowieniu złotych ryb. Gdy opowiedział o nim matce Norberta, ta wpadła w rozpacz i umarła tuż po urodzeniu syna.

Przez wiele lat Norbert wegetuje - nieustannie pije, jego jedynym zajęciem jest wędkarstwo. Duchową równowagę przywraca mu Agata - kobieta, która po pewnym czasie staje się jego żoną. Jednak.. nad ich rodziną spoczywa dziwne fatum - mimo iż fizycznie nic nie dolega córce Norberta i Agaty, Emilce, to dziewczynka zachowuje się melancholijnie, zupełnie inaczej niż jej rówieśniczki. Aby zwalczyć fatum, Norbert musi udać się w podróż - otrzymał bowiem zagadkowe wezwanie, z którego dla własnej córeczki nie może się wycofać.

"Złote ryby" to powieść, która intryguje. Zadziwia. Nakłania do refleksji. Zamyka buzię i otwiera oczy. Jest.. bardzo dziwna. I brak mi słów, którymi bym ją określiła. Jest nietypowa i nie wiem, co mogę o niej napisać - chciałabym pisać wiele, a jednocześnie nie pisać nic. Tylko milczeć.

Ta książka to mieszanina baśni i współczesności, przy okazji podróż po wielu egzotycznych zakątkach świata - tych znanych, mniej i już nieistniejących. Przedstawia nam, za pomocą pojedynczych epizodów, historię wielu pokoleń - od Scytów do mieszkańców współczesnego Berlina. Utwór momentami kojarzył mi się z baśniami braci Grimm, chwilami wszystkie te książki o Irankach, Arabkach i podobnych, czasami nawet ze zwyczajną powieścią obyczajową. Już początek wydał się magiczny - na tyle, że miałam przed oczami "Małą syrenkę", tylko nieco pozmienianą.

Nie będę rozprawiać o bohaterach, o nie. To byłoby zbyt zwyczajne, a "Złote ryby" do zwyczajnych nie należą. Ten nastrój, ta wszechobecna melancholia, ta magia .. zabierają mi dech w piersiach.

"Złote ryby" to bardzo specyficzna książka. Nie jestem pewna, czy spodobałaby się każdemu. Właściwie nie jestem pewna, czy mi samej się spodobała, czy mną zawładnęła - nie mogę przestać myśleć o rybach. Po lekturze "Złotych ryb" z pewnością zmieni się moje podejście do tych pływających stworzeń - nie tylko złotych.

Lauren Weisberger : "Ostatnia noc w Chateu Marmont"

2011-05-28T11:03:00.000-07:00

Wydawnictwo : Albatros 2010
Tytuł oryginału : " Last Night at Chateau Marmont"
Język oryginału : angielski
Przekład : Magdalena Słysz
Liczba stron : 480
Ocena wciągnięcia : 6
Ocena ogólna : 5,5

Ostatnio moje tempo czytania załamuje mnie. Czytam praktycznie tylko w weekendy - polubiłam rozsiadanie się na fotelu, poranną kawkę i "Dzień Dobry TVN", na co niestety nie mogę sobie często pozwolić. Kilka zaczętych książek, mała ilość recenzji, chociaż wręcz przeciwna tych przysyłanych od wydawnictw - masakra.

Lauren Weisberger to autorka czterech książek - "Diabeł ubiera się u Prady", "W pogoni za Harrym Winstonem", "Portier nosi garnitur od Gabbany" oraz "Ostatnia noc w Chateu Marmont". Wszystkie zaliczane są do literatury kobiecej. Dotychczas miałam okazję przeczytać tylko "Diabła.." i "Ostatnią noc..". Jeśli chodzi o pierwszą to zdecydowanie wolę adaptację, druga zaś pozytywnie mnie zaskoczyła.

Brooke i Julian to młode, szczęśliwe małżeństwo. Ona - dietetyczka kochająca swoją pracę, on - muzyk od kilku lat pracujący nad swoją pierwszą płytą. Brooke od lat wspiera męża - zarówno finansowo, jak i psychicznie. Ich spokojne, niemalże beztroskie życie zmienia się z dnia na dzień, kiedy Julian wydaje płytę i z niedocenianego amatora zmienia się w gwiazdę. Okazuje się, że sława ma swoją cenę - od teraz para może zapomnieć o jakiejkolwiek prywatności, a także o stabilizacji.

Po literaturę kobiecą sięgam sporadycznie. W dodatku nigdy nie byłam przekonana do amerykańskich czytadeł, w których tematem głównym jest moda, a największym problemem bohaterów jest założenie odpowiednich butów czy zniszczona fryzura. Tego własnie spodziewałam się po "Ostatniej nocy w Chateu Marmont". Nic bardziej mylnego. To prawda, że w książce często padają nazwiska znanych (nie mi) gwiazd, użytych jednak w innym kontekście niż początkowo myślałam.

Autorka porusza kilka problemów związanych ze sławą, na przykład brak prywatności - wyobraźcie sobie, jak trudno jest pozostać niezauważonym w miejscu pełnym niemających skrupułów paparazzi. A paradowanie po domu nago? Też się zdarza. Zresztą to normalne - w końcu na własnym terenie możemy robić, co nam się żywnie podoba. Nikomu jednak nie pozostanie obojętne swoje zdjęcie na stronie głównej jakiegoś brukowca. W dodatku zdjęcie, którego okoliczności powstania nie możemy sobie przypomnieć! Z takimi sprawami musiała zmierzać się Brooke Alter.

Najistotniejszym problemem poruszanym przez panią Lauren Weisberger jest jednak nie tyle prywatność, co reakcja związków, na które sława spada jak grom z jasnego nieba. Pisarka uzmysławia czytelnikowi, że bardzo trudno jest poradzić sobie w małżeństwie, w którym jedna osoba odnosi sukces - zazwyczaj potrzeby i pasje tej drugiej są nieważne, pominięte, zapomniane. Brooke, jak wspominałam, bardzo lubiła swoją pracę. Kiedy wspomagała finansowo Juliana, pracowała - ba! harowała - jak wół na dwa etaty, z trudem znajdując czas dla swoich przyjaciół, męża i przyjemności. Muzycy zarabiają dużo, więc przez partnera była namawiana do rzucenia pracy. Aczkolwiek nie chodzi tylko o pieniądze - zdajecie sobie sprawę, jak ciężko jest utrzymać związek na odległość? Kariera muzyka wiąże się z ciągłymi wyjazdami, trasami koncertowymi, podróżami - Brooke przez swoje obowiązki nie mogła sobie pozwolić na towarzyszenie małżonkowi. Życie ze sobą na odległość nie występuje tylko u gwiazd - przecież w wielu rodzinach występuje podobna sytuacja : jeden z partnerów wyjeżdża (głównie do pracy) za granicę, służbowo albo nawet nieciekawie rozłożony harmonogram godzinny (od rana do nocy). Para czuje się wtedy skrępowana, brakuje czułości, rozmów, spędzania wspólnego czasu.. Tak, miłość na odległość to zdecydowanie często występujący problem.

Nie chcę czepiać się głupot, zastanawia mnie jednak pewna rzecz - dlaczego w podanym fragmencie słowo "babysitterka" nie mogłoby być zastąpione zwykłym, polskim "opiekunka"? Ot, taka pierdoła, która nawet w minimalnym stopniu nie zmienia mojej oceny. Po prostu mnie to zastanawia.

"[...]nawaliła umówiona babysitterka."[431]

Książka "Ostatnia noc w Chateu Marmont" została napisana prostym, pełnym kolokwializmów językiem. Jest relaksująca, przyjemna i niesamowicie wciągająca, myślę, iż idealnie sprawdziłaby się w roli lektury na wakacje. Nie spodziewajcie się literatury z górnej półki, bo zwyczajnie się zawiedziecie - myślę jednak, że po ciężkim, stresującym dniu w pracy będzie jak znalazł. Polecam wszystkim, szczególnie kobietom.

Do trzech razy sztuka.

2011-05-27T08:32:00.000-07:00

Dzisiaj zaprezentuję Wam stosy - trzy, jak w tytule. Dawno ich nie było, nie sądzicie? ;) Złapałam się za głowę, gdy zobaczyłam, ile się ich uzbierało.

CAŁOŚĆ (o, na lampce nadal wisi aniołek bożonarodzeniowy ;))

Książki do recenzji (jakoś masakryczne, proszę mi wybaczyć, ale nie chciało mi się robić drugiego zdjęcia, a zauważyłam to dopiero przy zmniejszaniu:))

Książki od Bellony (dzisiejsze) i jedna od wyd. Remi.

Dwie pierwsze książki z Jaguara doszły do mnie już dawno, ale zdaje się, że zapomniałam się nimi pochwalić. Cóż, to.. niekoniecznie moja działka, ale przeżyję ;) Na odstresowanie/jako wakacyjna lektura - jak znalazł! Tuż pod "Arabską Perłą" zaczynają się własne zdobycze - egzemplarze te kupiłam ostatnio przy stoisku z Tanią Książką :) "Kuchnia francuska" (zapomnijmy, że łatwa;]) - bo uwielbiam gotować (ostatnio).

Przy okazji napomknę o nowej księgarni internetowej - Prolibri , bardzo obiecującej ;) Zachęcam do polubienia ich strony na Facebooku - ja zrobiłam to od razu.

Rany, jak się cieszę, że już piątek :) Wreszcie będę mogła usiąść i spokojnie poczytać. Ostatnio miałam trochę wolnego, poranki spędzałam na fotelu, spoglądając jednym okiem na "Dzień Dobry TVN", drugim na rewelacyjną "Ostatnią noc w Chateu Marmont" - podejrzewam, iż recenzja pojawi się jutro lub pojutrze. Książka świetna, bardzo wciągająca, przy tym relaksująca i przyjemna. Chyba częściej będę sięgać po literaturę kobiecą :) Aha, kończę też "Złote ryby" - taak, egzemplarz przedpremierowy. W sobotę i niedzielę będę czytać! - obiecuję sobie zawsze (podobnie ze sprzątaniem, ale cicho). I totalnie nie mam już gdzie kłaść książki. Masakra.

Zmiany.

2011-05-14T14:16:00.000-07:00

Otóż to. Zmiany. Kolejne.
Jak zapewne zauważyliście, całkowicie odmieniłam wygląd bloga. Jest jedno ale, mianowicie nie czuję się pewnie w różach i tak jasnych fioletach. Czy Wam się podoba?
Nastawcie się na kolejne kombinacje, bo znając siebie wkrótce ponownie zmienię wystrój strony.
A przy okazji - jak mija Wam sobota? Co obecnie czytacie? Ja zaczęłam (jestem w połowie) "Złotych ryb" - dostałam bowiem egzemplarz przedpremierowy od WABa i dopiero wczoraj zorientowałam się, że premiera jest już 18 maja! Dzisiejszy dzień spędziłam na rowerze - pozwoliłam sobie na chwilę odpoczynku i relaksu. :)

Darren Shan : "Cyrk Odmieńców"

2011-05-05T12:17:00.000-07:00

  Wydawnictwo : Wilga 2010
   Tytuł oryginału : "Cirque Du Freak"
   Język oryginału : angielski
   Przekład : Janusz Ochab
   Liczba stron : 209
   1 tom sagi Darren Shan
   Ocena wciągnięcia : 6
   Ocena ogólna : 5

Jak duża jest cena przyjaźni? Czy poświęcilibyście się dla najlepszego przyjaciela, ryzykując przy tym życiem? Czy pragnienia wygrywają ze strachem? Czy zakazane owoce kuszą bardziej niż te dozwolone?

Darren Shan to zwyczajny nastolatek - dobrze grający w piłkę, interesujący się pająkami i lekturą komiksów. Pewnego dnia razem z przyjacielem, Stevem, zdobywa bilety na Cyrk Odmieńców - nielegalne przedstawienie polegające na prezentowaniu różnego rodzaju dziwaków, ludzi z nienaturalnymi talentami. Mimo iż pomysł ten spotyka się z ogólną dezaprobatą, chłopcy decydują się wyjść do Cyrku Odmieńców. Kto by pomyślał, że ten wieczór (ponieważ przedstawienie to jest zabronione, musi odbywać się późną porą) zburzy dotychczasową rutynę, przeciętne życie i umiarkowane szczęście? Od tej chwili wszystko się zmieni..

Podczas cyrku Steve rozpoznaje w jednym z odmieńców starego wampira i postanawia udać się do niego po przedstawieniu. Zakazuje Darrenowi pójścia wraz z nim, jednak ten - niepowstrzymany strachem, niereagujący na prośby i groźby kolegi - idzie za nim. Późniejsze wydarzenia powodują, iż Darren Shan musi wybrać - życie kolegi albo... swoje własne.

Po literaturę młodzieżową sięgam sporadycznie, chociaż jeszcze kilka lat temu namiętnie się w niej zaczytywałam. Nie zamierzam tego zmieniać, nawet po przeczytaniu książki tak dobrej, jak "Cyrk Odmieńców".

Autor tworzy interesujący misz - masz : w książce znajdziemy elementy horroru, nieco fantastyki, nie zapomina też o zwyczajnym życiu nastolatka, przy czym książka robi wrażenie bardziej rzeczywistej. Dodając do tego lekki, przyjemny język, szybko rozwijającą się fabułę i odpowiednio rozwinięte wątki, wychodzi naprawdę dobra powieść. "Cyrk Odmieńców" jest bardzo wciągającą lekturą, a przy zaledwie dwustu stronach i wygodnej dla oka czcionce czyta się błyskawicznie.

W książce ukazany jest kolejny portret wampirów - w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Powieść nie jest nimi przepełniona do przesytu - na początek (pierwszy tom) delikatnie, bo natrafiamy tylko na jednego przedstawiciela tej nadludzkiej rasy. "Cyrk Odmieńców" nie ma zakończenia, ostatnie zdanie oznajmia nam, iż ciąg dalszy nastąpi. I chociaż taka końcówka jest kiczowata, wzbudza w czytelniku ciekawość i chęć czytania kolejnej części. Uważam, że wydawnictwo mogłoby stworzyć z tych trzech części całość, to jednak nie zależy ode mnie.

Myślę, że "Cyrk Odmieńców", czyli powieść rozpoczynająca sagę Darrena Shana, zdobędzie sympatię wielu czytelników, nawet tych wybrednych. Nie jest to co prawda literatura najwyższych lotów, ale jako rozluźniająca przygoda na wieczór sprawdzi się idealnie - relaksuje, porywa, rozbawia, a przy tym jest lekka i przyjemna. Wielka szkoda, że w Polsce wydano dotychczas tylko trzy części z serii - mam ogromną nadzieję, że wkrótce będziemy mogli sięgnąć po kolejne!

Christopher Moore : "Ssij, mała, ssij"

2011-04-24T12:43:00.000-07:00

Wydawnictwo : MAG 2008

Język oryginału : angielski

   Tytuł oryginału : "You suck. Love story"
   Przekład : Jacek Drewnowski
   Druga część cyklu "Love Story"
   Liczba stron : 351
   Ocena wciągnięcia : 6
   Ocena ogólna : 6

Christopher Moore to autor dziesięciu powieści. Kojarzony jest przede wszystkim z humorem, ironią, a nawet parodią. Zresztą.. czy jest wśród moli książkowych ktoś, kto nie słyszał nigdy o tym pisarzu?

"Ssij, mała, ssij" to kontynuacja "Krwiopijców", o których pisałam tutaj. Jak poprzednio, spotykamy się z ogromną dawką humoru, komizmu, całość jest nazywana parodią książek o wampirach. Poza wymienionymi cechami wpływającymi na odbiór i ocenę książki, spotykamy się z wieloma innymi, zabawnymi zdarzeniami. Otóż Jody, główna bohaterka serii (kolejną częścią jest "Gryź, mała, gryź"), o której wiemy, że jest rudowłosą przedstawicielką wampirów, zamieniła w krwiopijcę swojego dotychczasowego pomagiera i partnera w jednym - Thomasa C. Flooda, w skrócie : Tommy'ego. Co z tego wyniknie? Na pewno nic dobrego!

O ile Jody powoli nauczyła się podstawowych czynności wykonywanych przez wampiry, jakimi są między innymi zamienianie się w mgłę czy picie krwi odpowiednich ludzi, o tyle nauczenie swego niezdarnego, mięczakowatego kochanka tego samego nie jest już takie proste. Nie ułatwiają tego Zwierzaki, - banda wiecznie pijanych, niewydarzonych przyjaciół Tommy'ego - ani ośmiuset letni wampir, który przemienił Jody. Pomocą może się jednak okazać Abby - nastolatka próbująca upodobnić się do czegoś w stylu Gota.

O trylogiach mówi się tyle, że druga część jest zawsze najgorsza, pisana na siłę, żeby podtrzymać całość. Nie zgadzam się z tym - uważam, iż każda seria jest inna i nie powinno się przyporządkowywać jej do danych opinii. To takie.. stereotypowe. A ja unikam wszystkiego, co wiąże się z tym słowem.

Tytuł "Ssij, mała, ssij" może wzbudzić niemałe kontrowersje, nie sądzicie? Kiedy czytamy taki tekst, w pierwszej kolejności myślimy o czymś zupełnie innym niż ssanie krwi. I tutaj mamy doskonały przykład nietypowego, wręcz specyficznego poczucia humoru mistrza komedii, Christophera Moore'a. Zaznaczam przy tym, iż nie każdemu taki styl może odpowiadać, jest on bowiem w pewnym stopniu podobny do pióra Terry'ego Pratchetta, bardzo popularnego autora fantastyki.

" - Więc to już?

- Aha.

- Nigdy więcej?

- No.

- Nigdy?

- Aha.

- Mam wrażenie, że powinienem je zachować czy coś.

- Możesz po prostu spuścić wodę i stamtąd wyjść? "

Książka "Ssij, mała, ssij" nie byłaby nawet w połowie tak dobra bez Abby Normal - "zupełnie popieprzona służebnica wampira Flooda". Ta nastoletnia wielbicielka gotyku i wszystkiego, co mroczne, mianowana jako pomagierka Mrocznego Pana (czyt. : Tommy'ego) i przepięknej Księżnej (czyli Jody), jest gotowa zrobić wszystko, aby poznać bliżej sekrety wampirów, informacje, i, uwaga - zostać jednym z nich. Dziewczyna jest pewna, że wie już wszystko o tych nocnych stworzeniach, ale to praktyka czyni mistrza.

Inną wzbogacającą powieść postacią jest Blue, niebieska (poważnie!) prostytutka swojego czasu pracująca dla Zwierzaków, dzięki którym nieźle się wzbogaciła. Ta kobieta z silikonowymi piersiami, to było coś! Przez nią nie raz uśmiałam się do łez. Poza tym nigdy wcześniej nie spotkałam się z niebieskim człowiekiem (co z tego, że farbowanym). A to dobry patent, przecież wielu mężczyzn w dzieciństwie chciało zrobić to ze Smerfetką.

Niektóre wątki występujące w książce zostały rozwinięte bardziej, inne mniej. I tak powinno być, bo pan Moore bogaciej opisał te bardziej interesujące. Dzięki "Ssij, mała, ssij" moja miłość do tego pisarza tylko się umocniła, z pewnością sięgnę po kolejną część serii 'Love Story'. Czy kiedykolwiek mieliście okazję spotkać wielkiego, całkowicie ogolonego kota w swetrze? Nie? Musicie więc sięgnąć po tę książkę! A jeśli jeszcze nie przeczytaliście pierwszej części - do dzieła, nie ma na co czekać!

KUP KSIĄŻKĘ TUTAJ

Ups.

2011-04-23T06:46:00.000-07:00

Kurcze, myślałam, że okres głupich wpadek i pomyłek już za mną. Ale skądże..

Lubię gotować, piec, smażyć, być może dlatego, że i jedzeniem nie gardzę. Od dwóch dni piekę przysmaki - muffiny cynamonowe, babkę piaskową, dziś (dopiero wyjęłam z piekarnika) ciasto czekoladowe z kawałkami orzechów i polewą. Ciekawa jestem, jak to wyjdzie, bo zamiast 2 łyżek mąki (jak pisało w przepisie), dałam 1,5 szklanki - nie mam pojęcia, jakim cudem! Cóż, spróbujemy ;) Najwyżej zatruję rodzinę i przyjaciół. A może będzie lepsze...?

Z okazji świąt Wielkanocy pragnę życzyć wszystkim Wam udanych, spokojnych, przyjemnych, ciepłych i pełnych przysmaków świąt spędzonych w gronie rodziny i przyjaciół. :)

Uwielbiam nowe książki

2011-04-17T07:42:00.000-07:00

  Kolejny stosik.. Ale MUSIAŁAM się pochwalić. Zresztą.. narobiłabym sobie zaległości i później wykładała pół regału, bo te książki tak szybko przychodzą.
   Wciągnęłam się ostatnio w nowy serial - True Blood, przez co mniej czytam i mniej recenzuję (podziękowania słać Endze, to przez nią! ;)). Poza tym Rizzoli&Isles - kryminalny serial mający tylko jeden sezon (10 odcinków), na podstawie powieści Tess Gerritsen, którą uwielbiam. No, ale miał być stos..

   Stos pierwszy : książki do recenzji od wydawnictw plus trzy książki uzyskane w ramach wymiany przez portal Lubimy Czytać.

Stos drugi : Książki od Fabryki Słów, bałagan na-biurkowy i dwie niepozorne książeczki, które dostałam od znajomej.

Stos trzeci : całość od Amazonki. "Diabeł" obejrzany i zrecenzowany, "Ssij, mała, ssij" właśnie pochłaniam.

Całość. Jakoś.. fatalna:/

Cóż, z pewnością nie mogę narzekać na brak książek do czytania, nie sądzicie?;) Teoretycznie bardzo chciałabym się powstrzymać od zamawiania egzemplarzy i wymian, praktycznie : nie da rady, dlatego nawet nie próbuję, ponieważ ja uwielbiam nowe książki. I nic na to nie poradzę, czy tego chcę, czy nie. ;)

"Diabeł", reż. J. E. Dowdle

2011-04-17T04:37:00.000-07:00

  Premiera : 16 września 2010 r.
  Reżyseria : John Eric Dowdle
  Scenariusz : Brian Nelson
  Produkcja : USA
  Gatunek : thriller/horror
  Moja ocena : 4,5/6

"Diabeł" (ang. "Devil") został stworzony przez obiecujący duet braci Drew i Johna Erica Dowdle'ów. Przyznaję bez bicia - spodziewałam się kiczowatego horroru typu "30 dni mroku", gdzie siekanka, krew i sztuczny strach to cechy dominujące. Kiedy wczoraj w nocy (uwielbiam nocne seanse, zwłaszcza z dreszczykiem) obejrzałam "Diabła", byłam bardzo pozytywnie zaskoczona.

Piątka pozornie przypadkowych ludzi zatrzaskuje się w windzie jednego z drapaczy chmur : starsza pani (Jenny O'Hara), mechanik (Logan Marshal - Green), ochroniarz (Bokeem Woodbine), młoda kobieta (Bojana Novakovic) oraz sprzedawca (Geoffrey Arend). Wszystko zdaje się być pod kontrolą, gdyby nie krzyki jednego z pasażerów tuż po zgaśnięciu światła, które co chwila miga złowrogo. Okazuje się, że nic nie dzieje się bez przyczyny, jedna osoba z uwięzionych jest... diabłem.

W życiu obejrzałam pokaźną ilość horrorów, thrillerów i innych filmów grozy. Zauważyłam jedno : pożądany efekt wywołują u mnie tylko te mówiące o egzorcyzmach. Siekanki, lejąca się wiadrami krew - to mnie nie rusza, wręcz śmieszy. Są oczywiście też pośrednie filmy - dobrze się je ogląda, ani nie denerwują swoją beznadziejnością, ani nie przerażają. "Diabeł" klasyfikuje się właśnie do tej trzeciej grupy - pojawia się tu dreszczyk emocji, stale rosnące napięcie (znakomicie zbudowane), interesujący bohaterowie, świetne rzuty kamerą, trzymanie w ekscytującej niepewności.. Owszem, niektóre elementy są stereotypowe, - jak przesądny Latynos modlący się do Boga - jednak całość zaskakuje. W końcu nie wiemy, kto będzie następny i kto jest diabłem.

Film jest poprzedzony cytatem ze św. Piotra o diable - koczującym na swe ofiary niczym głodujący drapieżnik, potem jazdy kamery pozwalające nam poznać każdego z bohaterów. Diabłu nie można przeszkadzać w dotarciu do celu - inaczej ucierpią osoby trzecie, niewinne i niezamieszane w akcję.

Bardzo spodobał mi się dodatek, który umieścił wydawca na płycie, mianowicie sceny usunięte (i słusznie), komentarze twórców, spotkanie z diabłem oraz wizja twórcy. Myślę, że ciekawych zainteresuje ten bonus.

Obsada również nie zawodzi - aktorzy znakomicie wczuwają się w rolę, a i efekty specjalne robią swoje. W "Diable" ironia miesza się z grozą, a humor z tragedią. Takie mieszaniny wyszły bardzo dobrze. Polecam obejrzeć miłośnikom filmów z dreszczem, stopniowo budowanym napięciem i zaskakującym zakończeniem.

KUP FILM

Agnieszka Szygenda : "Kupię rękę"

2011-04-16T06:16:00.000-07:00

Wydawnictwo : Bliskie 2010
  Język oryginału: polski
  Liczba stron : 213
  Ocena wciągnięcia : 5
  Ocena ogólna : 4

   Dziękuję serwisowi NAKANAPIE za możliwość przeczytania książki.

Internet to źródło różnych dziwnych rzeczy. Jaka byłaby Wasza reakcja na ogłoszenie umieszczone w sieci - "kupię rękę"? Ja bym się na pewno zdziwiła. Chociaż.. po lekturze książki o takim właśnie tytule nie jestem tego pewna.

Olgierd Szczepankiewicz to wiceszef potężnej firmy, wzorowy mąż i kochający tata. Pod przykrywką idealnego życia kryje się głębia - Olgierd ma problemy ze sobą samym. Jako dziecko czuł się niedoceniany - surowi, wymagający rodzice nauczyciele, problemy z kolegami. Teraz, jako dorosły człowiek, próbuje przykryć swoje frustracje i gniew skierowany ku całemu światu, poprzez zabawianie się cudzym kosztem - "kupując" ręce obcych ludzi i tworząc na nich tatuaże z napisem, z którego jest dumny. Swoją małżonkę traktuje jak niepotrzebny już przedmiot - w końcu ożenił się z nią tylko dla pozycji w pracy, czyli dla pieniędzy.

Iga - zaręczona kobieta cechująca się przewidywalnością, spokojem i brakiem własnego zdania. Czuje się niekochana przez swojego narzeczonego, traktującego ją zresztą jak czasem potrzebny mebel.

W książce Agnieszki Szygendy aż roi się od takich skrajności. Wykreowała ona prawdziwy, realistyczny świat, zaglądając w dusze każdego z bohaterów i ukazując zarówno jego wady, jak i zalety. "Kupię rękę" to powieść zachwycająco żywa, a mieszanina czarnego humoru, tragedii, szarej rzeczywistości i nadziei powoduje, iż jest jedyna w swoim rodzaju.

Bardzo irytowały mnie postacie - zwłaszcza zakompleksiony, zgorzkniały i emanujący złością Olgierd, którego znienawidziłam już przy pierwszej stronie. Wzbudzał we mnie różne emocje, od odrazy do czystego gniewu. Cały czas zastanawiałam się : jak można zabawiać się ludźmi, tatuując im dwa, niby nic nieznaczące, a jednak wpływające na ich psychikę słowa? Osobnik ten, myśląc, że wszystko (nawet człowieka) można kupić, swoją złość wyładowywał na innych. Do Igi, kolejnej bohaterki, także nie zapałałam dozgonną sympatią. Niezaradna, grająca rolę wiernego pieska swojego pana, zależna od innych, niemająca swojego zdania osoba - no, może do pewnego momentu, w którym ujawniła swoje drugie oblicze. Przedtem jednak była według mnie żałosna i zwyczajnie potrzebowała pomocy.

Książka Agnieszki Szygendy pod tytułem "Kupię rękę" zmusza nas do analizy rzeczywistości, nierzadko brutalnej, uczy także spoglądania na świat z wielu perspektyw. Nie powiem, że mi się nie podobała. Często jednak denerwowała na tyle, abym rzuciła ze złością egzemplarz w kąt. Myślę, że w tym czasie musiałam przemyśleć niektóre kwestie poruszane przez autorkę, niewątpliwie bowiem książka do łatwych i lekkich nie należy.

Georges Simenon : "Wdowa Couderc"

2011-04-07T07:23:00.000-07:00

Wydawnictwo : WAB 2010
Tytuł oryginału : "La veuve Couderc"
Język oryginału : francuski
Przekład : Hanna Igalson - Tygielska
Liczba stron : 167
Ocena wciągnięcia : 5
Ocena ogólna : 5,5

Georges Simenon to belgijski pisarz tworzący swe dzieła w języku francuskim. Znany jest przede wszystkim z kryminalnego cyklu o komisarzu Maigrecie - siedemdziesiąt pięć powieści i dwadzieścia osiem opowiadań. "Wdowa Couderc" to jedna z jego niewielu książek psychologicznych, spotkana z ogólnym zachwytem i porównywaniem do "Obcego" Alberta Camusa. "Wdowa Couderc" doczekała się adaptacji.

Tytułowa wdowa Couderc to kobieta już niemłoda, energiczna, pracowita, złośliwa, mściwa, uparta jak osioł i budząca respekt. Zrobi wszystko, byle tylko jej znienawidzona rodzina nie odebrała jej domu. Przeszła w swoim życiu niemało, miłością darzy syna, który po wyjściu z więzienia na różne sposoby próbuje wyłudzić od matki pieniądze.

Jean Passerat - Monnoyeur, mężczyzna pociągający, tajemniczy, skryty, nieprzewidywalny, małomówny, dopiero co wyszedł z więzienia. Nie wie, dokąd iść, nie wie po co, nie wie dla kogo. Wszędzie, byle nie do bogatej i wpływowej rodziny, o której chce zapomnieć, której nie chce znać.

Do spotkania obojga dochodzi przypadkiem - Jean pomaga starszej kobiecie nieść inkubator. Trafia do jej domu, staje się jej parobkiem. Żyjąc na utrzymaniu wdowy, wkrótce zostaje jej kochankiem. Nie ona jednak mu w głowie - Felicie, młodziutka mama, znienawidzona rodzina wdowy Couderc, wpada mu w oko. Nic zresztą dziwnego, rude włosy i dziecko na rękach nastolatki przyciągają wzrok. Jak to się skończy?

"Wdowa Couderc" Simenona i "Obcy" Camusa zostały wydane w tym samym roku - w 1942. W przedmowie, Paul Theroux, krytyk i literat, dokładniej zagłębia nas w sprawę dwóch powieści psychologicznych o bardzo podobnej treści. Podczas gdy utwór Camusa zyskał sławę, uznanie i wysoką pozycję w literackim firmamencie, wciąż omawiany i zachwalany, "Wdowa Couderc" Simenona została określona mianem przeciętnego czytadła, podobnie zresztą jak inne jego książki. Niestety nie czytałam "Obcego" i nie jestem w stanie porównać obu tych powieści, zamierzam zrobić to jednak w przyszłości.

Ta książka, chociaż krótka, jest bardzo treściwa. Nie dziwię się grubości - w końcu Georges Simenon został okrzyknięty mistrzem lakonicznego stylu, a rzadko zdarzało mu się napisać coś mającego więcej niż dwieście stron. Autor nie opowiada o przeszłości swoich bohaterów, nie zagłębia się w ich charakter, osobowość - co nie oznacza, iż traktuje postacie powierzchownie i nie wspomina o nich słowem, o nie, nie. Simenon robi coś, co według mnie nie jest łatwą sztuką - pozwala czytelnikowi na własne refleksje na temat bohaterów, na własne ułożenie drobnych faktów w całość. Do ostatniej strony nie wiemy, co tak naprawdę z tego, co przeczytaliśmy w dialogach, jest prawdą. I chociaż myślimy, że na końcu wyjaśni się wszystko, nic takiego się nie dzieje.

Nie jestem pewna, czy do końca odpowiada mi taki styl - lakoniczny, treściwy, suchy. Uważam jednak, że do takiej powieści pasuje idealnie, pozwala bowiem czytelnikowi na spokojne, luźne rozmyślenia. Osoba czytająca nie jest obarczana masą opisów otoczenia - są one po prostu zbędne. Nie wiem, jak to było u Camusa, ale u Simenona zwięzły język sprawdził się doskonale.

"Wdowa Couderc" przedstawia przygnębiającą, szarą codzienność. Książka jest przesycona realizmem na tyle, że towarzyszące uczucia odczuwamy bardzo wyraźnie. Mimo że autor momentami próbuje rozjaśnić jasnymi promykami ogólnie panującą burość, nieustannie czujemy zasępienie. Myślę, że warto sięgnąć po tę książkę. Polecam.